Tag: Gaarkeuken

Vechtende Konikpaarden Kollumerwaard - de Winnaar

Konikpaarden slaags in de Kollumerwaard

De Kollumerwaard wordt, net als andere gebieden in Nederland, door de konikspaarden en schotse hooglanders begraasd, uit het oogpunt van natuurlijk beheer. Ik kom graag in dat gebied, alhoewel het op de fiets een behoorlijke tocht is natuurlijk. Er is altijd wel een mooi plaatje te maken en het was ook nog eens prachtig weer. Dus besloot ik vandaag richting Dokkumer Nieuwe Zijlen te gaan, door de Kollumerwaard heen.

In Nederland werden koniks voor het eerst in 1981 geïntroduceerd in het natuurbeheer door de bioloog Gerben Poortinga. [..] Poortinga verlangde van de beheerders dat strikt natuurlijke kuddevorming zou plaatsvinden zonder dierverzorgende maatregelen en dat overbevolking uitsluitend aselect en op basis van ecologische ontwikkelingen van het gebied zouden plaatsvinden. (Wikipedia)

De gevolgen daarvan zag ik vandaag voor mijn eigen ogen: de strijd om de gunst van de dames was kennelijk in volle hevigheid gevoerd. Eén hengst was flink gewond aan zijn hoofd, het was een flinke open hoofdwond. Dat zag er bepaald niet fijn uit, ik heb er dan ook geen foto van gemaakt. Als ik het zo inschat gaat het dier dit niet overleven. En aangezien men ‘de natuur zijn gang wil laten gaan’ heeft Staatsbosbeheer bellen ook geen zin. Die gaan écht géén dierenarts sturen.

Maar verder leek de strijd al achter de rug te zijn toen ik aankwam. Totdat ik opeens wat onrust bespeurde en de strijd voor mijn ogen losbarste. Kort maar hevig overigens. De ‘winnaar’ ging daarna even uitgebreid vlak bij mij staan, het leek wel alsof hij even kwam poseren! Een paar prachtige foto’s van kunnen maken.

Torenvalken

Van de ‘knokpartij’ is slechts één foto, bovenstaand, goed genoeg gelukt om hier te plaatsen. Maar voordat ik daar aankwam was ik direct buiten Noordhorn al verrast door een Torenvalk die vrij plotseling in beeld kwam en in het weiland neerdaalde. Zonder prooi zo te zien maar wel redelijk dichtbij. Dat leverde al mooie plaatjes op. Terugreis, eveneens vlak bij Noordhorn (Mokkenburg) werd de fietstocht afgesloten met Torenvalkjes!

Naast Torenvalken ook weer veel buizerds gezien vandaag. En reigers! Zowel zilverreigers als blauwe reigers.

De fietstocht ging dus richting Dokkumer Nieuwe Zijlen, door de Kollumerwaard, vervolgens langs Kollumerpomp richting Warfstermolen. Ik had gezien op Google Maps dat er tussen Warfstermolen en Burum een (nieuw) fietspad was dat ik nog niet kende, door de Keegen. Dus die wilde ik vandaag ook fietsen. Leuk fietspad en niet druk. Vervolgens wilde ik richting N355 (of Friesche Straatweg) maar dan niet via de weg die ik normaliter zou nemen (Kloosterweg).

De Lauwers

Ik wilde namelijk langs de N355 fietsen over een pad dat ik daar vanuit de auto vaak had gezien. Een beetje ‘op goed geluk’ een afslag genomen (aangezien alleen vrouwen over een deugdelijke intuitive zesde zintuig schijnen te beschikken zal ik het maar goed geluk noemen!) en het klopte. Ik kwam precies daar uit waar ik wilde zijn.

Ik ben geboren op nog geen 100 meter vanaf het Zijldiep en dat heet, zodra je de Friese grens over gaat, opeens ‘De Lauwers’. Bij Lauwerzijl (wat betekent “Sluis in de Lauwers”!) heet datzelfde water opeens “Munnekezijlsterried”, om de verwarring compleet te maken! Enfin, ik heb wel wat met dat water. Misschien wel omdat ik er in mijn kindertijd veel aan gespeeld, gevist en op gevaren heb. Het verbindt immers de dorpen uit mijn kindertijd. Wie zal het zeggen. De fiets even op de grens neergezet en genieten van het uitzicht.

Vervolgens door Visvliet heen richting Stroobos. Langs de Hilmahuistermolen, waar ik al vaker langs ben gekomen maar het blijft een leuke molen om te zien én natuurlijk een plaatje van te maken. Via Stroobos – Gerkesklooster richting Eibersburen.

Schelpenpad ’t Honderd

Even overwoog ik via Lutjegast verder te gaan, maar besloot toch het schelpenpad richting Gaarkeuken nog eens te wagen. De vorige keer dat ik daar langs kwam lag er een verse, dikke, laag schelpen op waardoor het niet echt prettig fietsen was. Nu was dat gelukkig anders; de schelpen zijn inmiddels goed ‘ingereden’ en het is prima te doen!

De naam van het pad was mij eerder niet opgevallen, maar nu ik vanaf de andere kant kwam aangefietst zag ik een informatiebord die de naam en de oorsprong van de naam uitlegde; die is gerelateerd aan een boerderijtje dat er heeft gestaan (zie foto van het bord hieronder). Het pad ligt aan de rand van het Westerzand en is zeker de moeite waard! Voordeel is dat de bomen de toch wel stevige wind wat keerden.

Alles bij elkaar een tocht van bijna 53 kilometer en zeer de moeite waard!

Foto’s Kollumerwaard

Klik op een foto voor groot formaat.

 

Kievit bij de Kollumerwaard, Friesland

Fietsen van de Kollumerwaard naar Lutjegast

Een fietstocht richting de Kollumerwaard, via onder andere Kommerzijl, Munnekezijl en vervolgens richting Kollumerpomp (Ooster-Nieuwkruisland), Warfstermolen, Pieterzijl, door de Westerhorn om uit te komen bij Lutjegast.

Een gevalletje van enige zelfoverschatting én een hekel aan een lang recht stuk tegen de wind in zorgde voor een flinke tocht vandaag. Volgens de fietsteller ruim 50 kilometer, Strava was iets minder optimistisch en gaf 2 kilometer minder aan.

Ooievaars

Het plan was er al langer om weer eens op de fiets richting Kollumerwaard te gaan. De laatste (en ook de eerste) keer dat ik daar heen was gefietst was in februari 2019. Het plan was, en dat is ook gelukt, om vervolgens door Ooster-Nieuwkruisland terug te fietsen. Dat ik uiteindelijk in Lutjegast uit zou komen was niet helemaal de bedoeling, maar wel leuk want: een nieuw stukje fietspad ontdekt waar ik nog nooit eerder langs was gekomen.

Vlak na vertrek trof ik even buiten Noordhorn drie ooievaars aan. Ik denk dat het waarschijnlijk dezelfde zijn die ik eerder deze week ook al had gezien toen ik naar Electra ging fietsen maar toen waren ze te ver weg om goed vast te kunnen leggen. Nu niet en ze bleven rustig rondscharrelen terwijl ik foto’s maakte.

Mooi dat ze nu ook hier regelmatig voorkomen! Even verderop, bij Heereburen, een prachtige reiger. En later nog meer reigers. Kennelijk hebben ook die het goed hier! En een kievit redelijk goed op de foto. De rit begon dus al weer goed.

Kollumerwaard

Ik ben richting de parkeerplaats gefietst langs de Kwelderweg, daar heb je namelijk een soort van ‘uitkijkwand’. Ik wilde daar even een stop maken om even een kijkje te nemen en even wat te rusten maar helaas was het daar nogal druk en de ‘anderhalve-meter’ regel werd door de mensen daar vol genegeerd. Dus ben ik door gefietst.

Wie overigens ook de aanbevelingen aan hun laars lijken te lappen zijn de racefietsers. In grote groepen, zonder voldoende afstand, kwam ik ze weer tegen.. en niet alleen vandaag, het is al een tijdje gaande dit gedrag. Dat terwijl de Wieler Unie héél helder is over de richtlijnen! Maximaal vier personen, anderhalve meter afstand! En zoals ik later zag negeren ook jongeren, in overvolle bootjes, de regels massaal. Het is jammer en dom. Verder ga ik er maar niet over “zeuren”, de eventuele consequenties zijn voor de mensen zelf.

Helaas lieten de Konikpaarden zich alleen van grote afstand zien vandaag. Er waren wel wat Buizerds actief, maar ook maar lastig vast te leggen door de hoogstaande zon én afstand. Toch een poging gewaagd om een te ‘volgen’ met de camera en een paar opnames gemaakt. Niet perfect, wel goed te zien hoe het dier aan het speuren was naar prooi.

Daarnaast zag ik ook hier weer een prachtige Kievit, nog dichterbij dan bij Heereburen en hij bleef mooi rustig rondscharrelen zodat ik ook hier weer een aantal foto’s kon maken (bovenaan).

Lutjegast

Uiteindelijk kwam ik dus in Lutjegast terecht. Geboorteplaats van Abel Tasman, Klaasje Meijer (van K3) én natuurlijk kennen we Lutjegast omdat Arjen Lubach er in zijn kinderjaren gewoond heeft..

De geplande route was in eerste instantie om via de Bosscherweg richting Noordhorn te gaan, langs Grijpskerk en Niezijl, maar zo’n lang stuk vol tegen de wind in had ik geen zin in. Dus besloot ik door de Westerhorn te fietsen. Echter, daar kwam natuurlijk bij Eibersburen weer de keuze: een lang recht stuk min-of-meer tegenwind (en ik vind het saai, zo’n lang recht eind) langs het Van Starkenborghkanaal of iets anders verzinnen. Ik besloot te kiezen voor nog een stukje extra omrijden via Lutjegast.

Er is daar een heel leuk “hertenkampje” zo zag ik. Even gestopt om wat foto’s te maken van de herten, eenden en de pauwen. Als je stopt komen de dieren, in de verwachting van voer, natuurlijk gelijk op je af. De kippen voorop uiteraard (“er als de kippen bij zijn” is natuurlijk wel ergens op gebaseerd).

Lutjegast kende tot niet eens zo lang geleden maar liefst drie(!) kerken op een inwoneraantal van iets meer dan 1100 mensen. Er zijn er nu nog twee en de foto toont de (voormalige) Gereformeerde Kerk. Opvallend: géén kerktoren! De kerk is een zogeheten ‘kruiskerk’, wat verwijst naar de plattegrond van het gebouw.

In een interview vertelde Arjen Lubach al eens dat zijn ouders niet erg honkvast waren en dat ze nog wel eens wisselden van kerk, wat ze indertijd niet in dank werd afgenomen. De tijden zijn veranderd; Gereformeerden en Hervormden zijn weer één geworden in de PKN en de CGK is niet meer: die is in 2010 opgeheven.

De Hervormde Kerk is éigenlijk mooier maar omdat er allemaal bomen voor staan kon ik daar geen mooie foto van maken. Misschien in de winter een keer proberen, als de bomen wat minder blad hebben. Van de (voormalige) Christelijk Gereformeerde Kerk moet ik volgens mij nog ergens een foto hebben maar kan ‘m nergens meer vinden.

Via Westerzand wou ik richting Gaarkeuken gaan, maar daar kwam ik nog een afslag tegen: een fietspad dat ik niet kende. Dus dat gevolgd en zo kom je uiteindelijk alsnog via een leuke route bij Gaarkeuken aan.

Het staat niet echt aangegeven dat je er langs kunt, er staat slechts een bordje met ‘fietspad’ maar waar je uitkomt mag je dus raden. Zoiets vind ik dus altijd leuk, onder het motto “we zien wel waar het schip strand” moet ik zo’n pad natuurlijk volgen. En dat ging, zoals meestal, goed.

Bij Gaarkeuken stond een oude tractor geparkeerd van een merk waar ik natuurlijk door de naam wel een vermoeden had van de herkomst (Italië) maar nog nooit eerder was tegengekomen. Het blijkt een behoorlijk fabriek te zijn, opgericht in 1910 en nog steeds actief.

Carraro Agritalia designs and builds standard, vineyard and orchard specialty tractors from 55-100 hp under contract for various tractor manufacturers and distributors. Current and past clients include: Antonio Carraro, Case IH, Challenger, Claas, Eicher, John Deere, Massey Ferguson, Renault, Valtra & Yagmur.
(Wikipedia)

Als liefhebber van oude auto’s, tractoren en motoren (dwz. om er naar te kijken!) moet je daar dan natuurlijk wel even een plaatje van maken!

FOTO’S & ROUTE

Bijgaand de foto’s, klik op een foto voor een vergroting. De route is via Strava te vinden.

 

Schapen en scholekster in het weiland

Hemelvaart – Galilea (Friesland)

Zevenhuizen in Groningen kennen de meeste mensen uit de regio wel. Maar ook in Friesland ligt op de kaart een ‘aanduiding’ van Zevenhuizen. Vlak onder Kollum. Ik was benieuwd! Uiteindelijk ben ik er nét langs gereden (verkeerd uitgestippeld op de kaart waardoor ik een afslag mistte) maar als je met streetview kijkt zie je dat er ook weinig te zien is! De route er heen (en langs) was echter wel de moeite waard. En, .. ik kwam door “Galilea”, een streek tussen Burum en Visvliet, waar vroeger een vrouwenklooster was. Toepasselijke naam, zo met Hemelvaart!

Via Heereburen, Kommerzijl, Munnekezijl, Warfstermolen, Kollumerpomp, door de streek Galilea, Visvliet, Gerkesklooster, Eibersburen en langs Gaarkeuken, waar ik ook even weer langs de vogelkijkhut ging. Een mooie tocht van ruim 45 kilometer – geen straf met dit prachtige weer. Het aantal foto’s is in verhouding tot de kilometers wat minder groot deze keer, maar er zijn toch een paar bij waar ik heel blij mee ben.

Dat begint natuurlijk al met de foto van de boerenzwaluw hier boven. Gemaakt bij Heereburen, dus eigenlijk dicht bij huis. Ik kon de zwaluw van vrij dicht op de foto krijgen, dat zie je ook terug in de foto. En hij bleef zelfs toen er drie flinke boerderijhonden aangestormd kwamen gewoon zitten. De honden blaften flink maar je kon aan de manier waarop ze aangerend kwamen al zien dat ze geen kwaad in de zin hadden. Ze vonden het wel gezellig, zo’n bezoeker, geloof ik. Over het algemeen ben ik niet bang voor honden natuurlijk mede omdat ik er altijd mee opgegroeid ben.

Bij Kommerzijl, op de dijk, lagen een paar koeien gezellig te genieten van de zon en ook daar kon ik op mijn gemak een paar plaatjes van maken. Tot na Kollumerpomp daarna de camera niet meer uit de tas gehaald. Nog wel even met ‘de mobiel’ even wat gemaakt voor m’n strava/instagram maar het mag nauwelijks een naam hebben.

Natuurinclusief?

De boeren in die regio zijn, in mijn ogen, duidelijk minder ‘natuurinclusief‘ aan het werk dan in het Westerkwartier van Groningen. Ik zeg niet dat ze het slecht doen maar de weilanden zijn bijna allemaal strak gemaaid inmiddels en er wordt ook geen strook vrij gelaten.

Da’s wel een verschil met onze regio, waar -zeker in het Humsterland- boeren vaak later maaien of langs de sloot zorgen voor een strook waar nog niet gemaaid is en waar je vaak allerlei bloemen en kruiden ziet. Jammer, want juist in m’n jeugd kwam ik veel in de buurt rondom Kollumerpomp en ik herinner mij dat er bijvoorbeeld veel kieviten waren en andere weidevogels. Ik zag ze nu amper.

Buizerd, Gerkesklooster

Wel zag ik veel buizerds en torenvalken. Een teken dat er voor hen kennelijk voldoende voedsel is, of dat een goed signaal is weet ik niet. En reigers!

Bij “Galilea” was een reiger die mij echt de gelegenheid gaf uitgebreid foto’s te maken. Op zo’n 15 meter afstand en hij vloog niet weg toen ik omzichtig stopte en de camera tevoorschijn haalde. Eerst wel op z’n hoede, maar toen ik bleef waar ik was trok hij (of zij?) zich niets meer van mij aan en kon ik een paar hele mooie plaatjes schieten!

Vervolgens langs de molen van Visliet  (1868), waar ik al eens eerder iets over schreef, naar Gerkesklooster om daar langs het water te fietsen richting Eibersburen.

Fietsers van de weg afgedrukt

Iets voorbij Gerkesklooster werd ik ingehaald door een groepje racefietsers. Ik was net gestopt om een Aalscholver op de foto te maken. Plotseling kwam er met veel lawaai ook een auto aan die vóór mijn ogen twee van de fietsers overduidelijk bewust van de weg af reed!

Toen de mannen protesteerden hield de auto in en deed het nóg een keer! Ik schrok me rot, zoomde snel in op de situatie en maakte een foto van de auto/kenteken (erg handig, zo’n superzoom!). Gelukkig had een tegenligger het ook zien gebeuren en die zette even verderop zijn auto zodanig neer dat de man die de fietsers afsneed niet meer verder kon. Een bizarre situatie! Toen ik er heen reed om te melden dat ik een foto had lieten ze weten dat ze het kenteken al hadden en de man even er voor ook al een ‘conflict’ met hen had gehad.

De temperatuur van vandaag was ‘m kennelijk naar het hoofd gestegen.. De racefietsers bleven gelukkig kalm, ondanks duidelijke schade aan de fietsen en schrammen, en de situatie was door de tegenligger onder controle gebracht dus fietste ik verder. Opgelucht dat ik toevallig net stil stond en niet mee in die situatie beland was!

Bij Eibersburen trof ik nog een krooneend aan. Ze komen oorspronkelijk uit Azië en broeden sinds 1942 in Nederland en zijn vrij zeldzaam hier (rond de 500 broedparen in Nederland volgens de Vogelbescherming).

Bij de Vogelhut in Gaarkeuken maakte ik ook nog een even een tussenstop. Zo vanaf de weg gezien was er weinig activiteit en ik was al bijna doorgefietst maar besloot tóch te gaan kijken onder het motto “je weet nooit”. In de vogelhut zelf trof ik een stel boerenzwaluwen aan die insecten aan het vangen waren. Vlak bij de vogelhut zat een zwaan te broeden en er waren wat koeien, ganzen én karekieten (foto van de karekiet is helaas onscherp dus niet hier geplaatst).

Foto’s

Klik op een foto voor een vergroting.

Route

Deze keer had ik voor de verandering een route uitgestippeld en mij er ook nog aan gehouden (zie ook Strava). Nouja, bijna. Bij Gerkesklooster besloot ik “langs de andere kant” van het van Starkenborghkanaal te gaan (waar de racefietsers voro mijn ogen de weg af werden gereden). De route volgens Google Maps was iets korter. In totaal ruim 45 kilometer.

 

Aalscholver veren drogen

Tolberter Petten en Polder de Dijken

De Tolberter Petten en Polder de Dijken liggen vlak bij elkaar, in de buurt van Boerakker. Naast dat er veel vogels zoals TjifTjaf’s (eindelijk weer eens een mooie foto van!), Putters en diverse roofvogels zoals torenvalken en buizerds te zien zijn is het ook gewoon een heel mooi gebied.

TjifTjaf, Traansterweg

Ik ben er in het verleden natuurlijk al vaker geweest maar er zijn nog genoeg (fiets)paden en wegen waar ik nog geen kilometers gemaakt heb! Dus vandaag ging ik die kant (weer) op. Via Briltil, ’t Faan, langs Pasop en Traansterweg richting de Tolberter Petten – een gebied dat ontstaan is uit de werkverschaffing begin jaren ’30 van de vorige eeuw. Via de Dijkweg (waar ik wel vaker langs fiets) wilde ik richting de Polder de Dijken.

Het viel mij op dat rondom de Traansterweg en in de Tolberter Petten de TjifTjafs overigens ontzettend vaak te horen waren. Ze zijn vaak lastig te vinden want het is maar een klein vogeltje, ze springen van tak naar tak, en ze zijn ook nog eens niet heel opvallend. Blij dat het dus weer (eens) gelukt is. En dat ook nog terwijl ik de ‘verkeerde’ bril op had (computerbril in plaats van mijn ‘gewone’ varifocus)!

Helaas was de Dijkweg, of eigenlijk vooral het gebied er omheen, flink ‘onder constructie’. Ik neem aan dat dat ten goede zal komen van het landschap, maar je vraagt je wel af hoe ‘natuurlijk’ het nog is als dergelijk zwaar materieel wordt ingezet en alles omgegraven wordt.

Ik had altijd het idee dat het hier een oud landschap betrof. Kennelijk maakt men er aanpassingen in. Waarschijnlijk vast noodzakelijk of als herstelwerkzaamheden?

De Peugeot heeft er al heel wat kilometers (naar schatting ca. 10.000+) op zitten maar blijft uitstekend volhouden! Inmiddels heb ik deze fiets al meer dan zes jaar. Zekerheid over de km’s is er helaas niet: één fietsteller is, met 6.000 kilometer er op, letterlijk, in de sloot beland door een onhandige maneuvre. De nieuwe teller is “spontaan” (…) gereset in 2018 met zo’n 2.000 km’s er op. Vandaar dat ik toen ook Strava er naast ben gaan gebruiken.

POLDER DE DIJKEN
Bij de Polder de Dijken was gelukkig alles nog als vanouds, inclusief het zelf te bedienen fiets-/wandelpontje. Als je het water over bent kom je in een mooi gebied met smalle weggetjes en kun je allerlei kanten op gaan. Mijn keuze was richting Grootegast koersen om van daar uit richting de molen van Sebaldeburen te gaan.

In mei 2019 was ik daar met de Open Molendag via Sebaldeburen ook heengefietst. Maar ik had toen niet helemaal goed opgelet – indertijd stond er een groot spandoek bij de betreffende inrit. Nu niet natuurlijk, dus ik nam de verkeerde inrit en kwam bij een boerderijtje aan. Dat was niet de bedoeling, dus weer terug gefietst.

Ik vond via Google Maps de juiste afslag terug. Maar, wat mij kennelijk indertijd helemaal niet was opgevallen was dat deze weg een privéweg was. En vlak bij de molen was een hek dat dicht zat. Ik kon nog wel even een mooi plaatje van de molen maken maar moest daarna toch weer terug fietsen. Vlak bij het dorp landt dan opeens een buizerd bij je in de bomen! Een ‘geluk bij een ongeluk’, op nog geen 35 meter afstand van mij en het dier trok zich er totaal niets van aan dat ik foto’s begon te maken.

Vervolgens terug gefietst via Gaarkeuken naar Noordhorn. Ter hoogte van ‘Noordhorner Tolhek’ zag ik een aalscholver op een mast zitten en tot mijn grote verrassing maakte die net aanstalten zijn veren te gaan drogen. Daar had ik één keer eerder een foto van kunnen maken (met veel tegenlicht) bij het Lauwersmeer. En ik hoopte altijd nog eens een foto van te kunnen ‘scoren’ (foto bovenaan de pagina). Maar nooit verwacht dat het onder zulke optimale omstandigheden zou zijn; zonnetje in de rug (en mooi op de aalscholver) en meerdere ‘poses’ werden door mijn model aangenomen!

Even eerder was ik bij de Zwakkenburger Molen ook nog een Tureluur tegengekomen. Zo zie je ze nooit (de eerste keer dat ik een Tureluur op de foto kreeg was nog maar een paar dagen geleden) en zo zie je ze opeens twee keer in één week!

FOTO’S
(klik op de foto’s voor groot formaat)

ROUTE
De afgelegde route was ca. 38 kilometer (zie Strava of kaart hier onder).

Route Tolberter Petten Polder de Dijken Bakkerom

 

Ooievaars bij Oldekerk

De Ooievaars bij Oldekerk zitten weer op het nest! En ook in het NAM Park een bijzonder stel waargenomen: aalscholvers.

Verplicht thuiswerken sinds afgelopen vrijdag want: coronacrisis! De vogels in onze tuin trekken zich daar echter helemaal niets van aan, en zo maakte ik vrijdag (en vandaag) nog een paar leuke plaatjes van de mussen die zich eindelijk massaal in de voortuin laten zien. En als je op de fiets gaat kom je op het Groninger platteland nauwelijks mensen tegen, is er ruimschoots afstand, dus ook geen risico op corona besmetting. Dus ook dat, mede door het prachtige weer, stond op de agenda (vandaag).

Voor de vogels in de voortuin heb ik even een extra voederplekje gemaakt. De mussen kwamen namelijk nauwelijks voorbij in de achtertuin, waar ik de laatste tijd ongelofelijk veel foto’s heb gemaakt van koolmezen, pimpelmezen en zelfs een zwarte mees.

Corona-crisis? Waar heb je het over?

De fietstocht ging vandaag weer een beetje ‘met de wind mee’. In elk geval had ik het plan om het NAM-park “De Noorderriet” weer eens te bezoeken. Waar ik natuurlijk al veel vaker ben geweest, maar het blijft een leuke plek. Elke keer kom je er wel andere vogels tegen en ik las dat er zelfs iemand recent ijsvogels had gespot. Helaas heb ik die niet gezien.

Spreeuw (“Sprutter”) in de voortuin

SPRUTTERS

In de tuin zien we naast Merels, mussen, roodborstjes en mezen ook regelmatig spreeuwen. Mijn Oma kon ze vroeger niet bepaald waarderen. Als ze de musjes voerde en er kwamen spreeuwen in de buurt joeg ze die weg “Daar heb je die rottige sprutters weer! Weg! Weg!”. Jarenlang heb ik gedacht dat de naam voor spreeuwen dus “sprutters” was, maar.. dat bleek een Gronings woord te zijn. Nog steeds noem ik ze dus vaak ‘sprutters’ en moet er vaak echt over nadenken hoe ze eigenlijk in het Nederlands heten!

Enfin, de spreeuwen lieten zich vanmorgen, voor ik op de fiets stapte, nog even zien dus die heb ik ook mooi kunnen vastleggen.

NAM PARK

In het NAM Park “De Noorderriet” trof ik naast de eigenlijk altijd aanwezige eenden en meerkoeten ook een paar prachtige aalscholvers aan. Eigenlijk best wel bijzonder; vroeger zag je ze hier niet veel in de regio, nu struikel je er bijna over lijkt het wel. Het is een trend die ik nog maar sinds een paar jaar waarneem. Volgens de vogelbescherming komen ze veel voor. Mogelijk dat ze eerst in onze regio veel minder voorkwamen?

Dit was een koppeltje. Het is immers weer bijna broedseizoen? Ben benieuwd of ze in het NAM Park gaan broeden of elders.

OOIEVAARS OLDEKERK

De Ooievaars in Oldekerk waren ook weer op het nest! Nadat ik vanaf Grijpskerk via wat omwegen daar langs kwam was ik blij te zien dat ze allebei (weer) op het nest zaten. Dit is, als ik mij niet vergis, het derde jaar op rij dat ze (gaan) broeden in Oldekerk. Vorig jaar heb ik ze niet echt mooi kunnen vastleggen, nu echter wel!

Een paar bijzondere ‘moves’ ..

Ze waren best wel actief en het licht was ook nog eens precies goed. Mooier kon het niet vandaag!

FOTO’S

Klik op een foto voor een vergroting

ROUTE

In totaal een ritje van iets meer dan 26 kilometer (strava), met perfecte omstandigheden voor zowel fietsen áls fotograferen en ook nog eens een lekker actieve dierenwereld. Wat wil je nog meer?