Tag: aalscholver

Gaarkeuken en Nieuwklap – langs het water

Twee fietstochten langs het water: één ritje richting Gaarkeuken en een ritje via Aduard richting Nieuwklap en vervolgens richting Den Horn, langs het Aduarderdiep.

Als er één ding is waar ik altijd weinig trek in heb is dat ‘om een boodschap’ ergens heen fietsen. Niets aan. Aangezien ik gisteren vroeg op was en naar Zuidhorn moest (en vervolgens terugreis even langs mijn ouders om wat te regelen) besloot ik een ritje te maken via Mokkenburg, Gaarkeuken en dan terug over Zuidhorn. Uiteindelijk toch weer een ‘rondje’ van ruim 16 kilometer, voornamelijk langs het van Starkenborghkanaal.

Een niet zo heel bijzondere route, maar wel lekker voor de beweging en er was genoeg te zien. De dierenwereld was ook al weer vroeg wakker en de zon en het heldere weer waren perfect voor foto’s maken (zie onder).

Bij mijn ouders nog een aantal foto’s gemaakt van de koolmezen in hun tuin. Er komen daar allerlei vogels: mussen, koolmezen, lijsters, roodborstjes en zelfs spechten. Ook zien ze daar om het huis met regelmaat Heggenmussen – een veel voorkomende soort maar je ziet ze eigenlijk nooit.

Vink (vrouwtje) bij Nieuwbrug

Het tweede ritje maakte ik vandaag. Qua weer had ik mij iets vergist: het was kouder dan ik had gedacht en het waaide behoorlijk. Eigenlijk was dit een ritje waar ik van te voren niet zo over nagedacht had, meer een beetje onder het motto “ik zie wel even waar ik langs ga”. Waarbij ik er bewust voor koos eerst maar eens een flink stuk tégen de wind in te fietsen.

Ik ging richting Oldehove en sloeg af om via de Jensemaweg naar Den Ham te rijden. Deze weg was ik nooit eerder langs gefietst – altijd leuk om zo dicht bij huis nog eens “iets nieuws te ontdekken”. Mooi rustig landweggetje en zo had ik een eerste, flink, stuk met stevige tegen- en zijwind gehad.

Via Den Ham richting Aduard om daar langs het Aduarderdiep richting Nieuwklap te gaan. Bij Aduard is de oude brug afgesloten maar de nieuwe bij het Aduarder Voorwerk is dichtbij… die lijkt trouwens als twee druppels water op de nieuwe brug bij Zuidhorn. Ik heb van de bouw/plaatsing van die brug indertijd nog een uitgebreid verslag gemaakt, klik hier.

NIEUWBRUG
Via Nieuwklap wederom langs het Aduarderdiep om uit te komen bij Nieuwbrug. Eigenlijk zat ik wat te kijken naar de woonboten daar toen ik plotseling een groep ‘bijzondere vogels’ (dat wil zeggen met name vanwege het aantal) waarnam: vinken en koolmezen. Tegenover één van de woonboten waren allemaal nestkastjes en voervoorzieningen gemaakt.

Ik stopte en maakte een paar foto’s toen de bewoonster van de woonboot een gesprekje met mij begon. Zij bleek die kastjes en voervoorzieningen te hebben gemaakt voor de vogels. Ze vertelde mij dat er regelmatig ook bijzondere vogels komen zoals de Bonte Specht en allerlei andere soorten. Een prachtig gezicht al die vogels! En ook voor het eerst (zie boven) dat ik een vrouwelijk Vinkje op de foto kon zetten.

Verder richting Den Horn om vervolgens naar Zuidhorn door te gaan richting huis. Op die route kwam ik nog een groot aantal knobbelzwanen tegen (zie foto’s hier onder).

Toch ook weer een route van ruim 26 kilometer waarmee het totaal dit weekend toch nog op ruim 42 kilometer is gekomen.

Foto’s Van Starkenborghkanaal

Foto’s Aduarderdiep

Buizerd, Grote Zilverreiger, Aalscholver en een nieuw fietspad naar Aduard

Een prachtige heldere, koude, winterse middag én ik had gezien dat er een nieuw fietspad is langs het van Starkenborghkanaal tussen Zuidhorn en Aduard. Een kant van het kanaal dat je, vanaf Aduard, normaliter alleen kon fietsen tot aan de afslag Den Horn (Spanjaardsdijk) is nu doorgetrokken naar Zuidhorn. Daar moest natuurlijk langs gefietst worden en vandaag was het een uitstekende dag er voor.

Onderweg werd ik behoorlijk verrast, niet in de laatste plaats door een buizerd die mij toestond een uitgebreide ‘fotoshoot’ te doen maar ook door een aalscholver, een prachtige grote zilverreiger die ik vanaf de Anna Borematoren. goed kon vastleggen en een mooi uitzicht. Ik weet nu al dat ik hier vaker langs ga fietsen want het is een mooie ‘aanvliegroute’ richting onder andere Den Horn maar ook het Middag-Humsterland!

In de zomermaanden fiets(te) ik regelmatig ‘aan de andere kant van het kanaal’ en vroeg mij af of de aanleg van het fietspad de vogels (vanwege de te verwachten drukte) niet zou verjagen. Maar de vogels die er nu waren laten het zich allemaal welgevallen al die drukte (want: er waren veel wandelaars en fietsers op pad vandaag!). Of dat in de zomer ook zo blijft, ik hoop het maar ik ben bang dat sommige vogels, die hier in de zomer hun nesten hadden, wel eens kunnen vertrekken/niet terug komen. Dat zou vreselijk jammer zijn – wellicht dat de Gemeente Westerkwartier het pad zou moeten sluiten in het broedseizoen?

Via dit fietspad komt je dus uiteindelijk langs ‘t Stort – waar de uitkijktoren naast staat.

De toren heeft een ‘communicatiesysteem’ bestaande uit twee praattrechters: één helemaal boven in de toren en één op de begane grond. Via deze trechters kunnen mensen boven op de toren communiceren met mensen op de begane grond zonder stemverheffing (Welkom in Zuidhorn).

‘t Stort is een oud slibdepot (1931-1932) dat nu een natuurgebiedje is. Het schijnt dat er veel vogels broeden en dat er ook veel ander wild komt. Nu woon ik hier al mijn hele leven in deze regio en wist van het bestaan niet eens af – dat komt, uiteraard, omdat het vanaf Zuidhorn niet zo makkelijk te vinden was. En, als je zoekt op Google vind je het ook nauwelijks. Tenzij je al precies weet waar je op moet zoeken uiteraard.

Via Aduard richting Den Ham gefietst en vandaar langs de Piloersemaborg, Spanjaardsdijk Noord en het ‘betonpad’ weer richting huis (Noordhorn). Even voorbij de Piloersemaborg zat een prachtige buizerd op een paal. Omdat ik bang was ‘m te verjagen, op vrij grote afstand en met ongunstig licht de eerste foto’s gemaakt. Maar hij, of zij, ging er niet vandoor. Voorzichtig fietste ik wat verder en nam nog een paar foto’s. En de buizerd bleef gewoon zitten terwijl ‘ie mij toch duidelijk in ‘t snotje had.

Ik besloot nog iets verder te fietsen zodat ik de zon zo gunstig mogelijk had (ik moest daar uiteindelijk tóch langs dus hoe dan ook moest ik verder) maar ook nu bleef de buizerd, mij quasi-ongeïnteresseerd negerend, gewoon zitten. Met als resultaat toch een paar -vind ik- heel geslaagde plaatjes van deze buizerd.

Tot slot nog wat foto’s van gisteren toegevoegd, gemaakt bij een rondje wandelen door het dorp, onder andere langs het ‘hertenkamp’.

ROUTE
Een relatief korte route, ca. 12 km, deze keer. Gezien de temperatuur was het wel genoeg geweest dus heb ik het hier bij gelaten. Op de kaart staat de route langs de verkeerde kant van het kanaal want Google Maps kent het nieuwe fietspad nog niet.

MEER FOTO’S
Klik op de afbeeldingen voor groot formaat

 

 

Vogels in Nationaal Park Lauwersmeer (Jaap Deensgat)

Het broedseizoen is nog in volle gang en overal zie je inmiddels ook al jonge eenden, ganzen en andere vogelsoorten. Vandaag daarom naar de vogelhut gegaan bij het Jaap Deensgat, Nationaal Park Lauwersmeer. Onder andere gezien (niet op de foto): een stern en rietzangers. Daarnaast, wel op de foto: een aalscholver, boerenzaluwen, grauwe ganzen, rietgors, kievit, rotganzen en tot slot een jonge zwarte zwaan (terugreis, bij Grijpskerk).

De route die ik nam komt niet overeen met wat op de website voor de vogelkijkhutten staat. Ik heb een meer “toeristische route” over de Zoutkamperril genomen. Dan kom je rechtstreeks aangereden bij de vogelkijkhut.

BOERENZWALUW

Vanuit de hut heb je een mooi uitzicht, maar in de hut zelf was ook iets bijzonders te beleven: een paar boerenzwaluwen hadden besloten daar te nestelen. En ze trokken zich helemaal niets aan van het feit dat andere fotografen en vogelkijkers in de hut waren. Ze lieten zich zelfs gewoon fotograferen. Ik heb dat nog nooit meegemaakt dat dergelijke vogels zo niet schuw waren! Qua licht had mijn camera er wel wat moeite mee, maar ze zijn met enige nabewerking toch gelukt.

Er waren verder veel ganzen (grauwe ganzen met kuikens, rotganzen), zwanen, een reiger en een enkele kievit te zien. Even verderop trof ik nog een aalscholver. Helaas véél te veel tegenlicht maar de stereotiepe houding (drogen van de veren) vond ik mooi en dus heb ik de foto bewaard.

RIETGORS

Toen ik de vogelhut verliet werd ik getrakteerd op een flink stuk ‘gezang’ uit het riet. En ik zag daar een vogeltje dat ik niet kende (ik ben immers helemaal geen ‘vogelaar’).

Eerst nam ik van veilige afstand foto’s maar toen ik wat dichterbij kwam merkte ik dat ‘ie niet erg schuw was. Dus kon ik relatief dichtbij komen en bovenstaande foto maken.

De rietgors is vrij onopvallend, maar de mannetjes kunnen in het voorjaar gemakkelijk gezien worden in de toppen van struiken en in het riet. Een redelijk algemene soort van moerassen, natte ruigtes en jonge boomopslag. (Vogelbescherming)

Een ouder echtpaar dat aan kwam fietsen en tegen mij begon te praten maakte een einde aan de fotosessie. Gelukkig had ik ‘m inmiddels al wel vastgelegd. De zang van de rietgors is hier te horen.

Terugreis langs de dijk (waddenzee) gereden en Dokkumer Nieuwe Zijlen waar nog een paar huiszwaluwen druk in de weer waren. Bij het wad kreeg ik bovenstaande plaatje cadeau. Een stel dat door het slik van de droogvallende waddenzee wandelde. De voetsporen maken het beeld compleet. Tot slot in Grijpskerk nog even één van de jongen van de Zwarte Zwaan op de foto gezet.

Zuidelijk Westerkwartier: Nanninga’s Bos en het Bolmeer

Het Bolmeer en Nanninga’s Bos liggen hemelsbreed zo’n 300 à 400 meter bij elkaar vandaan en zijn beide uniek te noemen in hun eigen soort. Het Bolmeer, waar ik het minst van verwachte, was in deze tijd van het jaar toch het mooiste (vind ik). Nanninga’s Bos iets minder spectaculair. Maar toch wel de moeite waard. Het was er vrij rustig en bij het meer kwam ik zelfs helemaal niemand tegen.

Het Bolmeer

Van de website van het Groninger Landschap, die zowel het Bolmeer als het Nanninga Bos in beheer hebben, neem ik het volgende over:

Het Bolmeer is een heel bijzonder meertje. Waarschijnlijk is het een pingoruïne die in het begin van de 19 eeuw bij een afgraving tevoorschijn is gekomen. De pingoruïnes in Nederland stammen uit de laatste ijstijd en zijn ontstaan op plaatsen waar veel water in de grond zat. Door het bevriezen van het grondwater ontstond er een ijsklomp die, naarmate de ijstijd duurde, steeds verder groeide en de grond omhoog drukte. Zo ontstond er een heuvel, een pingo. Toen het ijs smolt, stortte de heuvel in en bleef er een openstaande kraterrand achter, met binnenin een cirkelvormig meertje, een pingoruïne. De kraterrand van het Bolmeer is in de loop der eeuwen begroeid en bedekt met een laag veen. Begin 19 eeuw is een groot deel van dit veen afgegraven en is de plas tevoorschijn gekomen. Lees hier verder.

Hoewel niet met de camera vastgelegd (ze waren té beweeglijk en snel weer weg toen ik ze probeerde te fotograferen) waren er – naast de zwanen – ook Boomklevers. Vogels die ik eigenlijk nooit eerder in het wild had gezien. Bijzonder om te zien hoe ze langs de boomstammen op- en neer gaan! Toen ik besloot niet langer meer te wachten en wegliep keek ik om, .. en daar zaten ze weer! Heb ze maar met rust gelaten verder want ook met 60x Zoombereik lukt het me dan niet om dergelijke vogels van vrij grote afstand ‘uit de hand’ vast te leggen. Ook zag ik nog een aalscholver (van relatief grote afstand). Net toen ik mijn toestel op ‘t statief had besloot hij uiteraard weg te vliegen. 🙁 Volgende keer beter.

Ik moet het dus doen met de plaatjes van het meer zelf en de (overigens prachtige) zwanen die er waren en zich helemaal niets van mij aantrokken.

Nanninga’s Bos

Nanninga’s Bos is ongeveer 27 hectare groot en ligt een kilometer ten zuiden van onze Coendersborg in Nuis. Het is in de 19e eeuw aangelegd door de familie Niemeijer, als onderdeel van hun buitenverblijf en later overgenomen door de Nanninga’s die het als houtproductiebos wilden gebruiken. Zij slaagden er niet in om het bos rendabel te maken en lieten de boel de boel.

Daarna heeft het Groninger Landschap het bos in beheer genomen en het wordt geleidelijk aan veranderd van een naaldbos (aangeplant) naar een bos met meer variatie. Ondanks het feit dat er uitdrukkelijk op meerdere plaatsen vermeld is dat honden aangelijnd moeten worden, laten de meeste hondenbezitters die ik tegenkwam de dieren gewoon loslopen. Jammer, want voor de wilde dieren en diertjes is dat niet zo fijn.

Dit hondje (onder), dat mij “dreigend” benaderde, toen ik van het meer naar het bos wandelde, liep overigens niet los in het bos maar hoorde bij een woning tussen het Bosmeer en het Nanninga Bos. Tja, als hondje moet je natuurlijk goed op het baasje (zie foto meisje met paard) passen! Toen ik ‘m voor de tweede keer tegenkwam, terwijl ik terug liep naar de auto, liet hij zich fotograferen.

Om het Nanninga Bos en het Bolmeer te bezoeken kun je de navigatie instellen op Bolmeer 4. Langs de weg is wat ruimte waar je de auto kwijt kunt. Het is er (gelukkig) nog niet zo toeristisch als bijvoorbeeld bij de bossen in Norg (om maar iets te noemen). Hoe het in het voorjaar en de zomer is, weet ik niet. Ik ga er dan zeker nog een keer naar terug denk ik!

Het Bolmeer is via een voetpad te bereiken (langs de berken lopen, zie foto onder)

BOLMEER

NANNINGA’S BOS

DE OMGEVING

Als je, vanuit onze woonplaats, er heen rijdt kom je ook nog langs Jonkersvaart. Ook heel erg de moeite waard om daar eens te stoppen. En natuurlijk Niebert en Nuis.