Tag: witte ganzen

Verjaardag in lockdown: Kuzemer Klooster

Het Kuzemer Klooster is er al lang niet meer. Wat rest is een fundament en een kromming in de weg die aangeeft waar het stond. Bij toeval kwam ik er langs. Het is mijn verjaardag vandaag. Maar door de coronamaatregelen is bezoek van meer dan één persoon niet toegestaan. Dus vieren we het niet echt. Wel met bami met saté op het menu vanavond en een gebakje bij de koffie. En omdat het heel mooi weer was, vanmiddag een fietstocht gemaakt.

De route ging vanaf Noordhorn richting het van Starkenborghkanaal. Daar kwam ik een paar prachtige ganzen en echt héél veel scholeksters tegen. Vervolgens bij Gaarkeuken een paar mooie Aalscholvers op de foto gezet. Ze negeerden mij volledig dus dat was perfect. Ik denk dat het een stelletje was, vooral druk met de veren in orde brengen.

Via Gaarkeuken langs Westerzand richting Lutjegast om vervolgens het Molenpad te nemen waardoor je net aan de rand van Grootegast uit komt. Als je daar aankomt staat er een restant van wat ooit een molen is geweest.

Voormalige korenmolen Grootegast

Je komt ze overal tegen. Heel praktisch de bovenkant er af gehaald en het onderste gedeelte heeft een nieuwe besteming gekregen. Bijvoorbeeld een woning zoals in Doezum of, zoals hier, een schuur. Wat wel jammer is want je zou ook hier een hele mooie woning van kunnen maken natuurlijk. Het kostte mij wat moeite om er informatie over te vinden maar het is toch gelukt.

De voormalige pel- en korenmolen in Grootegast is “in 1847 gesticht door M.G. Visser en vrouw A.K. Brinkman, gebouwd door J.F. Ritzema”. De molen werd geplaatst op het erf dat Visser in 1839 had geërfd van zijn ouders. Zijn broer erfde hun trekschuit met “alle bijbehorende rechten”. Er ontstond in het dorp nog wel wat tweespalt omdat er al een andere molen was (lees de hele historie hier).

De oorspronkelijke eigenaar overlijdt al vroeg, op 40-jarige leeftijd, en heeft dus niet lang van zijn nieuwe onderneming kunnen genieten. Mevrouw Brinkman, zijn weduwe, was ‘kastelein’ van het café dat er voor lag. Ze is 79 jaar geworden. Bij mijn weten is het geen familie van mij. Via de archieven kon ik vrij simpel achterhalen dat haar vader een schipper uit Leek was. Onze Familie heeft een Friese afkomst en is gerelateerd aan het dorp Veenklooster. Er zijn in de familie voor zover mij bekend ook nooit schippers geweest.

In de jaren ’30 van de vorige eeuw was de molen in verval geraakt en is het boveneind er af gehaald. In 1969 is het stenen onderstuk gedeeltelijk afgebroken en de stenen zijn gebruikt om de schuur, links in beeld, aan te bouwen.

Vroeger deed men niet zo moeilijk over het afbreken van een molen of een ander gebouw. Wat dat betreft mogen we van geluk spreken dat er nog zoveel historisch erfgoed over is!

Kuzemer Klooster

Vanuit Grootegast ben ik richting Sebaldeburen en vervolgens richting Boerakker gegaan. Ik zag daar een afslag waar ik bij mijn weten nooit eerder langs was gefietst: de Kuzemerweg. Bij het nakijken van de route op strava zag ik later dat ik die weg op een andere manier ook nog had kunnen bereiken en dan nog een ander onbekend stuk kan fietsen. Die hou ik dus nog tegoed!

Langs deze weg stond in het verleden een klooster. Er rest nu alleen nog een (vervuild) bord.

Kuzemer is een gehucht in de gemeente Westerkwartier in de Nederlandse provincie Groningen. De plaats is vooral bekend omdat hier in 1204 een vrouwenklooster werd gesticht. Het klooster behoorde tot de orde van de Premonstratenzers. Het werd gesticht op een hoger gelegen stuk zandgrond te midden van een groot veengebied. De naam zou verwijzen naar een maar, dat verbasterd werd tot mer. Het klooster had als naam Maria’s poort, wat aanleiding was om de naam van Kuzemer te zien als kuise Maria. Het klooster heeft bestaan tot de reductie van Groningen in 1594. Daarna is het gesloopt. De bouwstenen van het klooster werden door de provincie Groningen te koop aangeboden en zijn daarna gebruikt voor vele bouwwerken in dit deel van het Westerkwartier. (bron: Wikipedia)

Op zeker moment buigt de Kuzemerweg af naar Oldekerk maar er was ook een optie een fietspad te nemen -waar ik al vaker langs ben gegaan- richting de Tolberter Petten. Daarna via de Traansterweg, Pasop en ’t Faan richting Zuidhorn. Langs die wegen kan je nu rustig fietsen maar ik ben bang dat het in de zomer wel weer flink lastig wordt wegens de eikenprocessierupsen.

Voor ik overigens vandaag op de fiets klom was ik nog even langs mijn moeder gegaan. Haar vogel, Zoey, was uit de kooi en ik had een mooie toevalstreffer toen ik een foto (met de smartphone) wilde maken.

Foto’s en route

Klik op een foto voor groot formaat.

 

 

Gaarkeuken en Nieuwklap – langs het water

Twee fietstochten langs het water: één ritje richting Gaarkeuken en een ritje via Aduard richting Nieuwklap en vervolgens richting Den Horn, langs het Aduarderdiep.

Als er één ding is waar ik altijd weinig trek in heb is dat ‘om een boodschap’ ergens heen fietsen. Niets aan. Aangezien ik gisteren vroeg op was en naar Zuidhorn moest (en vervolgens terugreis even langs mijn ouders om wat te regelen) besloot ik een ritje te maken via Mokkenburg, Gaarkeuken en dan terug over Zuidhorn. Uiteindelijk toch weer een ‘rondje’ van ruim 16 kilometer, voornamelijk langs het van Starkenborghkanaal.

Een niet zo heel bijzondere route, maar wel lekker voor de beweging en er was genoeg te zien. De dierenwereld was ook al weer vroeg wakker en de zon en het heldere weer waren perfect voor foto’s maken (zie onder).

Bij mijn ouders nog een aantal foto’s gemaakt van de koolmezen in hun tuin. Er komen daar allerlei vogels: mussen, koolmezen, lijsters, roodborstjes en zelfs spechten. Ook zien ze daar om het huis met regelmaat Heggenmussen – een veel voorkomende soort maar je ziet ze eigenlijk nooit.

Vink (vrouwtje) bij Nieuwbrug

Het tweede ritje maakte ik vandaag. Qua weer had ik mij iets vergist: het was kouder dan ik had gedacht en het waaide behoorlijk. Eigenlijk was dit een ritje waar ik van te voren niet zo over nagedacht had, meer een beetje onder het motto “ik zie wel even waar ik langs ga”. Waarbij ik er bewust voor koos eerst maar eens een flink stuk tégen de wind in te fietsen.

Ik ging richting Oldehove en sloeg af om via de Jensemaweg naar Den Ham te rijden. Deze weg was ik nooit eerder langs gefietst – altijd leuk om zo dicht bij huis nog eens “iets nieuws te ontdekken”. Mooi rustig landweggetje en zo had ik een eerste, flink, stuk met stevige tegen- en zijwind gehad.

Via Den Ham richting Aduard om daar langs het Aduarderdiep richting Nieuwklap te gaan. Bij Aduard is de oude brug afgesloten maar de nieuwe bij het Aduarder Voorwerk is dichtbij… die lijkt trouwens als twee druppels water op de nieuwe brug bij Zuidhorn. Ik heb van de bouw/plaatsing van die brug indertijd nog een uitgebreid verslag gemaakt, klik hier.

NIEUWBRUG
Via Nieuwklap wederom langs het Aduarderdiep om uit te komen bij Nieuwbrug. Eigenlijk zat ik wat te kijken naar de woonboten daar toen ik plotseling een groep ‘bijzondere vogels’ (dat wil zeggen met name vanwege het aantal) waarnam: vinken en koolmezen. Tegenover één van de woonboten waren allemaal nestkastjes en voervoorzieningen gemaakt.

Ik stopte en maakte een paar foto’s toen de bewoonster van de woonboot een gesprekje met mij begon. Zij bleek die kastjes en voervoorzieningen te hebben gemaakt voor de vogels. Ze vertelde mij dat er regelmatig ook bijzondere vogels komen zoals de Bonte Specht en allerlei andere soorten. Een prachtig gezicht al die vogels! En ook voor het eerst (zie boven) dat ik een vrouwelijk Vinkje op de foto kon zetten.

Verder richting Den Horn om vervolgens naar Zuidhorn door te gaan richting huis. Op die route kwam ik nog een groot aantal knobbelzwanen tegen (zie foto’s hier onder).

Toch ook weer een route van ruim 26 kilometer waarmee het totaal dit weekend toch nog op ruim 42 kilometer is gekomen.

Foto’s Van Starkenborghkanaal

Foto’s Aduarderdiep

Naar de Apotheek (via de “toeristische route”)

Apotheek Zuidhorn even bezoeken voor wat medicijnen. Met dit mooie weer natuurlijk op de fiets en dan meteen maar via een ‘toeristische route’. Zo’n acht kilometer om gefietst. En de camera bij me gestoken natuurlijk. Zo wordt wat een ritje van tien minuten kan zijn zomaar een uurtje!

Het was de moeite waard: Kokmeeuwen, Ganzen, een prachtige Kraai, er staat weer het een en ander in bloei in het ‘bloemenveldje‘ (foto boven), schapen, parkiet “van Oma”, koolwitjes, de spoorbrug tussen Noordhorn en Zuidhorn. Er is altijd wel iets leuks te zien én te fotograferen!

Via het industrieterrein bij Noordhorn ben ik langs de boerderij “Mokkenburg” gereden. Je komt dan langs de spoordijk waar je uiteindelijk onderdoor kunt fietsen of wandelen. Langs de dijk trof ik een paar schapen, Oxford Down zo te zien.

De Oxford Down is rond 1830 ontstaan door het kruisen van Cotswold rammen met Hampshire Down en South Down ooien. In de 50 jaar daarna heeft het ras zich vooral in het graafschap Oxfordshire, waaraan het zijn naam te danken heeft, tot het grootste Down schaap ontwikkeld. Rond de vorige eeuwwisseling was het wereldwijd zeer gewild. Na de 2e Wereldoorlog ging het aantal sterk achteruit omdat de vraag naar grote karkassen wegviel. Een kleine groep fokkers is het ras trouw gebleven en nu stijgt de populariteit weer (VSS).

Eerst dacht ik dat ze losgebroken waren maar besefte me toen dat ik over een ‘wildrooster’ was gefietst. Ze stelden mijn gezelschap niet echt op prijs denk ik en hielden nogal afstand. Maar met een Sony Cybershot heb je daar geen probleem mee uiteraard…

Nog zo’n voorbeeld van wat je kan doen met een Sony Cybershot met superzoom. Er kwam een klein vliegtuigje over. Dus die ook even vastgelegd. Met behulp van het registratienummer kan je ze zo opzoeken. Dit is een Tecnam P92 Echo Classic De Luxe, een lichtgewicht tweepersoons vliegtuig gebouwd door de Italiaanse fabrikant Tecnam in Capua. Het vliegtuigje is van de Vliegclub Fryslân.

Vervolgens sloeg ik, nadat ik onder het spoor was door gereden, af richting spoorbrug om zo naar Zuidhorn te gaan. Ik zag wat kokmeeuwen met jongen op het water en remde af en toen ik stopte hoorde ik een vreemd ‘blazend’ geluid. Een ganzenpaar met jongen vond dat ik véél te dichtbij ze kwam.. even een paar meter extra afstand genomen. Ze gingen het water in en ik kreeg de gelegenheid een paar leuke foto’s van ze te maken.

En natuurlijk ook van de meeuwen. Deze is niet echt heel scherp vanwege de (onverwachte) beweging er in maar ik vind ‘m persoonlijk desondanks gewoon leuk.

Een gehavend Koolwitje, die desondanks nog gewoon kon vliegen.

Bij de spoorbrug trof ik nog wat vlinders aan. Ook hoorde ik wat vogels flink hard tekeer gaan in het riet en de bosschage, maar ze lieten zich niet zien.

Wie zich wel liet zien was deze prachtige (grote!) kraai. Heel even dacht ik toch echt dat het een Roek was, maar na goed vergelijken met foto’s op internet moet de conclusie volgens mij toch zijn dat het een kraai was. Hij (of zij) bleef mooi zitten en ik kon er op mijn gemak een paar plaatjes van maken. Kraaien vind ik lastig te fotograferen. Ze zijn altijd óf te ver weg óf ze gaan er vandoor als ze je zien. Deze niet. En ’t was ook nog eens een prachtexemplaar!

Terugreis nog even langs mijn ouders. De parkiet van moeder was, zoals gewoonlijk, weer uit haar kooitje. Over lastig te fotograferen gesproken! Deze heeft een sterke eigen persoonlijkheid en als ze een camera ziet is het net of ze ’t door heeft en maakt het je erg lastig om foto’s te maken. Maar ook hier weer geldt, met de cybershot lukt het (bijna) altijd een goed shot te krijgen!

MEER FOTO’S
Klik op één van de foto’s voor groot formaat