Categorie: Fotofietsen

Vechtende Konikpaarden Kollumerwaard - de Winnaar

Konikpaarden slaags in de Kollumerwaard

De Kollumerwaard wordt, net als andere gebieden in Nederland, door de konikspaarden en schotse hooglanders begraasd, uit het oogpunt van natuurlijk beheer. Ik kom graag in dat gebied, alhoewel het op de fiets een behoorlijke tocht is natuurlijk. Er is altijd wel een mooi plaatje te maken en het was ook nog eens prachtig weer. Dus besloot ik vandaag richting Dokkumer Nieuwe Zijlen te gaan, door de Kollumerwaard heen.

In Nederland werden koniks voor het eerst in 1981 geïntroduceerd in het natuurbeheer door de bioloog Gerben Poortinga. [..] Poortinga verlangde van de beheerders dat strikt natuurlijke kuddevorming zou plaatsvinden zonder dierverzorgende maatregelen en dat overbevolking uitsluitend aselect en op basis van ecologische ontwikkelingen van het gebied zouden plaatsvinden. (Wikipedia)

De gevolgen daarvan zag ik vandaag voor mijn eigen ogen: de strijd om de gunst van de dames was kennelijk in volle hevigheid gevoerd. Eén hengst was flink gewond aan zijn hoofd, het was een flinke open hoofdwond. Dat zag er bepaald niet fijn uit, ik heb er dan ook geen foto van gemaakt. Als ik het zo inschat gaat het dier dit niet overleven. En aangezien men ‘de natuur zijn gang wil laten gaan’ heeft Staatsbosbeheer bellen ook geen zin. Die gaan écht géén dierenarts sturen.

Maar verder leek de strijd al achter de rug te zijn toen ik aankwam. Totdat ik opeens wat onrust bespeurde en de strijd voor mijn ogen losbarste. Kort maar hevig overigens. De ‘winnaar’ ging daarna even uitgebreid vlak bij mij staan, het leek wel alsof hij even kwam poseren! Een paar prachtige foto’s van kunnen maken.

Torenvalken

Van de ‘knokpartij’ is slechts één foto, bovenstaand, goed genoeg gelukt om hier te plaatsen. Maar voordat ik daar aankwam was ik direct buiten Noordhorn al verrast door een Torenvalk die vrij plotseling in beeld kwam en in het weiland neerdaalde. Zonder prooi zo te zien maar wel redelijk dichtbij. Dat leverde al mooie plaatjes op. Terugreis, eveneens vlak bij Noordhorn (Mokkenburg) werd de fietstocht afgesloten met Torenvalkjes!

Naast Torenvalken ook weer veel buizerds gezien vandaag. En reigers! Zowel zilverreigers als blauwe reigers.

De fietstocht ging dus richting Dokkumer Nieuwe Zijlen, door de Kollumerwaard, vervolgens langs Kollumerpomp richting Warfstermolen. Ik had gezien op Google Maps dat er tussen Warfstermolen en Burum een (nieuw) fietspad was dat ik nog niet kende, door de Keegen. Dus die wilde ik vandaag ook fietsen. Leuk fietspad en niet druk. Vervolgens wilde ik richting N355 (of Friesche Straatweg) maar dan niet via de weg die ik normaliter zou nemen (Kloosterweg).

De Lauwers

Ik wilde namelijk langs de N355 fietsen over een pad dat ik daar vanuit de auto vaak had gezien. Een beetje ‘op goed geluk’ een afslag genomen (aangezien alleen vrouwen over een deugdelijke intuitive zesde zintuig schijnen te beschikken zal ik het maar goed geluk noemen!) en het klopte. Ik kwam precies daar uit waar ik wilde zijn.

Ik ben geboren op nog geen 100 meter vanaf het Zijldiep en dat heet, zodra je de Friese grens over gaat, opeens ‘De Lauwers’. Bij Lauwerzijl (wat betekent “Sluis in de Lauwers”!) heet datzelfde water opeens “Munnekezijlsterried”, om de verwarring compleet te maken! Enfin, ik heb wel wat met dat water. Misschien wel omdat ik er in mijn kindertijd veel aan gespeeld, gevist en op gevaren heb. Het verbindt immers de dorpen uit mijn kindertijd. Wie zal het zeggen. De fiets even op de grens neergezet en genieten van het uitzicht.

Vervolgens door Visvliet heen richting Stroobos. Langs de Hilmahuistermolen, waar ik al vaker langs ben gekomen maar het blijft een leuke molen om te zien én natuurlijk een plaatje van te maken. Via Stroobos – Gerkesklooster richting Eibersburen.

Schelpenpad ’t Honderd

Even overwoog ik via Lutjegast verder te gaan, maar besloot toch het schelpenpad richting Gaarkeuken nog eens te wagen. De vorige keer dat ik daar langs kwam lag er een verse, dikke, laag schelpen op waardoor het niet echt prettig fietsen was. Nu was dat gelukkig anders; de schelpen zijn inmiddels goed ‘ingereden’ en het is prima te doen!

De naam van het pad was mij eerder niet opgevallen, maar nu ik vanaf de andere kant kwam aangefietst zag ik een informatiebord die de naam en de oorsprong van de naam uitlegde; die is gerelateerd aan een boerderijtje dat er heeft gestaan (zie foto van het bord hieronder). Het pad ligt aan de rand van het Westerzand en is zeker de moeite waard! Voordeel is dat de bomen de toch wel stevige wind wat keerden.

Alles bij elkaar een tocht van bijna 53 kilometer en zeer de moeite waard!

Foto’s Kollumerwaard

Klik op een foto voor groot formaat.

 

Reigers aan het Vissen

De reigers hadden het maar druk vandaag en deden goede vangsten langs de sloot bij Lagemeeden (tussen den Horn en de Poffert). In eerste instantie wou ik ze voorbij fietsen totdat ik ze nogal tekeer hoorde gaan en zag dat ze met elkaar op “op de vuist” waren gegaan. Want: er was er een die een wel érg grote vis had gevangen. Daar had de rest ook wel zin in.

Het was niet alleen goed visweer maar ook weer prima geschikt voor een fietstocht. Even eerder gestopt met werken (vanavond weer verder) dus en op de fiets gestapt. Een mooi tochtje gemaakt langs voornamelijk bekende wegen. Waar nogal wat werkzaamheden aan werden uitgevoerd en ik her en der wat moeizaam langs kon. Maar onderhoud is u eenmaal noodzakelijk. Uiteindelijk hebben we daar immers alleen maar voordeel van met zijn allen? Daar kwam bij dat het autoverkeer een groot deel van deze wegen op dit moment niet kan benutten dus lekker rustig op de weg!

Even daarvoor trog ik bij het Aduarderdiep nog een mooie Buizerd aan, vlak na de “Bauke Mollemabult” (de originele is er niet meer maar toch). Hij ging er dagelijks overheen maar sinds kort kan je er ook mooi onderdoor fietsen. Het is een populaire plek voor zwaluwen.

Het dier had mij totaal niet in de gaten waardoor ik op mijn gemak, van achter de bosschage langs het fietspad, een paar foto’s kon maken. Maar kennelijk hoorde hij het geluid van de camera toch, of zag iets wat zijn aandacht trok, en besloot te vertrekken. Wat ik ook mooi -hoewel iets onscherp want ik moest snel zijn, de camera kon maar amper op tijd scherpstellen- kon vastleggen.

De route ging via Aduard, Nieuwklap, Den Horn, Lagemeeden, De Poffert, Enumatil en Zuidhorn. Bij de Zuidwendinger molen, vlak bij De Poffert, natuurlijk even gestopt om er wat foto’s van te maken. De bovenstaande is met mijn Motorola Motor G7 gemaakt, een relatief eenvoudige smartphone maar hij maakt leuke foto’s!

Fietstellertje van de Hema
Volgens Strava heb ik inmiddels de 1.500 kilometer gepasseerd (sinds ik het met hen bijhoud). Daarvoor (en nog steeds) houd ik de totaalstand bij met een eenvoudig fietstellertje van de HEMA. Mijn 2e tellertje inmiddels want de eerste is in de sloot beland. Volgens de fietsteller die ik nu heb zit ik ruim boven de 2500 km’s, samen met de eerder geregistreerde stand van meer dan 6.000 kilometer begint de 10.000 kilometer toch al in ’t zicht te komen. De fiets heb ik inmiddels al ruim 6 jaar. Ben er nog steeds zéér tevreden mee!

Foto’s

Verder onderweg niet zo gek veel foto’s gemaakt. Klik op één van de foto’s voor groot formaat.

 

 

Kraai op bordje richting Aduard

Zomer in September!

De zomer weet van geen wijken, na wat mindere perioden is het opeens weer (erg) warm. En nauwelijks wind. Aangezien ik met mijn uren makkelijk kan schuiven (want: eigen baas) besloot ik vanmiddag om drie uur er een punt achter te zetten en op de fiets te klimmen. Het doel van de fietstocht “eerst maar eens richting Kommerzijl, dan zie ik daarna wel verder”. 

Uiteindelijk werd het een fietstocht van ruim 47 kilometer. Langs onder andere Kommerzijl, Lauwerszijl, Houwerzijl, Warfhuizen, Garwerd, en door de Beswerd-polder weer richting Noordhorn. Niet zo veel foto’s gemaakt onderweg; er was veel te zien maar veel was lastig te fotograferen door de stand van de zon. Veel buizerds, torenvalken, reigers, meeuwen, kraaien. En ik zag nog een marter voorbij schieten bij Electra. Natuurlijk was ik nooit zo snel als de marter en dus geen foto.

De oogst moet binnengehaald worden

De boeren hebben het druk. In de landerijen ontzettend veel tractoren: ploegen, gras maaien, uien oogsten, aardappels rooien. Ik vind het mooi om te zien. De dierenwereld profiteert ook mee: de reigers, meeuwen, kraaien, buizerds en valken halen makkelijk buit binnen op deze manier.

 

Schaap op de dijk met Spreeuwen

Grote Witte Zilverreigers, Bonte Specht en veel schapen..

De fiets is weer gerepareerd en het was tussen de regenachtige dagen door eindelijk even droog. Dat moment wilde ik niet voorbij laten gaan en dus “vrij nemen”  en de fiets gepakt. Met als enige plan “even weer richting Adorp en Reitdiep-gebied”.

Uiteindelijk werd het een tochtje van zo’n 36 kilometer. Met af en toe een spettertje regen, zon en bewolking. Die bewolking in combinatie met de toch vrij flink doorbrekende zon af en toe gaf mooie lichtval overigens. Ondanks dat ik een e-bike heb, voelde ik de tocht wel aardig ‘in de benen’ want met het warme weer had ik ook niet meer gefietst (mede omdat we een verbouwing/renovatie-project hadden).

Peugeot CE122 e-bikeDe fiets had naast een nieuwe binnen- en buitenband (zo’n betonrandje kan venijnige schade aanrichten) ook een servicebeurt gehad en er waren nog wat kleine mankementjes hersteld. Uitgevoerd door Kuis Noordhorn, waar we alle fietsen in onderhoud hebben (en hadden) en in het verleden ook een aantal fietsen hebben gekocht.

Mijn fiets komt oorspronkelijke van Halfords maar helaas is de vestiging in Groningen gesloten. Gelukkig doet Kuis niet moeilijk, in tegenstelling tot sommige andere fietsenzaken, over het feit dat de fiets elders gekocht is.

Na zes jaar geen enkel onderhoud, afgezien van de eerste servicebeurt, te hebben laten uitvoeren en vele duizenden kilometers fietsen toch opmerkelijk dat er maar zo weinig aan hoefde te gebeuren. Dikke duim voor de fietsen van Peugeot!

Buizerds en Torenvalken

De roofvogels (buizerds, torenvalken) waren erg actief vandaag. Weinig goede foto’s van kunnen maken helaas. En zal je zien: op het moment dát ik een buizerd prachtig op de foto krijg hoor ik vlak bij mij een paar vogeltjes tekeer gaan. Op nog geen tien meter twee gele kwikstaarten in een poeltje water. Scherpstellen, afdrukken en de melding in beeld “Memory Card Full”. Snel een oud filmpje wissen, weer op de vogeltjes instellen en: ze zijn weg. Zoals ze dan zeggen “the bigger the miracle, the smaller the audience”.

Grote Zilverreiger

Grote Witte Zilverreiger

Dat was toen ik al bijna thuis was. Daarvoor had ik al genoeg moois gezien. Maar liefst dertien(!) Grote Witte Zilverreigers tussen Zuidhorn en Aduard om mee te beginnen.Je ziet ze regelmatig in onze regio tegenwoordig. Toch wel heel bijzonder, zo vind ik.

Ook heel veel koolwitjes onderweg. En schapen! Zie ook de foto’s in de gallerij hieronder. Bij de Piloersemaborg hadden ze nog een kleine roadblock opgeworpen maar afstappen en rustig er tussendoor lopen wordt natuurlijk door de schapen geaccepteerd – ze gaan gewoon een stapje opzij.

Grote Bonte Specht

Bij Schilligeham in de buurt hoorde ik opeens een vogel nogal tekeer gaan. Ik zag in het voorbijrijden iets boven in de boom zitten en tot mij verbazing was het een Grote Bonte Specht. Fiets aan de kant en foto’s maken. Slecht (tegen)licht dus stukje terug lopen in de hoop dat hij bleef zitten en dat gebeurde inderdaad. Ik kon op mijn gemak foto’s maken. Nog steeds vrij lastig qua licht maar het resultaat is acceptabel.

ROUTE

De route is te vinden op Strava en onderstaande kaartje.

In totaal 36 kilometer.

MEER FOTO’S

Klik op een foto voor groter formaat.

 

Jonge herten in Noordhorn

Er als de Kippen bij (en een lekke band)

Er als de kippen bij zijn is een staande uitdrukking. En niet voor niets. Ik heb een kleine moestuin, twéé zelfs. Zo’n vierkante-meter-tuin. Twee van die bakken van 1,20×1,20. Gewoon omdat we het geinig vonden daar eens mee te experimenteren. De groenten gaan vrij succesvol in die bakken. Zonder gif, gewoon de zon en wat water. Maar soms gaat er wel eens iets mis.

Slakken verdelgen doen we door ze er uit te vissen en elders, ver weg, “vrij te laten”. Maar soms ben je te laat daarmee. Dan is de beoogde sla-oogst dus verdwenen in één nacht. Naaktslakken zijn er gek op. Er was nog één prachtige krop sla die aan die hongerige beesten was ontkomen. Dus ik had nog goede hoop. Tot ik zag dat die ging schieten. Tja, die kon dus ook wel weg. Maar weggooien in de groene container is jammer als je vlakbij je huis een ‘hertenkampje’ hebt. Kippen en herten houden wel van zo’n dikke krop (doorgeschoten) sla. Ook véél beter voor ze dan brood. Dus er maar even heen gelopen met de camera. De kippen waren er als eerste maar konden het toch ondanks de snelheid niet echt winnen van de herten. Die in een paar seconden de uit de kluiten gewassen doorgeschoten sla zich goed lieten smaken. Van de kippen geen foto’s, ik was te laat (of beter: zij te snel).

De Diva’s, oftewel de Kuifeenden, waren ook weer druk bezig met de poetsbeurt. En die vonden het prima dat ik foto’s maakte terwijl ze de veertjes glad streken.

Fietsen naar Feerwerd: lek gereden!

Het was prachtig fietsweer en ik besloot daar even van te genieten met een “niet al te lang” rondje. Niet echt besloten waarheen de reis zou gaan maar wel dat ik langs het Reitdiep wilde fietsen (route is ook op Strava te vinden).

Energie: het nieuwe verdienmodel voor boeren?

Het was mij al eerder opgevallen dat er bij het Aduarderdiep, tussen Aduard en Feerwerd, waar je een mooi fietspad hebt, dat er in de weilanden driftig gegraven werd, drainagebuizen lagen en beton gestort was. Ik had al zo’n vermoeden wat het zou worden, vandaag zag ik een spandoek – inderdaad: er komt een flink pakket zonnepanelen op het land te liggen daar.

Voor het aanzien van het landschap verschrikkelijk al die zonnepanelen. Vooral als je bedenkt in wat voor mooie omgeving dat gebeurt. Ik vraag mij af waarom hier toestemming voor is gegeven.

Vanuit het standpunt van de boeren begrijp ik het wél. Boer zijn wordt steeds lastiger. En als je dan je land kan verhuren (of verkopen) aan een “zon-ondernemer” of investeerder, waarom dan niet? De grond moet geld opbrengen. Dat is gewoon het verdienmodel. Of je er nou dieren op zet en (letterlijk) uitmelkt of de grond anderszins laat renderen. Dan kies je voor de beste opbrengst en dit is natuurlijk een hoog renderende oplossing waar je ook nog eens weinig voor hoeft te doen als boer.

Toch vind ik het (even “op de zeepkist”) erg bezwaarlijk dat er op grote schaal landbouwgrond ingezet wordt voor de energietransitie. Niet in de laatste plaats omdat ik het lelijk vind maar vooral omdat het landbouwgrond is. Vruchtbare grond, die voedsel kan opbrengen, op die manier buiten gebruik stellen is in mijn ogen not done. Er zijn genoeg daken van allerlei (overheids)gebouwen, kantoren, parkeergarages en huizen in Nederland waar zonnepanelen op kunnen. Daarnaast is het óók slecht voor de natuur (onder andere vogels). Oke, .. van de zeepkist af..

 

Via Steentil ging ik richting Feerwerd, langs het Reitdiep. Van daar richting Ezinge, en bij Hardeweer besloot ik een afslag te nemen die mij leuker leek dan op dat moment al weer richting huis te fietsen – daardoor fietste ik als het ware met een wijde boog om Ezinge heen om vervolgens via Saaksum, Barnwerd langs de Piloersemaborg richting Noordhorn te gaan.

Als ik het mij goed herinner kwam ik bij Hardeweer nog weer langs de Ezeltjes. Ezeltje Strek Je (om maar bij de staande uitdrukkingen te blijven) is ook een uitdrukking die niet uit de lucht is komen vallen..

 

Bij Saaksum – de Oogst wordt al weer binnengehaald op sommige plekken.

Onderweg kwam ik ontzettend veel buizerds, torenvalken en natuurlijk allerlei andere vogels tegen. Maar het werd al wat later, de zon stond laag en de vogels hadden er niet zo veel zin in – ze waren erg beweeglijk en gingen er vaak al vandoor als ik ook maar enigszins in de buurt was. Eén keer lukte het wel nog een buizerd op de foto te krijgen (foto staat hier onder).

Lekke band!

De achterband van mijn fiets was eigenlijk wel een beetje aan vervanging toe maar ik dacht “ach het kan nog wel even”. Ter hoogte van de Piloersemaborg maakte ik een onhandige manoeuvre en raakte met het achterwiel van het betonpad af. Oke, kan gebeuren. Maar even verderop werd ik in een scherpe bocht, kennelijk veranderde daardoor de druk op de band, geconfronteerd met de gevolgen. De zijkant van de band was flink gekneusd, de binnenband kwam er zelfs wat doorheen, en het begon flink te suizen. Lekke band. Dus de laatste kilometers, circa een half uurtje, met de fiets aan de hand gelopen. Dat wordt dus toch eerder langs de fietsenmaker dan gedacht.

Meer foto’s

Klik op een foto voor een grotere afbeelding.