Tag: zee

50 jaar getrouwd – de Friese Meren en Het Bildt

De Friese Meren – rondvaart met de m.p.s. Gandria van Rondvaardij Princenhof – en bezoek aan Het Bildt (Zwarte Haan). 

De schoonouders zijn binnenkort 50 jaar getrouwd en hadden ons in dat kader uitgenodigd (samen met veel andere familie) voor een leuk dagje uit. Ik was gevraagd de camera mee te nemen en heb bijgaande een kleine selectie gemaakt – de meeste foto’s zijn uiteraard gewoon privé.

mps Gandria - foto ©Lisa
De mps Gandria. De fotograaf maakt even kennis met de schipper – foto ©Lisa

De dag begon bij het Van der Valk Hotel in Drachten waar we aftrapten met koffie & taart. Daarna in de bus (Paulusma) richting Eernewoude of, zoals de Friezen zeggen, Earnewâld.

De weersverwachting volgens Weeronline en de app op de telefoon was niet best, maar het viel alleszins mee! De buien vielen vooral toen we in de bus zaten tussen de bestemmingen in. En terwijl in een plaats hemelsbreed nog geen 20 kilometer verder (Dokkum) de straten blank stonden hadden wij dus overwegend mooi weer!

Nationaal Park De Oude Venen

De vaartocht gaat door het Nationaal Park De Oude Venen, een natuurgebied mede ontstaan door afgraving van het veen.

Al in de 12e eeuw werd in de Friese venen turf gewonnen, maar pas in de 16e eeuw werd de turfwinning grootschalig aangepakt. [..] In het gebied rond Eernewoude heeft de vervening vooral in de 18e en 19e eeuw plaatsgevonden volgens de baggermethode. Er ontstonden ongeveer 1,5 meter diepe langgerekte trekgaten, ook wel petgaten (of “petten”) genoemd. Daartussen lagen smalle stroken niet afgegraven veenland, waarop het veen te drogen werd gelegd: de legakkers, ribben of striepen. Door de golfslag werden nogal wat legakkers weggeslagen, waardoor grotere meren werden gevormd. Het vergraven veengebied rondom Earnewâld leende zich niet voor inpoldering.[8] Toen het rond 1900 was afgelopen met de turfwinning kwam waarschijnlijk de huidige naam in gebruik: de verlaten of oude vervening, Oude Venen of Alde Feanen. Het moerassige “onland” werd het terrein van vissers, jagers en rietwerkers.Lees verder op Wikipedia.

Het gebied is erg populair bij dagjesmensen en toeristen en dat is uiteraard niet ten onrechte. Het is er prachtig en er is het nodige te zien!

Sint Jacobiparochie

De bustocht ging vervolgens richting Het Bildt, Sint Jacobiparochie. Onderweg nog wat mooie foto’s gemaakt vanuit de rijdende bus en de chauffeur wist tijdens het rijden veel te vertellen over wat we onderweg allemaal konden zien.

Eindpunt was Zwarte Haan, een buurtschap in Het Bildt. Zwarte Haan wel “het begin van de wereld” genoemd, omdat de Nieuwe Bildtdijk er begint. Voor sommigen voelt het echter meer als het ‘einde van de wereld’, omdat de bewoning daar ophoudt en de zee begint. Je kan er vanaf de dijk het eiland Terschelling zien liggen.

Tot slot gingen we richting Burgum om daar nog even heerlijk te eten en na te genieten.

Noorwegen – Kiel, Oslo, Moelv & Roadtrip

Noorwegen – een land vele malen zo groot als Nederland en met no  niet 1/3e het aantal inwoners. Dat betekent automatisch: een zee van ruimte om je heen. Veel natuurschoon, rust en ruimte. En dus ook veel gelegenheid om heel veel (mooie) foto’s te maken.

Het had lang geduurd maar vorig jaar was het zover: naar Noorwegen, op bezoek bij mijn broer en schoonzus die daar al weer een paar jaar wonen. We gingen met de boot, vanaf Kiel, naar Oslo. Een compleet reisverslag met nog veel meer foto’s, video en achtergrond is te vinden op m’n blog. Ik beperk me hier tot een selectie van foto’s.

Cruise met Colorline

Noorwegen is, tegenwoordig, op meerdere manieren te bereiken. Uiteraard vliegen en varen. Maar ook per auto, via een brug en tunnel verbinding.

Wij gingen dus met de auto naar Kiel, in Duitsland. In ongeveer vier uur tijd rij je daar heen om vervolgens aan boord te rijden aan één van de cruiseschepen. Zodra je aan boord bent, begint de vakantie dan al. Heerlijk. Een mooie hut, aan boord van allerlei dingen te doen. Lekker slapen. En na zo’n 20 uur varen op zo’n drijvend eiland ben je in Oslo.

Daar van boord gekomen de stad op ons gemak verkend (Vikinghus, Akershus Festning, centrum van Oslo). Om vervolgens naar broer & schoonzus te reizen in Moelv. Vanuit Moelv hebben we samen met hen een ‘roadtrip’ gedaan door Noorwegen van 2 dagen. Terug in Moelv vervolgens nog naar het openluchtmuseum van Lillehammer. Vervolgens weer naar Oslo en op de boot naar Kiel terug.

Enfin, teveel om hier allemaal te beschrijven, zie daar voor de uitgebreide reisbeschrijving en video op m’n blog, klik hier.

Het was de kortste vakantie/reis ooit, maar tevens de mooiste en de reis die tot nu toe het meeste indruk op mij heeft gemaakt qua land, omgeving en wat we allemaal hebben gezien en meegemaakt. Mede uiteraard door de uitgekiende planning van broer Thomas & schoonzus Minke die het land al goed kennen en daarom weten wat er écht gezien moet worden!

Dag van de Garnaal en KNRM Open Dag Lauwersoog

De Dag van de Garnaal en de Open Dag van de KNRM (Koninklijke Nederlandse Reddings Maatschappij) in Lauwersoog vallen ééns per twee jaar samen.

Dit zorgt er voor dat er een prachtige dag wordt gehouden met een mengeling van oude vrachtauto’s, scheepvaart, reddingswerk, braderie en .. mooi weer.

Lauwersoog

In Lauwersoog was het behoorlijk druk dus. Ik hoorde organisatoren schatten dat er minstens 25.000 mensen waren geweest rond een uur of twee en toen was de dag nog lang niet voorbij.

Veel vissersboten uit de vloot van Zoutkamp uiteraard, want Lauwersoog is de thuishaven van de Zoutkamper vissers. Daarnaast uiteraard vrachtauto’s van nu, voornamelijk Heiploeg, en uit lang vervlogen tijden. MAN, Mercedes, Volvo’s, Scania’s. Alle bekende grote merken waren er. Maar ook (hele) oudjes van Citroën, Dodge en een prachtige Kensworth truck.

Munnekezijl

Ik reed terug via een kleine omweg (opzettelijk) want ik wilde via Munnekezijl gaan om daar de (twee) kerken en de molen even op de foto te zetten. Ook de (kleine) sluis heb ik even op de foto gezet.

Bosscherweg, Pieterzijl-Grijpskerk

Vervolgens richting Pieterzijl, en afslaan bij de Bosscherweg richting Grijpskerk. Want op de Bosscherweg staat iets bijzonders, al zie je het in ’t voorbijgaan wellicht niet: het Transformatorhuisje van Grijpskerk. Dit is een oorlogsmonument en terecht. Ik kopieer een stukje over de aanleiding hieronder.

In het najaar van 1944, tijdens de Tweede Wereldoorlog, kreeg Adrianus van de Nadort, sinds 1936 burgemeester van Grijpskerk, van de Duitse bezetter opdracht om alle beschikbare mannen in de gemeente zich te laten melden voor verplichte arbeid ten behoeve van de Organisation Todt (O.T.). Dit bevel was voor Van de Nadort, die tot dan was aangebleven om de bevolking van Grijpskerk voor erger te behoeden, aanleiding om onder te duiken. Hij wist dat na hem een NSB’er tot burgemeester zou worden benoemd. Omdat hij het zijn opvolger en diens ambtenaren niet gemakkelijker wilde maken, besloot Van de Nadort dat het bevolkingsregister moest verdwijnen, zodat onbekend zou zijn wie precies in de gemeente Grijpskerk woonden. In overleg met twee verzetsmensen, Hindrik van Dijk, een onderhoudsmonteur bij de Laagspanningsnetten, en Reint Middel, politieman in Grijpskerk, werd besloten dat de kaarten met persoonsgegevens zouden worden verstopt in een transformatorhuisje waarvan alleen Van Dijk de sleutel had. Op 26 oktober 1944 werden de kaarten overdag in twee postzakken verzameld en ’s nachts door Van Dijk en Middel per fiets naar het transformatorhuisje gebracht [..] Onder de kabelplanken bleek ruimte voor de zakken te zijn en daar stopte hij ze zo goed mogelijk weg. Het bevolkingsregister is tot aan de bevrijding niet gevonden (Wikipedia).

Fotoverslag 

Bijgaande een (foto)verslag van deze zeer geslaagde dag (klik op de foto’s voor vergroting).