Tag: pieterzijl

Kievit bij de Kollumerwaard, Friesland

Fietsen van de Kollumerwaard naar Lutjegast

Een fietstocht richting de Kollumerwaard, via onder andere Kommerzijl, Munnekezijl en vervolgens richting Kollumerpomp (Ooster-Nieuwkruisland), Warfstermolen, Pieterzijl, door de Westerhorn om uit te komen bij Lutjegast.

Een gevalletje van enige zelfoverschatting én een hekel aan een lang recht stuk tegen de wind in zorgde voor een flinke tocht vandaag. Volgens de fietsteller ruim 50 kilometer, Strava was iets minder optimistisch en gaf 2 kilometer minder aan.

Ooievaars

Het plan was er al langer om weer eens op de fiets richting Kollumerwaard te gaan. De laatste (en ook de eerste) keer dat ik daar heen was gefietst was in februari 2019. Het plan was, en dat is ook gelukt, om vervolgens door Ooster-Nieuwkruisland terug te fietsen. Dat ik uiteindelijk in Lutjegast uit zou komen was niet helemaal de bedoeling, maar wel leuk want: een nieuw stukje fietspad ontdekt waar ik nog nooit eerder langs was gekomen.

Vlak na vertrek trof ik even buiten Noordhorn drie ooievaars aan. Ik denk dat het waarschijnlijk dezelfde zijn die ik eerder deze week ook al had gezien toen ik naar Electra ging fietsen maar toen waren ze te ver weg om goed vast te kunnen leggen. Nu niet en ze bleven rustig rondscharrelen terwijl ik foto’s maakte.

Mooi dat ze nu ook hier regelmatig voorkomen! Even verderop, bij Heereburen, een prachtige reiger. En later nog meer reigers. Kennelijk hebben ook die het goed hier! En een kievit redelijk goed op de foto. De rit begon dus al weer goed.

Kollumerwaard

Ik ben richting de parkeerplaats gefietst langs de Kwelderweg, daar heb je namelijk een soort van ‘uitkijkwand’. Ik wilde daar even een stop maken om even een kijkje te nemen en even wat te rusten maar helaas was het daar nogal druk en de ‘anderhalve-meter’ regel werd door de mensen daar vol genegeerd. Dus ben ik door gefietst.

Wie overigens ook de aanbevelingen aan hun laars lijken te lappen zijn de racefietsers. In grote groepen, zonder voldoende afstand, kwam ik ze weer tegen.. en niet alleen vandaag, het is al een tijdje gaande dit gedrag. Dat terwijl de Wieler Unie héél helder is over de richtlijnen! Maximaal vier personen, anderhalve meter afstand! En zoals ik later zag negeren ook jongeren, in overvolle bootjes, de regels massaal. Het is jammer en dom. Verder ga ik er maar niet over “zeuren”, de eventuele consequenties zijn voor de mensen zelf.

Helaas lieten de Konikpaarden zich alleen van grote afstand zien vandaag. Er waren wel wat Buizerds actief, maar ook maar lastig vast te leggen door de hoogstaande zon én afstand. Toch een poging gewaagd om een te ‘volgen’ met de camera en een paar opnames gemaakt. Niet perfect, wel goed te zien hoe het dier aan het speuren was naar prooi.

Daarnaast zag ik ook hier weer een prachtige Kievit, nog dichterbij dan bij Heereburen en hij bleef mooi rustig rondscharrelen zodat ik ook hier weer een aantal foto’s kon maken (bovenaan).

Lutjegast

Uiteindelijk kwam ik dus in Lutjegast terecht. Geboorteplaats van Abel Tasman, Klaasje Meijer (van K3) én natuurlijk kennen we Lutjegast omdat Arjen Lubach er in zijn kinderjaren gewoond heeft..

De geplande route was in eerste instantie om via de Bosscherweg richting Noordhorn te gaan, langs Grijpskerk en Niezijl, maar zo’n lang stuk vol tegen de wind in had ik geen zin in. Dus besloot ik door de Westerhorn te fietsen. Echter, daar kwam natuurlijk bij Eibersburen weer de keuze: een lang recht stuk min-of-meer tegenwind (en ik vind het saai, zo’n lang recht eind) langs het Van Starkenborghkanaal of iets anders verzinnen. Ik besloot te kiezen voor nog een stukje extra omrijden via Lutjegast.

Er is daar een heel leuk “hertenkampje” zo zag ik. Even gestopt om wat foto’s te maken van de herten, eenden en de pauwen. Als je stopt komen de dieren, in de verwachting van voer, natuurlijk gelijk op je af. De kippen voorop uiteraard (“er als de kippen bij zijn” is natuurlijk wel ergens op gebaseerd).

Lutjegast kende tot niet eens zo lang geleden maar liefst drie(!) kerken op een inwoneraantal van iets meer dan 1100 mensen. Er zijn er nu nog twee en de foto toont de (voormalige) Gereformeerde Kerk. Opvallend: géén kerktoren! De kerk is een zogeheten ‘kruiskerk’, wat verwijst naar de plattegrond van het gebouw.

In een interview vertelde Arjen Lubach al eens dat zijn ouders niet erg honkvast waren en dat ze nog wel eens wisselden van kerk, wat ze indertijd niet in dank werd afgenomen. De tijden zijn veranderd; Gereformeerden en Hervormden zijn weer één geworden in de PKN en de CGK is niet meer: die is in 2010 opgeheven.

De Hervormde Kerk is éigenlijk mooier maar omdat er allemaal bomen voor staan kon ik daar geen mooie foto van maken. Misschien in de winter een keer proberen, als de bomen wat minder blad hebben. Van de (voormalige) Christelijk Gereformeerde Kerk moet ik volgens mij nog ergens een foto hebben maar kan ‘m nergens meer vinden.

Via Westerzand wou ik richting Gaarkeuken gaan, maar daar kwam ik nog een afslag tegen: een fietspad dat ik niet kende. Dus dat gevolgd en zo kom je uiteindelijk alsnog via een leuke route bij Gaarkeuken aan.

Het staat niet echt aangegeven dat je er langs kunt, er staat slechts een bordje met ‘fietspad’ maar waar je uitkomt mag je dus raden. Zoiets vind ik dus altijd leuk, onder het motto “we zien wel waar het schip strand” moet ik zo’n pad natuurlijk volgen. En dat ging, zoals meestal, goed.

Bij Gaarkeuken stond een oude tractor geparkeerd van een merk waar ik natuurlijk door de naam wel een vermoeden had van de herkomst (Italië) maar nog nooit eerder was tegengekomen. Het blijkt een behoorlijk fabriek te zijn, opgericht in 1910 en nog steeds actief.

Carraro Agritalia designs and builds standard, vineyard and orchard specialty tractors from 55-100 hp under contract for various tractor manufacturers and distributors. Current and past clients include: Antonio Carraro, Case IH, Challenger, Claas, Eicher, John Deere, Massey Ferguson, Renault, Valtra & Yagmur.
(Wikipedia)

Als liefhebber van oude auto’s, tractoren en motoren (dwz. om er naar te kijken!) moet je daar dan natuurlijk wel even een plaatje van maken!

FOTO’S & ROUTE

Bijgaand de foto’s, klik op een foto voor een vergroting. De route is via Strava te vinden.

 

De Kollumerwaard, Lauwersmeergebied

Vandaag een flinke “fotofietstocht” gemaakt naar de Kollumerwaard in het Lauwersmeergebied. Een, achteraf gezien, licht overmoedig voornemen om op de fiets daar heen te gaan. Maar, aan de andere kant, het was een mooie fietsttocht!

Even buiten Noordhorn – veelbelovend weer!

De route ging van mijn woonplaats, Noordhorn, naar Niezijl, Kommerzijl, Munnekezijl, Warfstermolen, Kollumerpomp, Dokkemer Nieuwe Zijlen, Kollumeroord, Kollumerwaard, richting Zoutkamp, Lauwerzijl, door Ruigezand, weer langs Kommerzijl richting Niehove, Noorderburen om tot slot na dik 50 kilometer weer te arriveren in Noordhorn.

In Niezijl, Kommerzijl, (langs) Pieterzijl en Munnekezijl weinig foto’s gemaakt. Immers, daar kom ik vaker. En ik wilde toch binnen een redelijk tijdsbestek de Kollumerwaard bereiken. Ook bij Warfstermolen slechts weinig gemaakt. Tussen Warfstermolen en Kollumerpomp viel mij op dat de boeren op sommige plaatsen al aan het oogsten zijn geslagen. Het droge weer heeft kennelijk ook zijn voordelen! Het graan lijkt overal behoorlijk oogstrijp te zijn.

KOLLUMERPOMP

Bij Kollumerpomp viel mij op dat het molentje er wel heel mooi bij stond. Dus ben ik de De Westermolen eens van dichterbij gaan bekijken. Er is daar een (nieuw) fietspad langs het water waardoor je er een mooi zicht op hebt.

In mijn kinder- en tienerjaren kwam ik vaak in Kollumerpomp en nooit was mij opgevallen, of heb ik zelfs maar geweten, dat er op die plaats een molen stond. De reden wordt duidelijk als de molendatabase er op nageslagen wordt: er was tot 1984 een boomgaard die de (niet in al te beste staat verkerende) molen aan het zicht onttrok. Na restauratie en kap van de bomen is de molen weer goed te zien.

Bij de molen trof ik ook deze zwanenfamilie. Ze waren niet gesteld op mijn aanwezigheid dus nam ik maar wat snel na het nemen van deze foto wat extra afstand.

Voorbij Kollumerpomp kun je, over de dijk heen, een afslag nemen richting de Kollumerwaard. Maar die afslag is niet aangegeven en ik heb ‘m gemist. Dus langs Dokkumer Nieuwe Zijlen gefietst. Dat is een kleine omweg. De eerste van nog een paar die ik heb genomen vandaag…

De Kollumerwaard kun je op twee manieren bereiken, ik koos er voor door Kollumeroord heen te fietsen. Een (bescheiden) natuurgebied. Net toen ik dat stukje natuurgebied uit fietste viel mijn oog op een reiger die zich heel slim had verscholen in het riet. De meeste fietsers gingen er gewoon aan voorbij. Een mooi gezicht zo en de reiger stoorde zich niet aan me.

KOLLUMERWAARD

De Kollumerwaard was voorheen een oefenterrein van Defensie. Het is nu een mooi natuurgebied in beheer bij Staatsbosbeheer. Ik nam na een kleine pauze de Wandelroute Vogelpad. Maar de Schotse Hooglanders waren het daar niet helemaal mee eens en versperden mij iets té veel de weg c.q. ik wilde ze niet te veel verstoren. Dus op gepaste afstand een serie foto’s gemaakt (later ook nog van een 2e groep). De paarden zaten áchter de kudde hooglanders dus daar kon ik geen goede foto’s van maken.

VOGELKIJKHUT ‘DE BAAK’

Na hier wat te hebben rondgelopen en foto’s te hebben gemaakt ging ik naar een ander deel van de Kollumerwaard, waar een vogelkijkhut is. Vanuit de Vogelkijkhut prachtig uitzicht alle kanten op: een stuk water waar vandaag in elk geval vier Grote Zilverreigers waren te zien (ik las op waarneming.nl dat er zeven zijn gezien vandaag in het gebied).

Helaas komt mijn camera eigenlijk net te kort om er echt indrukwekkende plaatjes van te maken, maar ik ben er toch redelijk tevreden mee.

De andere kant op kijkend, zag ik zwanen, met jongen, meerkoeten en eenden. De dieren hebben in dit gebied alle rust. Er was verder helemaal niemand in de wijde omtrek te bekennen. Toen ik later terug liep naar mijn fiets kwam er een ouder echtpaar aan om vogels te kijken.

Ook kon je vanuit de (mooie) kijkhut weer goed kijken naar een grote groep hooglanders. Richting fiets trof ik nog een Rietgors(?) aan. Een ‘vraagteken’ want door het tegenlicht kan ik ‘m niet zo goed identificeren. Het zou ook een rietzanger kunnen zijn maar ik denk het niet.

Uiteraard ook redelijk wat vlinders gezien maar minder dan ik had gehoopt. Het gebied is denk ik toch niet aantrekkelijk genoeg voor vlinders. Want, ik heb al een paar keer gelezen dat er meer vlinders dan ooit zijn de laatste tijd. Inclusief hele bijzondere. Dat is te danken aan het warme weer. In dit gebied trof ik er in elk geval niet zo veel aan.

Terug lopend naar de fiets nog weer een mooie reiger gezien, die, eveneens, niet erg schuw was. En waardoor ook van deze reiger een paar mooie foto’s gemaakt konden worden.

Weer op de fiets richting Zoutkamp. Ik volgde een fietspad waarvan werd aangegeven “richting Zoutkamp”. Het komt op ongeveer 3 kilometer afstand van Zoutkamp uit. Terwijl ik dit fietspad volgde zag ik in de lucht iets zweven.. “In de remmen!”. Het was een Zeearend!! Helaas geen geweldige foto, maar desondanks ben ik er wel bllij mee. Want hoe vaak zie je nu een Zeearend in Nederland?! Ik had geluk, ik kon twee foto’s schieten en toen was hij buiten bereik.

DROOGTE

Niet alleen de dieren hebben last van de droogte en de warmte. Onderweg richting Zoutkamp kwam ik deze ‘constructie’ tegen. Een boer die creatief water richting zijn land transporteert, zonder daarbij het verkeer ál te veel te hinderen.

ROUTE
De rest van de rit niet zoveel foto’s meer gemaakt. De route onderstaand (Google Maps) wijkt een klein beetje af van wat ik gefietst heb omdat Google Maps niet alle fietspaden kent. Alles bij elkaar ruim 50 kilometer afgelegd vandaag.

FOTO’S
Klik op de foto’s voor een vergroting.

Molens, Kuifeend, Zwarthalszwanen, Scholeksters en Kerk Burum

Fotofietsen van Noordhorn naar Gaarkeuken, Eibersburen, Visvliet, Burum, Halfweg, Pieterzijl, Kommerzijl, Balmahuizen en weer naar Noordhorn.

Onderweg zag ik ondermeer (niet op de foto) Putters, Boerenzwaluwen, Gele Kwikstaart, Witte Kwikstaat. Daarnaast, wel op de foto, eend met jongen, koeien, schapen, kuifeend, scholekster, zwarthalszwanen en een slechtvalk.

NOORDHORN – GAARKEUKEN – EIBERSBUREN

Langs het van Starkenborghkanaal vind je her en der leuke wilde begroeiing. Natuurlijk maakte ik even een stop bij de Zwakkenburger Molen (foto boven). De foto overigens gemaakt met de smartphone. Voorbij Gaarkeuken zag ik, bij een wit boerderijtje, een bordje “vogelkijkhut”. Ik wist niet eens dat die daar was en ben er even heen gegaan.

Je kijkt daar uit op een stukje gebied met wat water waar ik deze mooie kuifeend zag dobberen. Gezien de kleuren was dit een mannetje (vogelbescherming).

Scholeksters vind ik prachtige vogels. En deze trok in het bijzonder mijn aandacht. Kennelijk dacht ‘ie dat ik wel een kleine show verdiend had, ter compensatie van zijn soortgenoten die zich altijd maar moeilijk laten fotograferen. Of was het omdat deze scholekster (omdat ik in de vogelhut zat) mij niet door had? In elk geval kon ik een paar hele mooie shots maken van ‘m!

VISVLIET, BURUM

Bij Visvliet lieten de dames in het veld zich gewillig fotograferen.

Ik wou eigenlijk de molen bij Visvliet nog fotograferen maar zag er vanaf. Er zaten allemaal vlaggetjes in de wieken (…) en ik moest er voor omrijden, even geen zin! De (geplande) route was lang genoeg en mijn accu had ik vergeten op te laden dus ik wou proberen zo ver mogelijk er mee te komen. Dus even géén omwegen vandaag.

In Burum de Hervomde Kerk en de molen gefotografeerd.

De huidige kerk werd in 1784 herbouwd op de plaats van een romaanse kerk met zadeldaktoren dat gedurende een periode in handen was van het Klooster Jeruzalem (Gerkesklloster). De driezijdig gesloten zaalkerk met rondboogvensters en een geveltoren is een rijksmonument.
Wikipedia.

De Molen, Windlust, is een verhaal op zich. De molen is in 2012 volledig afgebrand doordat jongeren een partij oude Bijbels hadden gevonden en in brand hadden gestoken, bij de molen. Daardoor vatte ook de molen vlam en is compleet afgebrand. De molen is hetzelfde jaar herbouwd (lees verder op Wikipedia).

Verder langs Halfweg richting Pieterzijl. Het dorp, met name enkele woningen, oogt wat verpauperd. Sommige huizen zien er verwaarloosd en slecht onderhouden uit. Uiteraard zijn daar ook uitzonderingen op (zie boven) en is er ook de nodige nieuwbouw.

Via Kommerzijl richting Balmahuizen en over de Oude Dijk (foto met de smartphone gemaakt). Daar zag ik tot twee keer toe een Slechtvalk dicht bij komen maar was steeds te laat om een foto te maken. De Oude Dijk gaat over in een betonpad die uiteindelijk in Balmahuizen uitkomt.

Tussen Balmahuizen en Noordhorn verscheen er weer (of dezelfde) slechtvalk. Nu was ik wel snel genoeg. Hoewel de foto niet bijzonder geweldig is, plaats ik ‘m toch want je kan natuurlijk wel steeds beweren dat je ze ziet, zonder foto’s blijft het bij een bewering. Zoals ze dan zeggen “Pic’s or it didn’t happen!”.

De totaal afgelegde route besloeg rond de 33 kilometer. Aangezien ik sinds de vorige tocht de accu van mijn e-bike niet opgeladen had betekent dit dat ik op één acculading ruim 60 kilometer kan afleggen (“economy”-stand). Dat valt absoluut niet tegen! Zeker niet als je bedenkt dat mijn e-bike inmiddels al bijna 5 jaar oud is!

MEER FOTO’S

Klik op de foto’s voor grote afbeelding

Dag van de Garnaal en KNRM Open Dag Lauwersoog

De Dag van de Garnaal en de Open Dag van de KNRM (Koninklijke Nederlandse Reddings Maatschappij) in Lauwersoog vallen ééns per twee jaar samen.

Dit zorgt er voor dat er een prachtige dag wordt gehouden met een mengeling van oude vrachtauto’s, scheepvaart, reddingswerk, braderie en .. mooi weer.

Lauwersoog

In Lauwersoog was het behoorlijk druk dus. Ik hoorde organisatoren schatten dat er minstens 25.000 mensen waren geweest rond een uur of twee en toen was de dag nog lang niet voorbij.

Veel vissersboten uit de vloot van Zoutkamp uiteraard, want Lauwersoog is de thuishaven van de Zoutkamper vissers. Daarnaast uiteraard vrachtauto’s van nu, voornamelijk Heiploeg, en uit lang vervlogen tijden. MAN, Mercedes, Volvo’s, Scania’s. Alle bekende grote merken waren er. Maar ook (hele) oudjes van Citroën, Dodge en een prachtige Kensworth truck.

Munnekezijl

Ik reed terug via een kleine omweg (opzettelijk) want ik wilde via Munnekezijl gaan om daar de (twee) kerken en de molen even op de foto te zetten. Ook de (kleine) sluis heb ik even op de foto gezet.

Bosscherweg, Pieterzijl-Grijpskerk

Vervolgens richting Pieterzijl, en afslaan bij de Bosscherweg richting Grijpskerk. Want op de Bosscherweg staat iets bijzonders, al zie je het in ’t voorbijgaan wellicht niet: het Transformatorhuisje van Grijpskerk. Dit is een oorlogsmonument en terecht. Ik kopieer een stukje over de aanleiding hieronder.

In het najaar van 1944, tijdens de Tweede Wereldoorlog, kreeg Adrianus van de Nadort, sinds 1936 burgemeester van Grijpskerk, van de Duitse bezetter opdracht om alle beschikbare mannen in de gemeente zich te laten melden voor verplichte arbeid ten behoeve van de Organisation Todt (O.T.). Dit bevel was voor Van de Nadort, die tot dan was aangebleven om de bevolking van Grijpskerk voor erger te behoeden, aanleiding om onder te duiken. Hij wist dat na hem een NSB’er tot burgemeester zou worden benoemd. Omdat hij het zijn opvolger en diens ambtenaren niet gemakkelijker wilde maken, besloot Van de Nadort dat het bevolkingsregister moest verdwijnen, zodat onbekend zou zijn wie precies in de gemeente Grijpskerk woonden. In overleg met twee verzetsmensen, Hindrik van Dijk, een onderhoudsmonteur bij de Laagspanningsnetten, en Reint Middel, politieman in Grijpskerk, werd besloten dat de kaarten met persoonsgegevens zouden worden verstopt in een transformatorhuisje waarvan alleen Van Dijk de sleutel had. Op 26 oktober 1944 werden de kaarten overdag in twee postzakken verzameld en ’s nachts door Van Dijk en Middel per fiets naar het transformatorhuisje gebracht [..] Onder de kabelplanken bleek ruimte voor de zakken te zijn en daar stopte hij ze zo goed mogelijk weg. Het bevolkingsregister is tot aan de bevrijding niet gevonden (Wikipedia).

Fotoverslag 

Bijgaande een (foto)verslag van deze zeer geslaagde dag (klik op de foto’s voor vergroting).

Fogelsangh State, Veenklooster Bos

Fogelsangh State, Veenklooster

Fogelsangh State, Veenklooster. Zo’n dorpje waar je nooit komt als je er niets te zoeken hebt. Vandaag moest ik één van de dochters afzetten op het station in Buitenpost en dacht, “ach, ik rij even over Kollum terug”. Nieuwe auto, dus even lekker toeren, nietwaar? En de camera’s waren ook meegenomen.

Fogelsangh State, Veenklooster Bos
Fogelsangh State, Veenklooster (entree)

Zo kwam ik dus langs Veenklooster en ik zag van veraf Fogelsangh State. Ik kende het niet en dacht “nou, misschien kan ik in de buurt komen..”. Tot mijn verassing kon ik niet alleen in de buurt komen maar is daar ook een bos (park) waar je heerlijk kunt rondwandelen.

Van de website van Fogelsangh State neem ik de volgende informatie even over.

Fogelsangh State is eigenlijk geen museum, maar een opengesteld particulier buitenhuis. Sinds de bouw in 1646 is het in particuliere handen geweest, het vererfde steeds, werd nooit verkocht en is nu eigendom van Kyra Livia baronesse van Harinxma thoe Slooten die het vruchtgebruik van het huis heeft ondergebracht in de “Stichting Fogelsangh State”.

In deze tijd van het jaar, met de zon zo laag en heerlijke temperatuur, met daarbij ook nog eens geen bewolking, geen straf om rond te wandelen en foto’s te maken. Bijgaande een selectie van de foto’s.

Overigens is onze familienaam verbonden aan Veenklooster. De Brink in Veenklooster is hier in verwerkt. Iets met Napoleon enzo. Terugreis kwam ik nog langs mijn persoonlijke geboortegrond. Ook daar even twee foto’s gemaakt en weer door gereden.

Ik ben zeker van plan hier in het voorjaar of de zomer volgend jaar nog eens terug te keren omdat ik het huis Fogelsangh State ook van binnen wil bewonderen!

Zie voor meer informatie de website: http://www.fogelsangh-state.nl/