Tag: Friesland

Vechtende Konikpaarden Kollumerwaard - de Winnaar

Konikpaarden slaags in de Kollumerwaard

De Kollumerwaard wordt, net als andere gebieden in Nederland, door de konikspaarden en schotse hooglanders begraasd, uit het oogpunt van natuurlijk beheer. Ik kom graag in dat gebied, alhoewel het op de fiets een behoorlijke tocht is natuurlijk. Er is altijd wel een mooi plaatje te maken en het was ook nog eens prachtig weer. Dus besloot ik vandaag richting Dokkumer Nieuwe Zijlen te gaan, door de Kollumerwaard heen.

In Nederland werden koniks voor het eerst in 1981 geïntroduceerd in het natuurbeheer door de bioloog Gerben Poortinga. [..] Poortinga verlangde van de beheerders dat strikt natuurlijke kuddevorming zou plaatsvinden zonder dierverzorgende maatregelen en dat overbevolking uitsluitend aselect en op basis van ecologische ontwikkelingen van het gebied zouden plaatsvinden. (Wikipedia)

De gevolgen daarvan zag ik vandaag voor mijn eigen ogen: de strijd om de gunst van de dames was kennelijk in volle hevigheid gevoerd. Eén hengst was flink gewond aan zijn hoofd, het was een flinke open hoofdwond. Dat zag er bepaald niet fijn uit, ik heb er dan ook geen foto van gemaakt. Als ik het zo inschat gaat het dier dit niet overleven. En aangezien men ‘de natuur zijn gang wil laten gaan’ heeft Staatsbosbeheer bellen ook geen zin. Die gaan écht géén dierenarts sturen.

Maar verder leek de strijd al achter de rug te zijn toen ik aankwam. Totdat ik opeens wat onrust bespeurde en de strijd voor mijn ogen losbarste. Kort maar hevig overigens. De ‘winnaar’ ging daarna even uitgebreid vlak bij mij staan, het leek wel alsof hij even kwam poseren! Een paar prachtige foto’s van kunnen maken.

Torenvalken

Van de ‘knokpartij’ is slechts één foto, bovenstaand, goed genoeg gelukt om hier te plaatsen. Maar voordat ik daar aankwam was ik direct buiten Noordhorn al verrast door een Torenvalk die vrij plotseling in beeld kwam en in het weiland neerdaalde. Zonder prooi zo te zien maar wel redelijk dichtbij. Dat leverde al mooie plaatjes op. Terugreis, eveneens vlak bij Noordhorn (Mokkenburg) werd de fietstocht afgesloten met Torenvalkjes!

Naast Torenvalken ook weer veel buizerds gezien vandaag. En reigers! Zowel zilverreigers als blauwe reigers.

De fietstocht ging dus richting Dokkumer Nieuwe Zijlen, door de Kollumerwaard, vervolgens langs Kollumerpomp richting Warfstermolen. Ik had gezien op Google Maps dat er tussen Warfstermolen en Burum een (nieuw) fietspad was dat ik nog niet kende, door de Keegen. Dus die wilde ik vandaag ook fietsen. Leuk fietspad en niet druk. Vervolgens wilde ik richting N355 (of Friesche Straatweg) maar dan niet via de weg die ik normaliter zou nemen (Kloosterweg).

De Lauwers

Ik wilde namelijk langs de N355 fietsen over een pad dat ik daar vanuit de auto vaak had gezien. Een beetje ‘op goed geluk’ een afslag genomen (aangezien alleen vrouwen over een deugdelijke intuitive zesde zintuig schijnen te beschikken zal ik het maar goed geluk noemen!) en het klopte. Ik kwam precies daar uit waar ik wilde zijn.

Ik ben geboren op nog geen 100 meter vanaf het Zijldiep en dat heet, zodra je de Friese grens over gaat, opeens ‘De Lauwers’. Bij Lauwerzijl (wat betekent “Sluis in de Lauwers”!) heet datzelfde water opeens “Munnekezijlsterried”, om de verwarring compleet te maken! Enfin, ik heb wel wat met dat water. Misschien wel omdat ik er in mijn kindertijd veel aan gespeeld, gevist en op gevaren heb. Het verbindt immers de dorpen uit mijn kindertijd. Wie zal het zeggen. De fiets even op de grens neergezet en genieten van het uitzicht.

Vervolgens door Visvliet heen richting Stroobos. Langs de Hilmahuistermolen, waar ik al vaker langs ben gekomen maar het blijft een leuke molen om te zien én natuurlijk een plaatje van te maken. Via Stroobos – Gerkesklooster richting Eibersburen.

Schelpenpad ’t Honderd

Even overwoog ik via Lutjegast verder te gaan, maar besloot toch het schelpenpad richting Gaarkeuken nog eens te wagen. De vorige keer dat ik daar langs kwam lag er een verse, dikke, laag schelpen op waardoor het niet echt prettig fietsen was. Nu was dat gelukkig anders; de schelpen zijn inmiddels goed ‘ingereden’ en het is prima te doen!

De naam van het pad was mij eerder niet opgevallen, maar nu ik vanaf de andere kant kwam aangefietst zag ik een informatiebord die de naam en de oorsprong van de naam uitlegde; die is gerelateerd aan een boerderijtje dat er heeft gestaan (zie foto van het bord hieronder). Het pad ligt aan de rand van het Westerzand en is zeker de moeite waard! Voordeel is dat de bomen de toch wel stevige wind wat keerden.

Alles bij elkaar een tocht van bijna 53 kilometer en zeer de moeite waard!

Foto’s Kollumerwaard

Klik op een foto voor groot formaat.

 

Kievit bij de Kollumerwaard, Friesland

Fietsen van de Kollumerwaard naar Lutjegast

Een fietstocht richting de Kollumerwaard, via onder andere Kommerzijl, Munnekezijl en vervolgens richting Kollumerpomp (Ooster-Nieuwkruisland), Warfstermolen, Pieterzijl, door de Westerhorn om uit te komen bij Lutjegast.

Een gevalletje van enige zelfoverschatting én een hekel aan een lang recht stuk tegen de wind in zorgde voor een flinke tocht vandaag. Volgens de fietsteller ruim 50 kilometer, Strava was iets minder optimistisch en gaf 2 kilometer minder aan.

Ooievaars

Het plan was er al langer om weer eens op de fiets richting Kollumerwaard te gaan. De laatste (en ook de eerste) keer dat ik daar heen was gefietst was in februari 2019. Het plan was, en dat is ook gelukt, om vervolgens door Ooster-Nieuwkruisland terug te fietsen. Dat ik uiteindelijk in Lutjegast uit zou komen was niet helemaal de bedoeling, maar wel leuk want: een nieuw stukje fietspad ontdekt waar ik nog nooit eerder langs was gekomen.

Vlak na vertrek trof ik even buiten Noordhorn drie ooievaars aan. Ik denk dat het waarschijnlijk dezelfde zijn die ik eerder deze week ook al had gezien toen ik naar Electra ging fietsen maar toen waren ze te ver weg om goed vast te kunnen leggen. Nu niet en ze bleven rustig rondscharrelen terwijl ik foto’s maakte.

Mooi dat ze nu ook hier regelmatig voorkomen! Even verderop, bij Heereburen, een prachtige reiger. En later nog meer reigers. Kennelijk hebben ook die het goed hier! En een kievit redelijk goed op de foto. De rit begon dus al weer goed.

Kollumerwaard

Ik ben richting de parkeerplaats gefietst langs de Kwelderweg, daar heb je namelijk een soort van ‘uitkijkwand’. Ik wilde daar even een stop maken om even een kijkje te nemen en even wat te rusten maar helaas was het daar nogal druk en de ‘anderhalve-meter’ regel werd door de mensen daar vol genegeerd. Dus ben ik door gefietst.

Wie overigens ook de aanbevelingen aan hun laars lijken te lappen zijn de racefietsers. In grote groepen, zonder voldoende afstand, kwam ik ze weer tegen.. en niet alleen vandaag, het is al een tijdje gaande dit gedrag. Dat terwijl de Wieler Unie héél helder is over de richtlijnen! Maximaal vier personen, anderhalve meter afstand! En zoals ik later zag negeren ook jongeren, in overvolle bootjes, de regels massaal. Het is jammer en dom. Verder ga ik er maar niet over “zeuren”, de eventuele consequenties zijn voor de mensen zelf.

Helaas lieten de Konikpaarden zich alleen van grote afstand zien vandaag. Er waren wel wat Buizerds actief, maar ook maar lastig vast te leggen door de hoogstaande zon én afstand. Toch een poging gewaagd om een te ‘volgen’ met de camera en een paar opnames gemaakt. Niet perfect, wel goed te zien hoe het dier aan het speuren was naar prooi.

Daarnaast zag ik ook hier weer een prachtige Kievit, nog dichterbij dan bij Heereburen en hij bleef mooi rustig rondscharrelen zodat ik ook hier weer een aantal foto’s kon maken (bovenaan).

Lutjegast

Uiteindelijk kwam ik dus in Lutjegast terecht. Geboorteplaats van Abel Tasman, Klaasje Meijer (van K3) én natuurlijk kennen we Lutjegast omdat Arjen Lubach er in zijn kinderjaren gewoond heeft..

De geplande route was in eerste instantie om via de Bosscherweg richting Noordhorn te gaan, langs Grijpskerk en Niezijl, maar zo’n lang stuk vol tegen de wind in had ik geen zin in. Dus besloot ik door de Westerhorn te fietsen. Echter, daar kwam natuurlijk bij Eibersburen weer de keuze: een lang recht stuk min-of-meer tegenwind (en ik vind het saai, zo’n lang recht eind) langs het Van Starkenborghkanaal of iets anders verzinnen. Ik besloot te kiezen voor nog een stukje extra omrijden via Lutjegast.

Er is daar een heel leuk “hertenkampje” zo zag ik. Even gestopt om wat foto’s te maken van de herten, eenden en de pauwen. Als je stopt komen de dieren, in de verwachting van voer, natuurlijk gelijk op je af. De kippen voorop uiteraard (“er als de kippen bij zijn” is natuurlijk wel ergens op gebaseerd).

Lutjegast kende tot niet eens zo lang geleden maar liefst drie(!) kerken op een inwoneraantal van iets meer dan 1100 mensen. Er zijn er nu nog twee en de foto toont de (voormalige) Gereformeerde Kerk. Opvallend: géén kerktoren! De kerk is een zogeheten ‘kruiskerk’, wat verwijst naar de plattegrond van het gebouw.

In een interview vertelde Arjen Lubach al eens dat zijn ouders niet erg honkvast waren en dat ze nog wel eens wisselden van kerk, wat ze indertijd niet in dank werd afgenomen. De tijden zijn veranderd; Gereformeerden en Hervormden zijn weer één geworden in de PKN en de CGK is niet meer: die is in 2010 opgeheven.

De Hervormde Kerk is éigenlijk mooier maar omdat er allemaal bomen voor staan kon ik daar geen mooie foto van maken. Misschien in de winter een keer proberen, als de bomen wat minder blad hebben. Van de (voormalige) Christelijk Gereformeerde Kerk moet ik volgens mij nog ergens een foto hebben maar kan ‘m nergens meer vinden.

Via Westerzand wou ik richting Gaarkeuken gaan, maar daar kwam ik nog een afslag tegen: een fietspad dat ik niet kende. Dus dat gevolgd en zo kom je uiteindelijk alsnog via een leuke route bij Gaarkeuken aan.

Het staat niet echt aangegeven dat je er langs kunt, er staat slechts een bordje met ‘fietspad’ maar waar je uitkomt mag je dus raden. Zoiets vind ik dus altijd leuk, onder het motto “we zien wel waar het schip strand” moet ik zo’n pad natuurlijk volgen. En dat ging, zoals meestal, goed.

Bij Gaarkeuken stond een oude tractor geparkeerd van een merk waar ik natuurlijk door de naam wel een vermoeden had van de herkomst (Italië) maar nog nooit eerder was tegengekomen. Het blijkt een behoorlijk fabriek te zijn, opgericht in 1910 en nog steeds actief.

Carraro Agritalia designs and builds standard, vineyard and orchard specialty tractors from 55-100 hp under contract for various tractor manufacturers and distributors. Current and past clients include: Antonio Carraro, Case IH, Challenger, Claas, Eicher, John Deere, Massey Ferguson, Renault, Valtra & Yagmur.
(Wikipedia)

Als liefhebber van oude auto’s, tractoren en motoren (dwz. om er naar te kijken!) moet je daar dan natuurlijk wel even een plaatje van maken!

FOTO’S & ROUTE

Bijgaand de foto’s, klik op een foto voor een vergroting. De route is via Strava te vinden.

 

Wij Vikingen Leeuwarden

Wij Vikingen en het Fries Verzet in Fries Museum (Leeuwarden)

Vikingen in Nederland, en in het bijzonder in Friesland, spreekt natuurlijk tot de verbeelding. Al op de lagere school hoorde je de verhalen van de woeste vikingen die moordend en plunderend de kust van Nederland teisterden. En als kind keken we naar Wickie De Viking op TV. De realiteit is toch wel een beetje anders dan de gekleurde geschiedenisverhalen laat staan een cartoonserie op TV.

Tijdens onze reis naar Noorwegen hadden we al een keer een bezoek gebracht aan het Vikingskipshuset in Oslo en daar krijg je een goed beeld van wat Noormannen waren (da’s toch net iets anders dan de Scandinaviërs die “op rooftocht” gingen zegt men). De rovers waren vooral de Deense Vikingen.

Wij Vikingen

In het Fries Museum is op dit moment, tot 15 maart 2020, een interessante tentoonstelling over de Vikingen. Zowel de rooftochten zoals de toen al wereldwijde handel komen aan bod, het opkomen, blinken en verzinken van de Vikingen worden getoond en toegelicht. Ook hoe de Friezen, met name, omgingen met ze.

Opmerkelijk dat een paar honderd jaar later men kennelijk dit allemaal niet meer wist. Toen Columbus “Amerika ontdekte” immers was hij zeker niet de eerste; de Vikingen hadden in Noord-Amerika al Nederzettingen.

De foto’s (hieronder) spreken voor zich denk ik. Een boeiende en mooie tentoonstelling die ik samen met mijn oudste dochter, Judith, bezocht. Terwijl de echtgenote ging winkelen in het centrum van Leeuwarden gingen wij naar de expositie. En, net als bij de expositie van de Zwarte Farao’s, bekeken we niet alleen de expositie over de Vikingen maar ook een aantal andere exposities in dit prachtige museum (zie verder).

Heel boeiend, net als we in Noorwegen ook al hadden gezien, was wat er te lezen was over de handelswaar en ook schatten die werden gevonden in Friesland. Munten, maar ook hakzilver, sierraden e.d. uit landen waar je het niet van zou verwachten. Er moet een behoorlijk levendige ‘wereldhandel’ zijn geweest, ook toen al! Niet te geloven dat ze met de schepen die ze hadden zelfs Amerika al bereikten. Er zullen er toen ook heel wat schipbreuk moeten hebben geleden, zo concludeerden we.

Grappig om te zien dat de Vikingen ook, ondanks hun brute moordpartijen, best wel ijdel waren. Aan de riem droegen ze bijvoorbeeld setjes met ‘gereedschapjes’ voor het verwijderen van oorsmeer en om de baard tip-top in orde te houden. En ook een goede kam om modieus opgeschoren haar en de baard in model te houden ontbrak niet. Een beetje hipster van nu kan er nog wat van leren 🙂

Hindelooper Kamer

Een interessante, kleine, expositie ging over de geschiedenis van Friesland. Daar zou je, ons inziens, meer van kunnen maken maar er zaten een paar hele leuke elementen in. Eén van de interessante onderdelen was de Hindelooper Kamer.

Fries Verzetsmuseum

Tot slot is er ook een andere, vaste, expositie van het Fries Verzetsmuseum. Heel interessant ook weer en er is veel te zien aan fotomateriaal en diverse belangwekkende stukken.

Zaailand

Het Museum is gelegen aan het ‘Zaailand’ waar ook het gerechtsgebouw is (tegenover het Museum). Parkeren is er letterlijk op een steenworp afstand mogelijk en men hanteert er redelijke parkeertarieven (we waren er slechts zes euro kwijt). Na het bezoek aan het Fries Museum gingen we, inmiddels weer met zijn drieën, even een broodje eten bij La Place dat ook aan het Zaailand is gevestigd.

Meer informatie over het Fries Museum op de website zie https://www.friesmuseum.nl/

Pop Up Foodfestival Workum (Friesland)

Vrolijke mensen, eten, muziek en mooi weer vlak bij de Friese kust in het mooie Workum. Alle ingrediënten voor een mooi (klein) festival waren aanwezig. De (live) muziek werd verzorgd door Mirjam Tamara en Judith.

Als er iets is om op te klimmen, dan doe ik dat natuurlijk. Ook als het wat wiebelig is en de planken een beetje los liggen. 🙂 

FOOD FESTIVAL
Een bescheiden maar gezellig festival bij Camping Sudersé in Workum. Met lekker eten, muziek, dansende mensen, mensen die genieten van de zomer, de zon en elkaars aanwezigheid en gezelligheid.

Er waren onder andere eet- en drinkbelevenissen van El Cafetin (heerlijke koffie!), Pizza met Pazzi en Yola Mexican Bakery.

Het leuke van zo’n gebeuren is dat je met volslagen onbekenden aan een picknicktafel zit, in gesprek raakt. Alle verschillen vallen weg. Wat maakt het uit uit welke buurt of sociale laag iemand komt, of welke achtergrond iemand heeft? Hier ben je allemaal gelijk. Zou het niet gewoon altijd zo moeten (kunnen) zijn?

MUZIEK!
Mirjam & Judith speelden een aantal sets met eigen nummers van Mirjam en daarnaast een aantal covers. Engelstalig, Nederlandstalig én Franstalig. Er is ook video-materiaal van geschoten, dat zal t.z.t. wel beschikbaar komen via bijvoorbeeld Youtube.

Tegen het einde van één van de laatste sets werden de kinderen steeds nieuwsgieriger naar de muzikantes en werden ze door Mirjam en Judith gevraagd mee te doen. Mirjam had de Djembé meegenomen dus dat was natuurlijk leuk, lekker trommelen!

De regen, en het onweer, bleven lang genoeg weg. Net in het laatste nummer van de laatste set moest er snel afgerond worden en vervolgens opruimen en weer naar huis.

De fraaie Piaggio Ape van El Cafetín

OVER DE FOTO’S
Ik was mee gegaan naar het festival als “sjouwer en geluidsman” voor Mirjam en Judith en met één van de organisatoren had ik afgesproken dat ik foto’s mocht maken. Niet in opdracht, wel met toestemming. Sta je op de foto en wil je een (groot) formaat, of wil je je foto hier liever toch verwijderd zien, neem dan even contact op. Vermeld duidelijk om welke foto het gaat. Er zijn nog meer foto’s* maar niet alles staat hier. Ik heb ze naar de organisatie gestuurd en ik neem aan dat zij het wel verder verspreiden. En zoals gemeld, je kunt ook even contact met mij opnemen.

___
*een aantal foto’s zijn privé (eigen familie) en niet gedeeld, sommige foto’s zijn simpelweg niet goed gelukt en/of in mijn ogen niet publicatie-geschikt.

Lauwersmeergebied (Kollumerwaard) – Konikpaarden, Hooglanders en Uitzichtheuvel Babbelaar

Het Lauwersmeergebied is een prachtig natuurgebied dat het hele jaar door eigenlijk het bezoek waard is. De natuur is daar prachtig en ruig. Er is ruimte en rust (als je weet waar je moet zijn). Door de fotofietstocht van vorige week, van ruim 40 kilometer, geïnspireerd qua afstand (zeg maar: licht overmoedig geworden) en  met dit prachtige weer uiteraard weer op de fiets.

Ik kwam onderweg onder andere (zicht) kwikstaarten, zilverreigers, torenvalken, (foto) zwanen, spreeuwen, buizerds, konikspaarden, eenden, schapen, vlaamse gaai en schotse hooglanders tegen.

In eerste instantie had ik een route gepland van zo’n 45 kilometer. Later bleek mij dat een deel van de geplande route géén fietspad was maar te voet moest worden afgelegd. Wat ik dan ook heb gedaan. Dus een kilometer of drie gewandeld naast zo’n, door iets gewijzigde route, 40 kilometer fietsen.

Het doel was om te kijken of ik wellicht Schotse Hooglanders en Koninkspaarden zou tegenkomen. En dat was inderdaad het geval! De route was uitgezet richting de parkeerplaats bij Vogelkijkhut De Baak, waar ik vorig jaar ook al eens heen gefietst was, echter via een andere, nog langere, route.

Van Noordhorn via Niezijl, Kommerzijl en Munnekezijl ging ik richting het geplande punt. Ruim voor de parkeerplaats kwam ik langs de Kwelderweg de Konikspaarden tegen.

De konik is van oorsprong een in Polen en Wit-Rusland in het wild of halfwild gehouden paardenras dat klein van stuk en heel sober is. Koń is Pools voor paard, konik (konjiek) voor paardje. – Wikipedia.

Bij de Konikspaarden waren ook een paar buizerds aan ’t rondcirkelen.

Hoewel niet perfect er toch een paar plaatjes van kunnen maken. Mijn Sony Cybershot is hier niet optimaal voor natuurlijk. Ik prijs mij dan ook altijd gelukkig als er van de foto’s die ik maak minstens één of twéé gelukt zijn in zo’n situatie.

Ik verwachtte bij de parkeerplaats een fietspad te vinden die vlak langs het water zou gaan – maar de route liep iets anders dan ik dacht. Er is overigens wel een fietspad, daar was ik al eens eerder langs gegaan, richting Zoutkamp. Ook de moeite waard maar niet het plan voor vandaag. Wel kon ik te voet naar het punt waar ik heen wilde – en volgens de bordjes was daar een “Uitzichtheuvel”. Dat leek mij leuk!

Na een flink stuk lopen kwam ik aan bij Uitzichtheuvel De Babbelaar. Dat viel een beetje tegen. Dit verhoginkje in het landschap roept bij mij nou niet echt associaties op met een heuvel. Enfin, ik kon er in elk geval wel even pauzeren (het was al lang tijd voor de lunch) en er is inderdaad een aardig uitzicht.

De staat van onderhoud is niet best overigens (zie overige foto’s) en het paaltje vlak voor het hek kan een hindernis zijn voor de wat gezettere mensen onder ons – het hek kan niet erg ver open hierdoor namelijk. Ik was blij dat ik de afgelopen jaren flink ben afgevallen 🙂

Geen idee of hier vaak mensen komen maar het is in elk geval een heerlijk rustige plek. De ca. 1,5 kilometer er heen is wel saai – wederzijds riet en één lang, recht, pad.

Bij de parkeerplaats waren wel Schotse Hooglanders maar vrij ver weg. Verder gefietst richting de afslag Ooster-Nieuwkruisland. En precies bij die afslag, op de T-splitsing, was een flinke kudden hooglanders vlak langs de weg. En ze waren tamelijk nieuwsgierig naar die fietser-met-camera.

Een mooie gelegenheid om ze eens uitgebreid te fotograferen!

Via Ooster-Nieuwkruisland richting Warfstermolen, Halfweg, Pieterzijl en van daar richting ’t Hoekje, door het NAM Park “De Noorderriet” heen gefietst richting Kommerzijl. Via Kommerzijl richting Niehove en van daaruit maar weer richting Noordhorn.

Tussen Niehove en Heereburen stopte ik even om een foto te maken (uiteindelijk niet gedaan) van het landschap. Plotseling ‘hoorde’ ik naast mij op de weg iets. Vogelpoep. Toen ik omhoog keek zag ik een flinke groep spreeuwen in de boom zitten. Maar even onder de boom weg gegaan (ik wilde mijn nieuwe jas niet onder de vogelpoep!) en ze bleven mooi zitten. Dus natuurlijk ook van de spreeuwen een paar foto’s gemaakt. Dat is mij maar één keer eerder gelukt, en zeker minder goed. Want meestal houden ze behoorlijk afstand, zo is mijn ervaring.

Tijdens het fietsen door het NAM Park nam ik daar nog even, op een bankje zittend, een kleine pauze. Want m’n laatste broodje en drinken moesten nog even weggewerkt worden.

Met veel geschreeuw kondigde een Vlaamse Gaai zich aan in de boompjes tegenover mij. Ondanks de belabberde (tegen)licht-omstandigheden toch foto’s gemaakt. Het is me nooit eerder gelukt een Vlaamse Gaai op de foto te krijgen dus deze kans moest ik hoe dan ook benutten.  Ik moest veel schaduw uit de foto halen en hij is verre van perfect maar enfin, “pictures or it didn’t happen” zeggen ze wel eens. Bij deze: it did happen. Vlak voor mij neus.

ROUTE: STRAVA APP
In het verleden had ik al eens een paar apps geprobeerd voor het ‘volgen’ van je toch zodat ik die makkelijker kon delen (en zelf ook een goede ‘naslag’ had van de rit). Tot nu toe had ik nog niets gevonden wat me beviel. Eén app was veelbelovend maar had als nadeel dat, zodra het scherm in de “vergrendeling” ging, het loggen stopte. Daar heb je dus niets aan!

Ik zag vaak wielrenners en hardlopers op instagram iets posten van ‘Strava’. Ik ging er daarom van uit dat dat iets voor sporters was. Toch maar eens gedownload vanmorgen en geïnstalleerd.

Tot mijn verrassing heeft de app ook zelfs een “e-bike-rit” en andere route-aanduidingen. De app verzamelt een aantal gegevens, inclusief de route uiteraard. Ik heb ‘m niet steeds bij alle stops gepauzeerd, dan blijf je bezig. Wel bij de wandeltocht. Zo heb ik een mooie, accurate, meting én de route wordt automatisch (correct) voor mij vastgelegd. De fietsteller wijkt ca. 1 kilometer af en Google Maps (in dit geval) zo’n 300 meter. Ik ga er maar vanuit dat de app klopt, die zit tussen Maps en de fietsteller in.

Je kunt er foto’s van de route aan toevoegen en het delen via Social Media en met andere Strava-gebruikers. Het is supersimpel in gebruik. Ik ben er blij mee!

Tot slot nog even de route via Google Maps (klik hier). In de screenshot heb ik nog even de wandeling ingetekend (via afstandsmeting).Het is natuurlijk nooit helemaal een rechte lijn maar in dit geval scheelde het niet alles.

MEER FOTO’S
Klik op de foto’s voor groot formaat