Tag: meerkoet

Tureluur (Hekkum)

Tureluurs, Kemphanen en Tulpenvelden

De route langs de tulpenvelden in het Groninger Hogeland is weer te rijden. Helaas kwam ik er te laat achter dat de Tulpen helemaal nog niet in bloei staan. Tevergeefs was het ritje gisteren niet helemaal want het Hogeland is een sowieso de moeite waard. Binnenkort maar weer een poging als de Tulpen wél in bloei staan.

Vandaag de fiets genomen. Richting Hekkum, waar ik wel vaker kom, en Winsum. Ook onderdeel van het Hogeland. Een mooie route waarvan ik nagenoeg alles al eens beschreven heb dus volsta ik deze keer met de foto’s!

Voor wat betreft de route’s, die kun je bij Strava in GPX-formaat downloaden. Ik had mij daar nooit zo in verdiept verder maar aangezien de route langs de Tulpenvelden ook in GPX-formaat werd aangeboden toch maar eens naar gekeken hoe dat werkt. Ik vond een app in de Google Playstore die niet alleen Open Source is en geen reclame bevat maar ook simpel en doeltreffende werkt. Eén opmerking die ik heb bij de app is dat, ondanks mijn ICT achtergrond, het mij niet lukt(e) die app op een normale manier af te sluiten. En ‘aanrijden’ op een GPX route die je actief hebt gaat ook wat onhandig. Enfin, alle waar is naar zijn prijs. Het doet wat het moet doen.

Tureluur en Kemphaan

Kemphaan (Hekkum)

Kemphaan bij Hekkum

Bij Hekkum werd ik aangenaam verrast door het feit dat er aardig wat Tureluurs waren te zien naast natuurlijk Meerkoeten, Kieviten en Ganzen. Maar tot mijn verrassing ook zeker meer dan twintig(!) kemphanen!

Tulpenvelden Hogeland

Wie ‘naar de bollen‘ wil op het Hogeland wil doet er goed aan de pagina “Bloeien de Tulpen al” te raadplegen. Ik had dat niet gedaan. En aangezien ik ook niet echt een man met ‘groene vingers’ ben er ook helemaal niet over nagedacht dat ondanks dat de route inmiddels was opengesteld de Tulpen helemaal nog niet bloeien!

Foto’s

Klik op een foto voor vergroting.

Fietsroute

Voor de aardigheid had ik vandaag de fietscomputer gereset om de afgelegde kilometers onder het rijden wat makkelijker te kunnen zien (want je mag immers niet met je mobieltje in de hand rijden). De afwijking op een dergelijke afstand tussen Strava en de fietscomputer is toch best groot, meer dan één kilometer meer volgens de fietscomputer. Een afwijking van ca. 3,5% kan ik mee leven. Blijft de vraag wie er gelijk heeft?

2021-04-18 Route Hekkum Hogeland

 

Wolter Koops Transport Scania Aduard Loswal

Loswal Aduard

De tijdelijke loswal bij Aduard is inmiddels al een paar jaar in gebruikt. Ik heb geen idee hoe lang tijdelijk is, maar dat deze loswal er is geeft natuurlijk aanleiding, als je er toch toevallig langs fietst en wat vrachtauto’s ziet staan, er even wat foto’s te maken.

Er wordt sowieso heel wat afgebouwd in de regio. Ook de nieuwe hoogspanningsmasten schieten behoorlijk op. Bij Den Horn stopte ik om wat foto’s te maken van een Meerkoet en wat Zwanen en heb ook even wat foto’s gemaakt van de werkzaamheden.

Een gure, koude, dag met een dichte wind vandaag. Dus een niet al te lange route in de planning en die uiteindelijk ook nog drie kilometer korter gemaakt. Ik was er wel klaar mee om steeds tegen de wind in te fietsen en qua weer was het ook niet optimaal om foto’s te maken.

Alles bij elkaar een rondje van zo’n twintig kilometer en mocht je in de regio eens wat willen fietsen dan is zo’n rondje goed te doen voor iedereen denk ik. De route vind je hier.

Sneeuw in April

Moestuin (vorst)

Zoals ze dan zeggen “April doet wat hij wil” en dat was de afgelopen week zeker het geval. De kou op dit moment en ook de sneeuw de afgelopen week leverde dan wel weer leuke plaatjes op, voor het “mini moestuintje” is het geen feest. Met de paasdagen hoopte ik wat voorbereidingen te doen, maar dat is er niet meer van gekomen. Te koud en met sneeuw, en vorst in aantocht, kun je nog niets inzaaien. Vorig jaar leverde de moestuin niet alleen bescheiden groente op, er konden ook wat leuke plaatjes van gemaakt worden. Hopelijk dit jaar ook! Vooralsnog is het wachten op beter weer..

Meer foto’s

Klik op een afbeelding voor een vergroting

 

Verjaardag in lockdown: Kuzemer Klooster

Het Kuzemer Klooster is er al lang niet meer. Wat rest is een fundament en een kromming in de weg die aangeeft waar het stond. Bij toeval kwam ik er langs. Het is mijn verjaardag vandaag. Maar door de coronamaatregelen is bezoek van meer dan één persoon niet toegestaan. Dus vieren we het niet echt. Wel met bami met saté op het menu vanavond en een gebakje bij de koffie. En omdat het heel mooi weer was, vanmiddag een fietstocht gemaakt.

De route ging vanaf Noordhorn richting het van Starkenborghkanaal. Daar kwam ik een paar prachtige ganzen en echt héél veel scholeksters tegen. Vervolgens bij Gaarkeuken een paar mooie Aalscholvers op de foto gezet. Ze negeerden mij volledig dus dat was perfect. Ik denk dat het een stelletje was, vooral druk met de veren in orde brengen.

Via Gaarkeuken langs Westerzand richting Lutjegast om vervolgens het Molenpad te nemen waardoor je net aan de rand van Grootegast uit komt. Als je daar aankomt staat er een restant van wat ooit een molen is geweest.

Voormalige korenmolen Grootegast

Je komt ze overal tegen. Heel praktisch de bovenkant er af gehaald en het onderste gedeelte heeft een nieuwe besteming gekregen. Bijvoorbeeld een woning zoals in Doezum of, zoals hier, een schuur. Wat wel jammer is want je zou ook hier een hele mooie woning van kunnen maken natuurlijk. Het kostte mij wat moeite om er informatie over te vinden maar het is toch gelukt.

De voormalige pel- en korenmolen in Grootegast is “in 1847 gesticht door M.G. Visser en vrouw A.K. Brinkman, gebouwd door J.F. Ritzema”. De molen werd geplaatst op het erf dat Visser in 1839 had geërfd van zijn ouders. Zijn broer erfde hun trekschuit met “alle bijbehorende rechten”. Er ontstond in het dorp nog wel wat tweespalt omdat er al een andere molen was (lees de hele historie hier).

De oorspronkelijke eigenaar overlijdt al vroeg, op 40-jarige leeftijd, en heeft dus niet lang van zijn nieuwe onderneming kunnen genieten. Mevrouw Brinkman, zijn weduwe, was ‘kastelein’ van het café dat er voor lag. Ze is 79 jaar geworden. Bij mijn weten is het geen familie van mij. Via de archieven kon ik vrij simpel achterhalen dat haar vader een schipper uit Leek was. Onze Familie heeft een Friese afkomst en is gerelateerd aan het dorp Veenklooster. Er zijn in de familie voor zover mij bekend ook nooit schippers geweest.

In de jaren ’30 van de vorige eeuw was de molen in verval geraakt en is het boveneind er af gehaald. In 1969 is het stenen onderstuk gedeeltelijk afgebroken en de stenen zijn gebruikt om de schuur, links in beeld, aan te bouwen.

Vroeger deed men niet zo moeilijk over het afbreken van een molen of een ander gebouw. Wat dat betreft mogen we van geluk spreken dat er nog zoveel historisch erfgoed over is!

Kuzemer Klooster

Vanuit Grootegast ben ik richting Sebaldeburen en vervolgens richting Boerakker gegaan. Ik zag daar een afslag waar ik bij mijn weten nooit eerder langs was gefietst: de Kuzemerweg. Bij het nakijken van de route op strava zag ik later dat ik die weg op een andere manier ook nog had kunnen bereiken en dan nog een ander onbekend stuk kan fietsen. Die hou ik dus nog tegoed!

Langs deze weg stond in het verleden een klooster. Er rest nu alleen nog een (vervuild) bord.

Kuzemer is een gehucht in de gemeente Westerkwartier in de Nederlandse provincie Groningen. De plaats is vooral bekend omdat hier in 1204 een vrouwenklooster werd gesticht. Het klooster behoorde tot de orde van de Premonstratenzers. Het werd gesticht op een hoger gelegen stuk zandgrond te midden van een groot veengebied. De naam zou verwijzen naar een maar, dat verbasterd werd tot mer. Het klooster had als naam Maria’s poort, wat aanleiding was om de naam van Kuzemer te zien als kuise Maria. Het klooster heeft bestaan tot de reductie van Groningen in 1594. Daarna is het gesloopt. De bouwstenen van het klooster werden door de provincie Groningen te koop aangeboden en zijn daarna gebruikt voor vele bouwwerken in dit deel van het Westerkwartier. (bron: Wikipedia)

Op zeker moment buigt de Kuzemerweg af naar Oldekerk maar er was ook een optie een fietspad te nemen -waar ik al vaker langs ben gegaan- richting de Tolberter Petten. Daarna via de Traansterweg, Pasop en ’t Faan richting Zuidhorn. Langs die wegen kan je nu rustig fietsen maar ik ben bang dat het in de zomer wel weer flink lastig wordt wegens de eikenprocessierupsen.

Voor ik overigens vandaag op de fiets klom was ik nog even langs mijn moeder gegaan. Haar vogel, Zoey, was uit de kooi en ik had een mooie toevalstreffer toen ik een foto (met de smartphone) wilde maken.

Foto’s en route

Klik op een foto voor groot formaat.

 

 

Jonge herten in Noordhorn

Er als de Kippen bij (en een lekke band)

Er als de kippen bij zijn is een staande uitdrukking. En niet voor niets. Ik heb een kleine moestuin, twéé zelfs. Zo’n vierkante-meter-tuin. Twee van die bakken van 1,20×1,20. Gewoon omdat we het geinig vonden daar eens mee te experimenteren. De groenten gaan vrij succesvol in die bakken. Zonder gif, gewoon de zon en wat water. Maar soms gaat er wel eens iets mis.

Slakken verdelgen doen we door ze er uit te vissen en elders, ver weg, “vrij te laten”. Maar soms ben je te laat daarmee. Dan is de beoogde sla-oogst dus verdwenen in één nacht. Naaktslakken zijn er gek op. Er was nog één prachtige krop sla die aan die hongerige beesten was ontkomen. Dus ik had nog goede hoop. Tot ik zag dat die ging schieten. Tja, die kon dus ook wel weg. Maar weggooien in de groene container is jammer als je vlakbij je huis een ‘hertenkampje’ hebt. Kippen en herten houden wel van zo’n dikke krop (doorgeschoten) sla. Ook véél beter voor ze dan brood. Dus er maar even heen gelopen met de camera. De kippen waren er als eerste maar konden het toch ondanks de snelheid niet echt winnen van de herten. Die in een paar seconden de uit de kluiten gewassen doorgeschoten sla zich goed lieten smaken. Van de kippen geen foto’s, ik was te laat (of beter: zij te snel).

De Diva’s, oftewel de Kuifeenden, waren ook weer druk bezig met de poetsbeurt. En die vonden het prima dat ik foto’s maakte terwijl ze de veertjes glad streken.

Fietsen naar Feerwerd: lek gereden!

Het was prachtig fietsweer en ik besloot daar even van te genieten met een “niet al te lang” rondje. Niet echt besloten waarheen de reis zou gaan maar wel dat ik langs het Reitdiep wilde fietsen (route is ook op Strava te vinden).

Energie: het nieuwe verdienmodel voor boeren?

Het was mij al eerder opgevallen dat er bij het Aduarderdiep, tussen Aduard en Feerwerd, waar je een mooi fietspad hebt, dat er in de weilanden driftig gegraven werd, drainagebuizen lagen en beton gestort was. Ik had al zo’n vermoeden wat het zou worden, vandaag zag ik een spandoek – inderdaad: er komt een flink pakket zonnepanelen op het land te liggen daar.

Voor het aanzien van het landschap verschrikkelijk al die zonnepanelen. Vooral als je bedenkt in wat voor mooie omgeving dat gebeurt. Ik vraag mij af waarom hier toestemming voor is gegeven.

Vanuit het standpunt van de boeren begrijp ik het wél. Boer zijn wordt steeds lastiger. En als je dan je land kan verhuren (of verkopen) aan een “zon-ondernemer” of investeerder, waarom dan niet? De grond moet geld opbrengen. Dat is gewoon het verdienmodel. Of je er nou dieren op zet en (letterlijk) uitmelkt of de grond anderszins laat renderen. Dan kies je voor de beste opbrengst en dit is natuurlijk een hoog renderende oplossing waar je ook nog eens weinig voor hoeft te doen als boer.

Toch vind ik het (even “op de zeepkist”) erg bezwaarlijk dat er op grote schaal landbouwgrond ingezet wordt voor de energietransitie. Niet in de laatste plaats omdat ik het lelijk vind maar vooral omdat het landbouwgrond is. Vruchtbare grond, die voedsel kan opbrengen, op die manier buiten gebruik stellen is in mijn ogen not done. Er zijn genoeg daken van allerlei (overheids)gebouwen, kantoren, parkeergarages en huizen in Nederland waar zonnepanelen op kunnen. Daarnaast is het óók slecht voor de natuur (onder andere vogels). Oke, .. van de zeepkist af..

 

Via Steentil ging ik richting Feerwerd, langs het Reitdiep. Van daar richting Ezinge, en bij Hardeweer besloot ik een afslag te nemen die mij leuker leek dan op dat moment al weer richting huis te fietsen – daardoor fietste ik als het ware met een wijde boog om Ezinge heen om vervolgens via Saaksum, Barnwerd langs de Piloersemaborg richting Noordhorn te gaan.

Als ik het mij goed herinner kwam ik bij Hardeweer nog weer langs de Ezeltjes. Ezeltje Strek Je (om maar bij de staande uitdrukkingen te blijven) is ook een uitdrukking die niet uit de lucht is komen vallen..

 

Bij Saaksum – de Oogst wordt al weer binnengehaald op sommige plekken.

Onderweg kwam ik ontzettend veel buizerds, torenvalken en natuurlijk allerlei andere vogels tegen. Maar het werd al wat later, de zon stond laag en de vogels hadden er niet zo veel zin in – ze waren erg beweeglijk en gingen er vaak al vandoor als ik ook maar enigszins in de buurt was. Eén keer lukte het wel nog een buizerd op de foto te krijgen (foto staat hier onder).

Lekke band!

De achterband van mijn fiets was eigenlijk wel een beetje aan vervanging toe maar ik dacht “ach het kan nog wel even”. Ter hoogte van de Piloersemaborg maakte ik een onhandige manoeuvre en raakte met het achterwiel van het betonpad af. Oke, kan gebeuren. Maar even verderop werd ik in een scherpe bocht, kennelijk veranderde daardoor de druk op de band, geconfronteerd met de gevolgen. De zijkant van de band was flink gekneusd, de binnenband kwam er zelfs wat doorheen, en het begon flink te suizen. Lekke band. Dus de laatste kilometers, circa een half uurtje, met de fiets aan de hand gelopen. Dat wordt dus toch eerder langs de fietsenmaker dan gedacht.

Meer foto’s

Klik op een foto voor een grotere afbeelding.

 

Huiszwaluw op het nest

Huiszwaluwen, Lettelbert en de Pofferd

De Huiszwaluwen zijn teruggekeerd en hebben inmiddels de eieren zelfs uitgebroed, het gaat tekéér onder de nok van ons dak! De ouders vliegen af en aan en de jongen maken af en toe flink herrie! Dacht ik recent nog dat ze nog geen jongen hadden, nu weten we het zeker: het nest zit vol leven!

Voor de Koolmezen en Pimpelmezen is het laatste zakje pinda’s opgehangen. Ze kunnen zich al lang goed zelf redden uiteraard maar regelmatig komen ze nog even kijken en een snackje halen. Ze zijn inmiddels zodanig aan ons gewend dat ze zelfs als wij in de tuin zitten aan komen vliegen om even iets te scoren!

Vorig jaar hebben we aardig wat foto’s én een video gemaakt van de zwaluwen. Deze keer hoop ik ook weer op zijn minst een aardige serie te maken. De eerste zijn er al weer (bijgaand). Ik doe de video onderstaand nog even in de herhaling!

Fietsen naar Lettelbert en de Pofferd

Vandaag, op 1e pinksterdag, samen met mijn vrouw even een leuke route gereden richting Lettelbert en terug langs de Pofferd. Zo’n 30 kilometer met prachtig weer, wel een stevige wind af en toe maar de meeste stukken hadden we zijwind of zelfs goed voor de wind. En dan is fietsen geen straf! De route is te vinden op Strava.

De boeren hebben het druk. Zondag is in deze tijd van het jaar voor hen vaak een ‘werkdag’ want als er gemaaid moet worden of geoogst, is wachten op een volgend moment vaak niet aan de orde, immers het weer kan zo omslaan? Is het weer er geschikt voor, dan gaan ze op de tractor!

Onderweg zagen we meerdere buizerds, een torenvalkje, putters, een rietgors (bij Briltil) en natuurlijk de nodige reigers, eenden, meerkoetjes en ga zo maar door. De route ging via Briltil, Midwolde, Oostwold, Lettelbert, De Poffert, Lagemeeden, Den Horn en Zuidhorn.

Bij Oostwold kwamen we nu zo binnen rijden dat ik de achterkant van het prachtige kerkgebouwtje zag. En we vroegen ons af wie dit bedacht heeft én wie dáár toestemming voor heeft gegeven?! Wie dóet zoiets nou met zo’n prachtig gebouwtje? Het lijkt nergens op deze ramen!

De voorkant is prachtig om te zien, maar dit is puur verminken in mijn optiek. Het staat als een vlag op een modderschuit om zulke ramen in zo’n gebouw te plaatsen. Een blunder van de architect én de ambtenaar die hiervoor een vergunning heeft verleend? Enfin, het leed is al geleden natuulijk.

Tussen Den Horn en Zuidhorn troffen we zeker tien(!) ooievaars aan en ook heel veel reigers. Ze waren neergestreken in een paar weilanden weerszijden van het fietspad. Een prachtig gezicht. Ongelofelijk eigenlijk hoeveel ooievaars je tegenwoordig weer ziet. Vroeger een uitzondering! Nu “struikel” je er bijna over! Ik heb er dan ook behoorlijk wat foto’s van inmiddels. Mijn vrouw vroeg zich dan ook af waarom ik er wederom foto’s van maakte want: “daar heb je toch al heel veel van?”. Maar foto’s van Ooievaars? Daar heb je natuurlijk nóóit genoeg van. Net als van heel veel andere vogels en dieren. En gitaren natuurlijk, maar da’s een ander onderwerp.

FOTO’S

Klik op de (onderstaande) foto’s voor een vergroting.