Categorie: Mensen

Renty Taylor Delia Slavery Slavernij Portretrecht Harvard

Slavenfoto’s Renty en Delia van Harvard en portretrecht

Tamara Lanier is een afstammeling van twee slaven, Renty en zijn dochter Delia, die in een racistische studie van Harvard gedwongen werden gefotografeerd. Zij eist dat Harvard het eigendomsrecht van de foto’s aan haar overdraagt. De eis is afgewezen door de rechter op grond van het portretrecht.

Een Amerikaanse rechter heeft de rechtszaak afgewezen van Tamara Lanier uit Connecticut. Zij beweert dat Harvard University illegaal profiteert van beelden van haar tot slaaf gemaakte voorouders. Door bijvoorbeeld de foto’s nog steeds te (laten) gebruiken voor omslagen van boeken waar aan verdiend wordt. Tamara Lanier had echter geen juridische aanspraak op de afbeeldingen omdat foto’s van de fotograaf zijn, oordeelde de rechter. Mevrouw Lanier zei dat ze in beroep zou gaan tegen de beslissing.

De foto’s, gemaakt in 1850, werden gebruikt om de in discrediet geraakte theorie te bewijzen dat zwarte mensen inferieur zijn. Een toendertijd populaire misvatting onder wetenschappers(!) gerelateerd aan bepaalde evolutionistische opvattingen over de ontwikkeling van de mens.

Black Bodies, White Science Louis Agassiz Slave Daguerreotypes
De ‘studies’ die men deed, gebaseerd op de evolutietheorie, en een hoog gehalte racisme.

De rechter “mist het humane aspect hiervan volledig”, vertelde mevrouw Lanier aan de New York Times. ‘We hebben het over de patriarch van een gezin, een onderwerp van verhaaltjes voor het slapengaan, wiens nalatenschap deze mensen nog steeds wordt ontzegd.’

Maker van de foto’s was J. T. Zealy, opdrachtgever en leider van het ‘onderzoek’ in die tijd, was Louis Agassiz.

In 1850, Agassiz commissioned daguerreotypes, which were described as “haunting and voyeuristic” of the enslaved Renty Taylor and Taylor’s daughter, Delia, to further his arguments about black inferiority. (Wikipedia)

Agassiz liet, als eigenaar van de fysieke foto’s, de foto’s na aan Harvard.

Portretrecht foto’s

renty en delia slavenfotos harvard

De racistische ideeën die aan dit soort “studies” ten grondslag liggen zijn walgelijk. Het feit dat je mensen gedwongen fotografeert eveneens. Maar er gaat hier mijns inziens daarnaast nu nogmaals iets vreselijk mis. Zowel ethisch als op juridisch gebied en daarom dat ik op deze site er iets over schrijf.

Ten eerste oordeelde de rechter dat de vrouw geen aanspraak kan maken op de foto’s en schadevergoeding (wegens het feit dat Harvard volgens haar er nog steeds commercieel voordeel van heeft) omdat “het portretrecht namelijk bij de fotograaf ligt”. Maar zowel Harvard als de schenker van de foto’s zijn niet de fotograaf! Dat argument kan dus niet zondermeer toegepast worden.

Daarnaast, ten tweede, zijn de foto’s al lang en breed “public domain”. Zie het bijschrift bij deze foto’s op Wikimedia: “This work is in the public domain in the United States because it was published (or registered with the U.S. Copyright Office) before January 1, 1926.” – het portretrecht is derhalve al lang niet meer van toepassing.

Tot slot is er, ten derde, sprake geweest van dwang. De gefotografeerden hebben er niet voor kunnen kiezen om wel of niet gefotografeerd te worden (en dus eventueel zelf portretrecht te hebben) maar werden als slaven gewoon gedwongen om te poseren. Dit is daarmee een vorm van ‘diefstal’, beroving van iemand (de geportretteerde).

Normaliter is het zo dat een portretrecht vervalt aan de geportretteerde, wanneer die de opdrachtgever is, of wanneer er sprake is van een commerciele opdracht (reclamefoto’s, een model die daarin tegen betaling figureert kan geen portretrecht claimen daar is de opdrachtgever de eigenaar er van) is de opdrachtgever de eigenaar. In dit geval is in mijn ogen daarom sprake van een criminele handeling; het afdwingen van een portret. 

Uiteraard is dit met de ogen van nu kijken naar de situatie van toen. De foto’s zijn gemaakt in 1850, slechts kort voor de afschaffing van de slavernij. Overigens, wie denkt dat Lincoln de slavernij uit menslievende overwegingen wilde afschaffen moet dit eens lezen.

Nalatenschap

Harvard kan dus helemaal geen afstand van de portretrechten (meer) doen als ze die al zouden hebben. Die rechten zijn door de wet al lang niet meer in hun bezit immers? Maar het zou ze sieren als ze de nabestaanden ter wille zouden zijn. Het vast blijven houden aan ‘eigenaarschap’ van de originele foto’s uit een duister verleden en gerelateerd aan dergelijk walgelijk “onderzoek” vind ik persoonlijk tekenend. Het is het niet willen erkennen, in mijn ogen, van het leed dat hierdoor nogmaals wordt aangedaan aan Renty en zijn dochter Delia door dit niet te erkennen jegens de nabestaanden middels afstand doen van de oorspronkelijke foto’s.

Het gaat dus niet om een zaak over ‘portretrecht’ maar om de nalatenschap: eigenaarschap van de fysieke foto’s. Die willen de erven graag hebben en dát wil Harvard niet.

De houding van Harvard en de uitspraak van de rechter, tot slot, is in mijn ogen zowel moreel als juridisch zo krom als een hoepel en hoogst verwerpelijk! Persoonlijk zie ik het handhaven van het eigenaarschap door Harvard als een vorm van geroofde kunst in je bezit willen houden. Het hoort, in mijn ogen, toe aan de nazaten van Renty en Delia.

Zie ook: MSN News.

(artikel bijgewerkt en verduidelijkt naar aanleiding van een kleine discussie op Facebook)

 

Pop Up Foodfestival Workum (Friesland)

Vrolijke mensen, eten, muziek en mooi weer vlak bij de Friese kust in het mooie Workum. Alle ingrediënten voor een mooi (klein) festival waren aanwezig. De (live) muziek werd verzorgd door Mirjam Tamara en Judith.

Als er iets is om op te klimmen, dan doe ik dat natuurlijk. Ook als het wat wiebelig is en de planken een beetje los liggen. 🙂 

FOOD FESTIVAL
Een bescheiden maar gezellig festival bij Camping Sudersé in Workum. Met lekker eten, muziek, dansende mensen, mensen die genieten van de zomer, de zon en elkaars aanwezigheid en gezelligheid.

Er waren onder andere eet- en drinkbelevenissen van El Cafetin (heerlijke koffie!), Pizza met Pazzi en Yola Mexican Bakery.

Het leuke van zo’n gebeuren is dat je met volslagen onbekenden aan een picknicktafel zit, in gesprek raakt. Alle verschillen vallen weg. Wat maakt het uit uit welke buurt of sociale laag iemand komt, of welke achtergrond iemand heeft? Hier ben je allemaal gelijk. Zou het niet gewoon altijd zo moeten (kunnen) zijn?

MUZIEK!
Mirjam & Judith speelden een aantal sets met eigen nummers van Mirjam en daarnaast een aantal covers. Engelstalig, Nederlandstalig én Franstalig. Er is ook video-materiaal van geschoten, dat zal t.z.t. wel beschikbaar komen via bijvoorbeeld Youtube.

Tegen het einde van één van de laatste sets werden de kinderen steeds nieuwsgieriger naar de muzikantes en werden ze door Mirjam en Judith gevraagd mee te doen. Mirjam had de Djembé meegenomen dus dat was natuurlijk leuk, lekker trommelen!

De regen, en het onweer, bleven lang genoeg weg. Net in het laatste nummer van de laatste set moest er snel afgerond worden en vervolgens opruimen en weer naar huis.

De fraaie Piaggio Ape van El Cafetín

OVER DE FOTO’S
Ik was mee gegaan naar het festival als “sjouwer en geluidsman” voor Mirjam en Judith en met één van de organisatoren had ik afgesproken dat ik foto’s mocht maken. Niet in opdracht, wel met toestemming. Sta je op de foto en wil je een (groot) formaat, of wil je je foto hier liever toch verwijderd zien, neem dan even contact op. Vermeld duidelijk om welke foto het gaat. Er zijn nog meer foto’s* maar niet alles staat hier. Ik heb ze naar de organisatie gestuurd en ik neem aan dat zij het wel verder verspreiden. En zoals gemeld, je kunt ook even contact met mij opnemen.

___
*een aantal foto’s zijn privé (eigen familie) en niet gedeeld, sommige foto’s zijn simpelweg niet goed gelukt en/of in mijn ogen niet publicatie-geschikt.

Eenden, brandgans, koolmeesje, nachtfotografie in een Winterse sfeer

Het Sneeuwde! Instagram en Facebook liepen weer vol met leuke foto’s van besneeuwde landschappen, kinderen en allerlei andere foto’s. Ik besloot inderdaad ook foto’s te maken de afgelopen week, maar wel van wat specifieke situaties. En daarbij hielp het geluk mij een handje ook nog.

De bovenstaande foto is de meest bijzondere vind ik. Want het is een foto met een verhaal.

Het meisje hierboven zie ik meerdere malen per week bij de Albert Heijn, ze verkoopt een straatkrant. Afkomstig uit Roemenië. Eigenlijk geen “echte” dakloze dus. Maar wel 11 van de 12 maanden per jaar staat ze bij de Albert Heijn. Ver van huis. Enfin, ik was aan het foto’s maken bij de eenden en zeevogels toen ze kwam aanlopen. Ze had een zak brood gehaald bij de Albert Heijn en ging de vogels voeren! Opmerkelijk toch hoe de mensen die weinig hebben daar toch van uitdelen. Zelfs aan de hongerige vogels.

“Deux Chevaux in the Snow”

Daarnaast wat foto’s van de Drachtstervaart, Drachten en foto’s van Noordhorn in de sneeuw tijdens de nacht. Gewapend met statief en een plastic zak om de camera heen.

Kerst – Dickens en Sneeuw

We gaan weer richting Kerst. En hoewel de weersvoorspellers zeggen dat het geen witte kerst gaat worden, was het vandaag een witte wereld om ons heen. Dus natuurlijk wel even met de camera naar buiten. Gisteravond, tijdens “Munnekezijl in Dickenssfeer” was er geen sneeuw, maar desondanks een leuk evenement waar ik ook even wat plaatjes gemaakt heb. Wel lastig, ’s avonds en met “bewegende doelen”.

Dickensfestijnen zijn populair. En het heeft zeker iets qua sfeer. Ik hoop dat het toch wel beperkt blijf en niet alle dorpen en steden dit na gaan doen. In elk geval hadden ze het in Munnekezijl wel heel leuk gedaan. Het hele dorp leek er wel een paar eeuwen terug in de tijd!

NOORDHORN IN DE SNEEUW

Als het sneeuwt moet je daar natuurlijk plaatjes van maken — zoals gezegd er dus op uit met de camera. Even een wandeling door het dorp, langs het ‘hertenkampje’. De brandgans vond mij wat vervelend kennelijk want hij, of zij, liet luidkeels de afkeuring blijken. Toch gelukt er een paar plaatjes van te maken, net als de eenden die het duidelijk wat koud hadden. De meeste zaten op de weg en in het gras. Toch waren er een paar die het water opzochten. Wat een mooi plaatje opleverde.

Bourtange “Vesting Specatulum”

In Vestingstad Bourtange werd dit weekend Vesting Specatulum gehouden. Dit weekend opende Bourtange de vestingpoorten voor de “Fogelvreien” en kon je een reis terug in de tijd beleven. Van Middeleeuwen tot en met de 80-jarige oorlog, alles ademde de cultuur en het leven uit het roemruchte verleden.

HISTORISCHE VESTING
In 1580, tijdens de Nederlandse Opstand, volgde de stad Groningen de noordelijke stadhouder Rennenberg in zijn keuze voor Spanje. De stad werd toen bevoorraad vanuit Duitsland, via een weg op de zandrug (tange) die door het Bourtangermoeras voerde.

Om deze bevoorradingsweg te blokkeren gaf Willem van Oranje aan de overste Diderick van Sonoy opdracht op de weg een schans aan te leggen.[2] Na zijn dood werd het werk voortgezet door Willems opvolger en neef Willem Lodewijk van Nassau (de oudste zoon van zijn broer Jan VI de Oude).[2] In 1594 werd de stad Groningen heroverd en werd de vesting Bourtange onderdeel van de grensverdediging van de drie noordelijke provincies Groningen, Friesland en Drenthe. Lees verder op Wikipedia.

VERKEERDE AFSLAG: BUIZERDS BIJ BLIJHAM
Voor ik aankwam echter was ik door een voortrsorteerfoutje (..) een afslag te laat de A7 af. Er zat  iemand met z’n caravan te treuzelen waardoor ik de juiste niet meer kon nemen. Met als gevolg dat ik een afslag verder de weg af moest en over allerlei kleine landweggetjes terug geleid werd door de navigatie.

In dit geval dus geen straf. Want de boeren waren aan het oogsten (geeft ook altijd een leuk plaatje!) tussen Blijham en Bellingwolde (Blijhamsterweg) én, .. daar had je zowaar twee buizerds! Want graan dat geoogst wordt, zorgt voor muizen en andere dieren die op de vlucht slaan en daar hadden deze jongens (twee stuks) wel zin in! Ze scheerden gewoonweg vlak over mij heen. Met als gevolg mijn beste foto ooit van een buizerd. Ik voelde mij wel een beetje een geluksvogel. Ik heb meerdere foto’s kunnen maken, dit (boven) was de beste.

VESTING SPECATULUM
Vesting Specatulum beloofde een mooi programma en ik was dan ook blij met het mooie weer. Helaas kon, juist door het mooie weer, niet alles doorgaan wat oorspronkelijk in de planning zat wegens brandgevaar. Desondanks was het een hele geslaagde middag.

Ook hier weer prachtige vogels, waaronder dit hele mooie uiltje. Het beestje was inmiddels al acht jaar, hoorde ik, en relatief tam.

Her en der verspreid waren tentenkampen, de re-enactors waren actief met allerlei dingen en een optocht door het stadje. Ook was er middeleeuwse(?) muziek te horen door diverse groepen uitgevoerd. Eén van de bands had een paar bandleden die ook nog leuk konden dansen (foto boven), na het dansje gingen ze weer het podium op om verder te spelen met de andere bandleden. Het plezier dat deze mensen in hun “act” hebben straalde er gewoon van af!

Natuurlijk is het gewoon ook een prachtig stadje. Mijn aandacht werd ook getrokken door het kleine witte gebouwtje, hier boven, de Synagoge van Bourtange. Op de muur een plakkaat (zie foto’s hieronder) van in de oorlog gedeporteerde Joodse inwoners.

In 1842 kon de synagoge in de Batterijstraat worden gebouwd. Achter dit gebouw werd de onderwijzerswoning gerealiseerd. In de Tweede Wereldoorlog is de Joodse bevolking van Bourtange grotendeels naar Polen gedeporteerd en daar vermoord. Vier personen hebben de oorlog als onderduiker overleefd en een persoon is teruggekomen uit Auschwitz – Birkenau. In 1948 werd de joodse gemeente van Bourtange opgeheven, door haar samen te voegen met die van Stadskanaal. Lees verder op Wikipedia.

FOTO’S
Bijgaande de (selectie) van foto’s van vandaag. Klik op een foto voor een vergroting.