Tag: nederland

Nederlandse Geschiedenis: Openlucht Museum Arnhem

Geschiedenis is saai, volgens veel mensen. Ik heb er iets mee. Vooral als het geschiedenis is die te maken heeft met je eigen wortels: je oorsprong. Hoe zijn we geworden tot wat we nu zijn, als volk, als mensen? Geschiedenis tastbaar maken door het zelf te zien en ervaren is wat het Openlucht Museum doet. En dat doen ze op een hele mooie, integere, manier.

Daarbij, en dat is vooral te prijzen vind ik, worden ook de meer pijnlijke punten uit onze ‘Hollandse Geschiedenis’ niet stil gehouden. Niet alleen “Hollands Glorie” wat de klok slaat.

Op ‘De Erven’, één van de eerste delen waar je rondloopt, kom je bijvoorbeeld de Molukse Barak tegen. Eén van de barakken waarin de Molukkers “tijdelijk” werden gehuisvest na de “Politionele Acties” een mooi woord voor een “(onderdeel van) een bloedige oorlog die Nederland tussen 1945 en 1949 voerde in Indonesië omdat het de zelfstandigheid van de voormalige kolonie niet wilde erkennen” (NPO Focus).

Een “turkenhotel” – Gastarbeiders gehuisvest in kleine onderkomens

Maar ook de slavernij (Suriname) komt voorbij. En de schandalige manier waarop de Turkse gastarbeiders werden gehuisvest. In zogenaamde “Turkenhotels  En als we denken dat dat nu voorbij is, .. denk: “Polenhotels”. Die zagen we (nog) niet bij het Openluchtmuseum. Maar over een paar decennia wellicht wel?

Plaggenhut

Al het moois dat Nederland biedt

Nederland biedt veel prachtige dingen natuurlijk, en dat komt ook uitgebreid aan de orde. Maar vooral: hoe het zo heeft kunnen ontstaan. Het is bijna benauwend af en toe om te zien in wat voor enorme armoede tot vlak voor onze tijd de mensen leefden en de kinderen opgroeiden.

Plaggenhutten waren te vinden in de armste gebieden van Nederland, vooral in Drenthe, Friesland en Overijssel en aangrenzende gebieden, zoals het Groningse Westerwolde, het Friese Het Bildt en de Friese Wouden. Ook in de Brabantse veengebieden kwamen plaggenhutten voor. Plaggenhutten werden bewoond door de allerarmste arbeiders, vaak met grote gezinnen. Een plaggenhut was een eenvoudig bouwwerk, meestal gedeeltelijk uitgegraven en zonder zijmuren zodat het dak op grondhoogte begon. Het dak was bekleed met plaggen die uit het omliggende land werden gehaald (Wikipedia).

Tegenover de weelderige boerderij(en), waaronder een uit Beerta (foto boven), staan de plaggenhutten. Uit dezelfde tijd! De rijkdom en weelde van de één, ging over de rug van de ander (de arbeiders). Niet voor niets natuurlijk dat het Socialisme vooral onder de arme bevolking, ook in het Noorden, aansloeg.

Ook in Amsterdam, en andere grote steden, was veel armoede. De Westerstraat is, vlak bij de Entree van het park, gedeeltelijk, nagebouwd/verplaatst naar het Openluchtmuseum. Inclusief een typische kroeg uit de Jordaan.Ook boederijen waar je tegenwoordig niet meer je dieren zou huisvesten: mens en dier woonden er onder één dak. Inclusief natuurlijk alle parasieten (vliegen e.a.).

Al het moois dat Nederland biedt heeft een oorsprong; en helaas een niet altijd even mooie oorsprong. Genoeg daarover vooralsnog. Eén van de leukste dingen op het park: de TRAM! Er rijden prachtig gerestaureerde trams rond. En met name Rotterdam is daarmee vertegenwoordigd (RET).

Video Tram RET (Rotterdam)

De video is een kleine samenvatting van wat tramritjes. Ideaal om je te verplaatsen over het terrein. Vooral voor hen die wat slechter ter been zijn een uitkomst. En er rijden ook trams geschikt voor invalide mensen.

De tramremise is het bekijken meer dan waard. Er is ook een Van Gend en Loos overslag. Met natuurlijk een paar prachtige oude auto’s. De tramremise biedt ook gelegenheid even ónder een tram te kijken.

Platteland

Het platteland komt natuurlijk (ook) ruim aan bod. Akkerbouw, Veeteelt, hoe de mensen op het platteland leefden als dagloners en arbeiders.

Eén van de, voor mij, meest interessante onderdelen was de fabriek Freia.

Zuivelfabriek Freia was de eerste zuivelfabriek in de Nederlandse provincie Friesland. Hij werd gesticht in 1879. In 1878 werd met de bouw van de fabriek in Veenwouden begonnen en in september 1879 volgde de opening van Freia. Het was een fabriek die gebruik maakte van stoomaandrijving. Na enkele jaren met verlies te hebben gedraaid werd de fabriek in 1882 eigendom van Hero Brouwer uit Joure. In 1890 werd de fabriek verkocht aan Gentius Wybrandi, die in 1905 kwam te overlijden. De nieuwe eigenaar werd Klaas Anema. In 1918 werd de fabriek aangesloten op het elektriciteitsnet. In 1919 had het bedrijf meer dan vijftig werknemers in dienst en was daarmee één van de grootste zuivelfabrieken in Friesland. De familie Anema bleef tot 1969 eigenaar van het bedrijf. Het zuivelbedrijf in Winschoten dat de fabriek overnam beëindigde de productie na een korte periode echter al in 1970. Het bedrijfsarchief is in bewaring bij Tresoar. (Wikipedia)

Opmerkelijk detail dat ik zag in de fabriek, bovenaan een trap, een geschilderde kreet: “Kinderarbeid, niet in mijn tijd!”. Mooi, een sociaal bewogen bedrijf! Ze waren hun tijd ver vooruit, maar helaas kreeg kennelijk de wet van de remmende voorsprong vat op ze en werden ze dus gesloten in 1970.

Via het Lint, waar de “Indische Tuin” is -foto boven- gingen we verder naar het Landgoed.

En nog veel meer…

Er was natuurlijk nog véél meer te zien. Zie hiervoor de onderstaande foto’s (klik op een foto voor een vergroting). Maar voor wie er nog nooit is geweest: een absolute aanrader! Ook als je niet dol op geschiedenis bent is het gewoon enorm de moeite waard.

Vliegtuigen kijken bij Schiphol (Vliegtuigspotten)

Een heldere herfstdag in het vooruitzicht en een paar jongedames af te halen van Schiphol. Wat is er dan leuker om te doen dan de camera’s op te laden en vooraf wat vliegtuigen te spotten? Ik ben helemaal geen vliegtuigspotter natuurlijk maar vliegtuigen fotograferen is wél leuk!

Op internet vooraf even gezocht naar wat plekken en ik las ergens een aanbeveling om bij het parkeerplaatsje bij het Bulderbos(je) te gaan staan, vooral voor in de middag werd dit genoemgd als een goede plek (vanwege de stand van de zon, naar ik aanneem). Daar is dus een van de twee officiële plekken voor vliegtuigspotters, vlak aan één van de start/landingsbanen.

Ik hoop in de toekomst nog een keer met mooi zomerweer hier weer heen te gaan en dan op nog wat meer plaatsen vliegtuigen te kijken en fotograferen. Ik wil dan ook zeker nog even naar het Panoramaterras. Nu was ik daar al te laat voor want het gaat dicht om vijf uur ’s middags.

Ik had slechts een uurtje voor het (te) donker werd maar desondanks toch een paar leuke plaatjes gemaakt vind ik. In dat uurtje kwamen er vliegtuigen voorbij van KLM, British Airways, Fly BE, EasyJet, Air Portugal, Cargolux en Norwegian.

Natuurlijk ben ik het Bulderbosje ook even in gelopen. Hoewel niet heel spectaculair, toch wel leuk. Er waren vrij veel vogels te horen en te zien en er rende nog een flinke haas rond vlak voor mijn voeten! De meeste “echte” spotters negeren het bulderbos.

Ik was er helemaal alleen, terwijl de parkeerplaats flink vol stond met kijkers. Gek eigenlijk, want de ‘natuurlijke vliegers’ waren, zoals gezegd, goed vertegenwoordigd. En hoewel ik vliegtuigen mooi vind om te zien en te fotograferen, is het vastleggen van een mooie vogel eigenlijk -voor mij- nog veel mooier.

Voor ik in de auto stapte nog even een snapshot van een kat in de straat. Die lag zich lekker te warmen op de motorkap van een auto. Dat moet natuurlijk ook even vastgelegd worden, …

MEER FOTO’S

Klik op de foto’s voor groot formaat/slideshow

 

Een Roodborstje in de tuin

Roodborstjes krijg je niet zo vaak te zien, laat staan voor de camera. Althans, het was mij tot nu toe nog niet gelukt. Vandaag op bezoek bij de schoonouders werden we geattendeerd door ze op een ‘regelmatige bezoeker’ in hun tuin: jawel, een roodborstje!

Roodborsten zijn vaak erg nieuwsgierig en goed van vertrouwen. Tegen soortgenoten zijn zowel mannetje als vrouwtje daarentegen heel agressief en verdedigen zomers en ’s winter fel hun territorium – Lees verder bij de Vogelbescherming.

Toevallig had ik de camera (Sony Cybershot DSC-H350) in de aanslag bij de hand en lukte het mij een paar foto’s te maken.

In de achtertuin was het een komen en gaan van mussen die nauwelijks schuw te noemen waren. Sommige leken wel speciaal te poseren voor de camera. Dus ook die natuurlijk weer even op de foto gezet. Het blijven ondanks hun eenvoudige uitstraling prachtige diertjes!

Graspop Festival 2017, Baflo

Het Graspopfestival is een jaarlijkst festival met internationale acts en verdeeld over drie podia. Een Rocktent, Dancestage en NL-Feest Stage. Met dit jaar Optredens van onder andere Je Broer, F1rstman, Team Rush Hour, Sheepskin Wolves, Barry Hay Flying V Formation, Papa Di Grazzi. Daarnaast was er ook Het Foute Uur van Q-Music en (wat we niet meer hebben gezien of gehoord) SLAM! en Bökkers.

Barry Hay Flying V Formation

Een breed opgezet festival dat we vorig jaar voor ’t eerst bezochten. Dochter Mirjam had vorig jaar een leuke video er van gemaakt en daarom werden we gevraagd om dit jaar foto’s en video te komen maken. Ik ging dus samen met dochters Lisa en Mirjam, gewapend met fotocamera’s en video-apparatuur naar Baflo om verslag te doen van het Graspop Festival 2017.

Absoluut hoogtepunt was voor mij het optreden van Barry Hay met zijn band. Natuurlijk kwamen bekende hits van Golden Earring voorbij, maar ook ander (nieuw) werk. Op en top rocker, nog steeds, ondanks zijn toch wel gevorderde leeftijd. Ik vond zijn stem en de performance absoluut goed. Ook een verassing was de opening in de rocktent, Sheepskin Wolves. Hele goede band, jammer dat er (toen nog) zo weinig publiek was. Ik hoop niet dat deze heren zich daardoor laten frustreren want ik vond ze zeldzaam goed. Melodieuze rockpop, uitstekende performance, ’t zat gewoon prima in elkaar.

Sheepskin Wolves

Er werd ook flink wat afgedanst en (mee)gezongen bij het NL-Feest stage én bij de Dancestage. Van wat ik daar heb gezien was Je Broer toch absoluut de beste. Voor de fans was het korte optreden lekker genieten en meedansen en zingen.

Je Broer

Onderstaand een (selectie) van mijn eigen foto’s. De video’s van Mirjam zullen t.z.t. nog wel online verschijnen. De foto’s van Lisa kun je hier vinden. De foto’s van mij zijn gemaakt met m’n Zuikolens op de Olympus (de meeste op 400ISO) en met de Panasonic.