Tag: boerderij

Reigers aan het Vissen

De reigers hadden het maar druk vandaag en deden goede vangsten langs de sloot bij Lagemeeden (tussen den Horn en de Poffert). In eerste instantie wou ik ze voorbij fietsen totdat ik ze nogal tekeer hoorde gaan en zag dat ze met elkaar op “op de vuist” waren gegaan. Want: er was er een die een wel érg grote vis had gevangen. Daar had de rest ook wel zin in.

Het was niet alleen goed visweer maar ook weer prima geschikt voor een fietstocht. Even eerder gestopt met werken (vanavond weer verder) dus en op de fiets gestapt. Een mooi tochtje gemaakt langs voornamelijk bekende wegen. Waar nogal wat werkzaamheden aan werden uitgevoerd en ik her en der wat moeizaam langs kon. Maar onderhoud is u eenmaal noodzakelijk. Uiteindelijk hebben we daar immers alleen maar voordeel van met zijn allen? Daar kwam bij dat het autoverkeer een groot deel van deze wegen op dit moment niet kan benutten dus lekker rustig op de weg!

Even daarvoor trog ik bij het Aduarderdiep nog een mooie Buizerd aan, vlak na de “Bauke Mollemabult” (de originele is er niet meer maar toch). Hij ging er dagelijks overheen maar sinds kort kan je er ook mooi onderdoor fietsen. Het is een populaire plek voor zwaluwen.

Het dier had mij totaal niet in de gaten waardoor ik op mijn gemak, van achter de bosschage langs het fietspad, een paar foto’s kon maken. Maar kennelijk hoorde hij het geluid van de camera toch, of zag iets wat zijn aandacht trok, en besloot te vertrekken. Wat ik ook mooi -hoewel iets onscherp want ik moest snel zijn, de camera kon maar amper op tijd scherpstellen- kon vastleggen.

De route ging via Aduard, Nieuwklap, Den Horn, Lagemeeden, De Poffert, Enumatil en Zuidhorn. Bij de Zuidwendinger molen, vlak bij De Poffert, natuurlijk even gestopt om er wat foto’s van te maken. De bovenstaande is met mijn Motorola Motor G7 gemaakt, een relatief eenvoudige smartphone maar hij maakt leuke foto’s!

Fietstellertje van de Hema
Volgens Strava heb ik inmiddels de 1.500 kilometer gepasseerd (sinds ik het met hen bijhoud). Daarvoor (en nog steeds) houd ik de totaalstand bij met een eenvoudig fietstellertje van de HEMA. Mijn 2e tellertje inmiddels want de eerste is in de sloot beland. Volgens de fietsteller die ik nu heb zit ik ruim boven de 2500 km’s, samen met de eerder geregistreerde stand van meer dan 6.000 kilometer begint de 10.000 kilometer toch al in ’t zicht te komen. De fiets heb ik inmiddels al ruim 6 jaar. Ben er nog steeds zéér tevreden mee!

Foto’s

Verder onderweg niet zo gek veel foto’s gemaakt. Klik op één van de foto’s voor groot formaat.

 

 

Schapen en scholekster in het weiland

Hemelvaart – Galilea (Friesland)

Zevenhuizen in Groningen kennen de meeste mensen uit de regio wel. Maar ook in Friesland ligt op de kaart een ‘aanduiding’ van Zevenhuizen. Vlak onder Kollum. Ik was benieuwd! Uiteindelijk ben ik er nét langs gereden (verkeerd uitgestippeld op de kaart waardoor ik een afslag mistte) maar als je met streetview kijkt zie je dat er ook weinig te zien is! De route er heen (en langs) was echter wel de moeite waard. En, .. ik kwam door “Galilea”, een streek tussen Burum en Visvliet, waar vroeger een vrouwenklooster was. Toepasselijke naam, zo met Hemelvaart!

Via Heereburen, Kommerzijl, Munnekezijl, Warfstermolen, Kollumerpomp, door de streek Galilea, Visvliet, Gerkesklooster, Eibersburen en langs Gaarkeuken, waar ik ook even weer langs de vogelkijkhut ging. Een mooie tocht van ruim 45 kilometer – geen straf met dit prachtige weer. Het aantal foto’s is in verhouding tot de kilometers wat minder groot deze keer, maar er zijn toch een paar bij waar ik heel blij mee ben.

Dat begint natuurlijk al met de foto van de boerenzwaluw hier boven. Gemaakt bij Heereburen, dus eigenlijk dicht bij huis. Ik kon de zwaluw van vrij dicht op de foto krijgen, dat zie je ook terug in de foto. En hij bleef zelfs toen er drie flinke boerderijhonden aangestormd kwamen gewoon zitten. De honden blaften flink maar je kon aan de manier waarop ze aangerend kwamen al zien dat ze geen kwaad in de zin hadden. Ze vonden het wel gezellig, zo’n bezoeker, geloof ik. Over het algemeen ben ik niet bang voor honden natuurlijk mede omdat ik er altijd mee opgegroeid ben.

Bij Kommerzijl, op de dijk, lagen een paar koeien gezellig te genieten van de zon en ook daar kon ik op mijn gemak een paar plaatjes van maken. Tot na Kollumerpomp daarna de camera niet meer uit de tas gehaald. Nog wel even met ‘de mobiel’ even wat gemaakt voor m’n strava/instagram maar het mag nauwelijks een naam hebben.

Natuurinclusief?

De boeren in die regio zijn, in mijn ogen, duidelijk minder ‘natuurinclusief‘ aan het werk dan in het Westerkwartier van Groningen. Ik zeg niet dat ze het slecht doen maar de weilanden zijn bijna allemaal strak gemaaid inmiddels en er wordt ook geen strook vrij gelaten.

Da’s wel een verschil met onze regio, waar -zeker in het Humsterland- boeren vaak later maaien of langs de sloot zorgen voor een strook waar nog niet gemaaid is en waar je vaak allerlei bloemen en kruiden ziet. Jammer, want juist in m’n jeugd kwam ik veel in de buurt rondom Kollumerpomp en ik herinner mij dat er bijvoorbeeld veel kieviten waren en andere weidevogels. Ik zag ze nu amper.

Buizerd, Gerkesklooster

Wel zag ik veel buizerds en torenvalken. Een teken dat er voor hen kennelijk voldoende voedsel is, of dat een goed signaal is weet ik niet. En reigers!

Bij “Galilea” was een reiger die mij echt de gelegenheid gaf uitgebreid foto’s te maken. Op zo’n 15 meter afstand en hij vloog niet weg toen ik omzichtig stopte en de camera tevoorschijn haalde. Eerst wel op z’n hoede, maar toen ik bleef waar ik was trok hij (of zij?) zich niets meer van mij aan en kon ik een paar hele mooie plaatjes schieten!

Vervolgens langs de molen van Visliet  (1868), waar ik al eens eerder iets over schreef, naar Gerkesklooster om daar langs het water te fietsen richting Eibersburen.

Fietsers van de weg afgedrukt

Iets voorbij Gerkesklooster werd ik ingehaald door een groepje racefietsers. Ik was net gestopt om een Aalscholver op de foto te maken. Plotseling kwam er met veel lawaai ook een auto aan die vóór mijn ogen twee van de fietsers overduidelijk bewust van de weg af reed!

Toen de mannen protesteerden hield de auto in en deed het nóg een keer! Ik schrok me rot, zoomde snel in op de situatie en maakte een foto van de auto/kenteken (erg handig, zo’n superzoom!). Gelukkig had een tegenligger het ook zien gebeuren en die zette even verderop zijn auto zodanig neer dat de man die de fietsers afsneed niet meer verder kon. Een bizarre situatie! Toen ik er heen reed om te melden dat ik een foto had lieten ze weten dat ze het kenteken al hadden en de man even er voor ook al een ‘conflict’ met hen had gehad.

De temperatuur van vandaag was ‘m kennelijk naar het hoofd gestegen.. De racefietsers bleven gelukkig kalm, ondanks duidelijke schade aan de fietsen en schrammen, en de situatie was door de tegenligger onder controle gebracht dus fietste ik verder. Opgelucht dat ik toevallig net stil stond en niet mee in die situatie beland was!

Bij Eibersburen trof ik nog een krooneend aan. Ze komen oorspronkelijk uit Azië en broeden sinds 1942 in Nederland en zijn vrij zeldzaam hier (rond de 500 broedparen in Nederland volgens de Vogelbescherming).

Bij de Vogelhut in Gaarkeuken maakte ik ook nog een even een tussenstop. Zo vanaf de weg gezien was er weinig activiteit en ik was al bijna doorgefietst maar besloot tóch te gaan kijken onder het motto “je weet nooit”. In de vogelhut zelf trof ik een stel boerenzwaluwen aan die insecten aan het vangen waren. Vlak bij de vogelhut zat een zwaan te broeden en er waren wat koeien, ganzen én karekieten (foto van de karekiet is helaas onscherp dus niet hier geplaatst).

Foto’s

Klik op een foto voor een vergroting.

Route

Deze keer had ik voor de verandering een route uitgestippeld en mij er ook nog aan gehouden (zie ook Strava). Nouja, bijna. Bij Gerkesklooster besloot ik “langs de andere kant” van het van Starkenborghkanaal te gaan (waar de racefietsers voro mijn ogen de weg af werden gereden). De route volgens Google Maps was iets korter. In totaal ruim 45 kilometer.

 

De Wierde van Kenwerd – Een rondje om Oldehove

Het is niet meer dan een ‘bult’ in het weiland: de wierde van Kenwerd, bij Oldehove. Om een foto van te maken niet zo interessant en ik kwam er eigenlijk bij toeval langs: vanuit Saaksum nam ik een afslag zonder richtingaanwijzer, maar ik gokte er op dat het bij Oldehove zou uitkomen. En zo kwam ik vandaag langs de Wierde van Kenwerd.

Onvoorstelbaar dat in de tijd van het jaar 50 n.Chr. er al mensen moeten hebben gewoond. Het doel van mijn fietstocht was niet de wierde maar ik vond het leuk ‘m tegen te komen. Want eindelijk was het weer geschikt weer om te fietsen én ik had er tijd voor.

Terwijl ik de camera-tas inpakte trokken echter de vogels in de tuin éérst m’n aandacht. De pimpelmezen en koolmezen deden zich weer lekker tegoed aan het voer. En er was ook een prachtige roodborst, maar die was zó snel weer weg dat ik ‘m niet op de plaat kreeg.

Dat werd in Saaksum weer goedgemaakt! Terwijl ik bezig was de kerk op de foto te zetten hoorde ik vanuit één van de bomen een behoorlijk stukje geluid komen: een kleine (jonge?) roodborst ging fllink tekeer en ik kreeg mooi de tijd ‘m op de foto te zetten. Slechte lichtomstandigheden, dat wel, maar toch gelukt.

De route vandaag ging vooral een beetje om Oldehove heen en grotendeels langs bekende wegen, voor mij, en paden. Maar zoals gezegd ook wat ‘nieuws’ door van de bewegwijzerde weg af te wijken.

De natuur heeft in elk seizoen zijn schoonheid, maar toch vind ik lente en zomer het mooist want: meer dieren te zien onderweg.Toch had ik geluk, koolmezen thuis, roodborstje en een paar prachtige zwanen.

BARNWERD
En bij Barnwerd, tussen Den Ham en Oldehove in, trof ik nog een mooie Torenvalk. Hij zag mij helaas aankomen uiteraard en verliet de boom waar hij in zat om even verderop op een boerderij neer te strijken.

Daar bleef hij zitten, dus ik kreeg alsnog de kans ‘m mooi op de foto te zetten hoewel wat ver weg.

ROUTE EN FOTO’S
De volledige route staat op Strava: https://www.strava.com/activities/2901641816

 

Nederlandse Geschiedenis: Openlucht Museum Arnhem

Geschiedenis is saai, volgens veel mensen. Ik heb er iets mee. Vooral als het geschiedenis is die te maken heeft met je eigen wortels: je oorsprong. Hoe zijn we geworden tot wat we nu zijn, als volk, als mensen? Geschiedenis tastbaar maken door het zelf te zien en ervaren is wat het Openlucht Museum doet. En dat doen ze op een hele mooie, integere, manier.

Daarbij, en dat is vooral te prijzen vind ik, worden ook de meer pijnlijke punten uit onze ‘Hollandse Geschiedenis’ niet stil gehouden. Niet alleen “Hollands Glorie” wat de klok slaat.

Op ‘De Erven’, één van de eerste delen waar je rondloopt, kom je bijvoorbeeld de Molukse Barak tegen. Eén van de barakken waarin de Molukkers “tijdelijk” werden gehuisvest na de “Politionele Acties” een mooi woord voor een “(onderdeel van) een bloedige oorlog die Nederland tussen 1945 en 1949 voerde in Indonesië omdat het de zelfstandigheid van de voormalige kolonie niet wilde erkennen” (NPO Focus).

Een “turkenhotel” – Gastarbeiders gehuisvest in kleine onderkomens

Maar ook de slavernij (Suriname) komt voorbij. En de schandalige manier waarop de Turkse gastarbeiders werden gehuisvest. In zogenaamde “Turkenhotels  En als we denken dat dat nu voorbij is, .. denk: “Polenhotels”. Die zagen we (nog) niet bij het Openluchtmuseum. Maar over een paar decennia wellicht wel?

Plaggenhut

Al het moois dat Nederland biedt

Nederland biedt veel prachtige dingen natuurlijk, en dat komt ook uitgebreid aan de orde. Maar vooral: hoe het zo heeft kunnen ontstaan. Het is bijna benauwend af en toe om te zien in wat voor enorme armoede tot vlak voor onze tijd de mensen leefden en de kinderen opgroeiden.

Plaggenhutten waren te vinden in de armste gebieden van Nederland, vooral in Drenthe, Friesland en Overijssel en aangrenzende gebieden, zoals het Groningse Westerwolde, het Friese Het Bildt en de Friese Wouden. Ook in de Brabantse veengebieden kwamen plaggenhutten voor. Plaggenhutten werden bewoond door de allerarmste arbeiders, vaak met grote gezinnen. Een plaggenhut was een eenvoudig bouwwerk, meestal gedeeltelijk uitgegraven en zonder zijmuren zodat het dak op grondhoogte begon. Het dak was bekleed met plaggen die uit het omliggende land werden gehaald (Wikipedia).

Tegenover de weelderige boerderij(en), waaronder een uit Beerta (foto boven), staan de plaggenhutten. Uit dezelfde tijd! De rijkdom en weelde van de één, ging over de rug van de ander (de arbeiders). Niet voor niets natuurlijk dat het Socialisme vooral onder de arme bevolking, ook in het Noorden, aansloeg.

Ook in Amsterdam, en andere grote steden, was veel armoede. De Westerstraat is, vlak bij de Entree van het park, gedeeltelijk, nagebouwd/verplaatst naar het Openluchtmuseum. Inclusief een typische kroeg uit de Jordaan.Ook boederijen waar je tegenwoordig niet meer je dieren zou huisvesten: mens en dier woonden er onder één dak. Inclusief natuurlijk alle parasieten (vliegen e.a.).

Al het moois dat Nederland biedt heeft een oorsprong; en helaas een niet altijd even mooie oorsprong. Genoeg daarover vooralsnog. Eén van de leukste dingen op het park: de TRAM! Er rijden prachtig gerestaureerde trams rond. En met name Rotterdam is daarmee vertegenwoordigd (RET).

Video Tram RET (Rotterdam)

De video is een kleine samenvatting van wat tramritjes. Ideaal om je te verplaatsen over het terrein. Vooral voor hen die wat slechter ter been zijn een uitkomst. En er rijden ook trams geschikt voor invalide mensen.

De tramremise is het bekijken meer dan waard. Er is ook een Van Gend en Loos overslag. Met natuurlijk een paar prachtige oude auto’s. De tramremise biedt ook gelegenheid even ónder een tram te kijken.

Platteland

Het platteland komt natuurlijk (ook) ruim aan bod. Akkerbouw, Veeteelt, hoe de mensen op het platteland leefden als dagloners en arbeiders.

Eén van de, voor mij, meest interessante onderdelen was de fabriek Freia.

Zuivelfabriek Freia was de eerste zuivelfabriek in de Nederlandse provincie Friesland. Hij werd gesticht in 1879. In 1878 werd met de bouw van de fabriek in Veenwouden begonnen en in september 1879 volgde de opening van Freia. Het was een fabriek die gebruik maakte van stoomaandrijving. Na enkele jaren met verlies te hebben gedraaid werd de fabriek in 1882 eigendom van Hero Brouwer uit Joure. In 1890 werd de fabriek verkocht aan Gentius Wybrandi, die in 1905 kwam te overlijden. De nieuwe eigenaar werd Klaas Anema. In 1918 werd de fabriek aangesloten op het elektriciteitsnet. In 1919 had het bedrijf meer dan vijftig werknemers in dienst en was daarmee één van de grootste zuivelfabrieken in Friesland. De familie Anema bleef tot 1969 eigenaar van het bedrijf. Het zuivelbedrijf in Winschoten dat de fabriek overnam beëindigde de productie na een korte periode echter al in 1970. Het bedrijfsarchief is in bewaring bij Tresoar. (Wikipedia)

Opmerkelijk detail dat ik zag in de fabriek, bovenaan een trap, een geschilderde kreet: “Kinderarbeid, niet in mijn tijd!”. Mooi, een sociaal bewogen bedrijf! Ze waren hun tijd ver vooruit, maar helaas kreeg kennelijk de wet van de remmende voorsprong vat op ze en werden ze dus gesloten in 1970.

Via het Lint, waar de “Indische Tuin” is -foto boven- gingen we verder naar het Landgoed.

En nog veel meer…

Er was natuurlijk nog véél meer te zien. Zie hiervoor de onderstaande foto’s (klik op een foto voor een vergroting). Maar voor wie er nog nooit is geweest: een absolute aanrader! Ook als je niet dol op geschiedenis bent is het gewoon enorm de moeite waard.

Een Zomerse Herfst – Ransuil, Roek en Torenvalken

Zomerse temperaturen in de Herfst. Kan het nog beter? Een heerlijke fietstocht door het Groninger platteland en thuis komen met een mooie oogst aan foto’s van onder andere een ransuil, een roek, torenvalkjes, buizerds en natuurlijk het nodige vee dat onderweg te zien was.

We zijn druk aan het klussen in- en om het huis de laatste tijd. Gisteren de laatste hand gelegd aan het schilderen van de kozijnen. Vandaag kon het mooi uitharden en ik? Ik ging met deze heerlijke zomerse Herfstdag op de fiets!

SCHOUWERZIJL
De route ging deze keer gedeeltelijk weer via bekende plaatsen. Het doel was Schouwerzijl. Daar was ik nog nooit geweest (voorzover ik mij herinner) en ik ging er heen via een beetje een ongeplande route. Ergens in Ezinge uitkomen, en daar richting Schouwerzijl, dat was de bedoeling. Via Den Ham, Hardeweer, Ezinge, Aduarderzijl, langs het Reitdiep, Garnwerd, Kleine Garnwerd, Schaphalsterzijl, Schouwerzijl en vervolgens weer terug via Roodehaan, Saaksum en Oldehove.

Onderweg nog wat nieuwe fietspaden ontdekt, het stuk tussen Kleine Garnwerd, Schapsterzijl en Schouwerzijl is erg mooi. Schouwerzijl is een enorm klein dorpje met nog geen 100 inwoners.

Schaphalsterzijl (foto hier boven) is nog kleiner. Een buurtschapje rondom een sluis waar ook een veerboot ligt die in het voorjaar tot/met de herfst vaart.

BUIZERDS, ROEK EN TORENVALKEN
Onderweg kwam ik opmerkelijk veel Buizerds tegen. Ik denk dat ik er zeker tien stuks heb gezien. Ze waren wat lastig op de foto te krijgen wederom. De torenvalken werkten beter mee!

Bij Schaphalsterzijl was er een torenvalk die vlak naast de sluis aan het jagen was en redelijk dicht bij mij kwam. Eerst had ik nogal wat tegenlicht, maar gelukkig koos het valkje er voor om aan de andere kant van mij te gaan jagen waardoor ik toch wat redelijke foto’s kon maken.

Even daarvoor kreeg ik een prachtige gelegenheid een Roek op de foto te zetten. In Nederland zijn er niet zo veel (meer) van. Volgens de Vogelbescherming maar ca 50.000 broedparen. Het is ook voor het eerst dat ik er één op de foto kon krijgen. Een Kauw of een Kraai zie je veel vaker. de Roek heeft het in Nederland zwaar gehad en wordt nog steeds regelmatig “weggepest”. Landbouwers hebben het er niet zo op omdat ze claimen dat de vogel schade aanbrengt. We mogen dus van geluk spreken dat veel dieren, waaronder de Roek, het überhaupt overleeft hebben in ons land!

RANSUIL IN NOORDHORN
Zoals zo vaak, het mooiste plaatje schoot ik vlak bij huis.. of in ieder geval het meest unieke plaatje. Ik wist al dat ze er zaten – op nog geen 50 meter van ons huis: een groepje ransuilen. Dus besloot ik even goed op te letten of ze zich lieten zien en warempel: er zat er één in de boom.

De Vogelbescherming zegt op haar website: “Ransuilen zijn veelal verscheidene jaren plaatstrouw aan een nestomgeving, maar niet per se aan hetzelfde nest”. In ons dorp zijn ze er al een tijdje. Eerst vlak bij de Hervormde Kerk (waar ik ze helaas nooit heb gespot). En nu dus nog dichter bij ons huis. Om ze niet te verstoren door te veel “belangstelling” meldt ik de plaats hier niet uiteraard…

ROUTE
De (nogal slingerende) route bijgaand. Of via Google Maps (klik hier).


De totale afstand was ca. 35 kilometer.

MEER FOTO’S
Meer foto’s hier onder, klik op een foto voor groot formaat.