Tag: bomen

Buizerd op een paal bij Aduarderdiep

De Belastingdienst kan wel even wachten!

Met een eigen bedrijf moet je elk kwartaal de BTW-aangifte doen. Dat stond voor vandaag in de planning, maar met het prachtige herfstweer, met heel mooi zonlicht en een matige wind, was de beslissing snel gemaakt: “De belastingdienst kan wel even wachten!”. Zeker aangezien zij vinden dat anderen ook kunnen wachten… Dus de fiets uit de schuur, de camera in de tas en op pad!

Gewoon even lekker op de bonnefooi fietsen vanmiddag. Langs het van Starkenborghkanaal richting Aduard, Steentil en daar afgeslagen om langs het Aduarderdiep te gaan en die te volgen tot aan, uiteindelijk, Aduarderzijl. Voor een deel een stuk wat ik wel vaker gefietst heb maar zover ik mij kan herinneren had ik het stuk tussen Schifpot en Aduarderzijl, een mooi fietspad, nog nooit eerder gefietst.

Maar voor ik daar aankwam was ik al een flink aantal keren gestopt om een paar foto’s te maken. Zoals vlak bij Noordhorn waar ik al direct een prachtige, traag rondcirkelende, Buizerd tegenkwam. En zo kon ik ‘m mooi op de foto krijgen. Later, langs het Aduarderderdiep, nog een keer een prachtige buizerd die aan de overkant van het water op een paal zat.

Vlak bij Aduard kom ik regelmatig langs een schuurtje die steeds verder scheef zakt. De vraag is niet óf hij omvalt, maar wannéér natuurlijk. Ik ben benieuwd.. 

Grote Zilverreiger

Toen ik bij het Aduarderdiep bezig was met foto’s te maken van de buizerd en terug liep naar de fiets zag ik aan de overkant een prachtige grote zilverreiger door het weiland lopen. Ik kon er meerdere foto’s van maken.

Maar terwijl ik bezig was foto’s te maken vond een op zéér hoge snelheid passerende automobilist het nodig als een gek op de claxon te gaan hangen. Wég zilverreiger… (en ik een doodschrik wegens dat bizarre gedrag). Een noodzaak was er totaal niet; ik stond niet op de weg maar op de dam en mijn fiets was daar ook netjes op geparkeerd.

Boeren druk aan het werk

De boeren waren flink druk vandaag. Overal werd gras gemaaid, geploegd, en waren ze met de hooipers en grasschudders in de weer. Voor heb geen vrije zaterdag vandaag. Het natte herfst- en winterseizoen is in aantocht en alles wat je dan nog kunt binnen halen aan gras is natuurlijk meegenomen.

Langs molen De Eolus en vlak langs Garnwerd waar het gras ook al lag te wachten om tot balen te worden verwerk, foto boven, richting Aduarderzijl. Meestal kom ik daar langs via een heel andere route en ik kwam nu dus niet bij de ‘zijl’ (Sluis) zelf uit maar aan de andere kant van het gehucht, langs de camping.

Onderweg nog een paar foto’s gemaakt van het landschap (zie de foto’s onderaan) maar toch voornamelijk stevig doorpeddelen want het werd al wat later en kouder.

Het is Herfst

Van daar uit via (wederom) een weg die ik voor zover ik weet nooit eerder gefietst heb richting Feerwerd, Ezinge en vervolgens naar huis. Thuis gekomen viel mij op de oprit een dapper paddenstoeltje op die had besloten om op onze oprit te gaan groeien. Ik vrees dat ‘m geen lang leven beschoren is want de auto moet er regelmatig langs. De camera op de grond gezet en er maar snel even een plaatje van gemaakt!

Het is herfst, dat is wel duidelijk. De bladeren vallen, de paddenstoelen zijn weer overal te vinden. De dagen worden korter. Ik hoop wel op nog een paar mooie dagen om toch minstens de 1.000 kilometer (op Strava) dit jaar vol te maken!

Foto’s en Route

Onderstaand meer foto’s, klik op een foto voor groot formaat. De route is te vinden via Strava.

Zuidelijk Westerkwartier: Nanninga’s Bos en het Bolmeer

Het Bolmeer en Nanninga’s Bos liggen hemelsbreed zo’n 300 à 400 meter bij elkaar vandaan en zijn beide uniek te noemen in hun eigen soort. Het Bolmeer, waar ik het minst van verwachte, was in deze tijd van het jaar toch het mooiste (vind ik). Nanninga’s Bos iets minder spectaculair. Maar toch wel de moeite waard. Het was er vrij rustig en bij het meer kwam ik zelfs helemaal niemand tegen.

Het Bolmeer

Van de website van het Groninger Landschap, die zowel het Bolmeer als het Nanninga Bos in beheer hebben, neem ik het volgende over:

Het Bolmeer is een heel bijzonder meertje. Waarschijnlijk is het een pingoruïne die in het begin van de 19 eeuw bij een afgraving tevoorschijn is gekomen. De pingoruïnes in Nederland stammen uit de laatste ijstijd en zijn ontstaan op plaatsen waar veel water in de grond zat. Door het bevriezen van het grondwater ontstond er een ijsklomp die, naarmate de ijstijd duurde, steeds verder groeide en de grond omhoog drukte. Zo ontstond er een heuvel, een pingo. Toen het ijs smolt, stortte de heuvel in en bleef er een openstaande kraterrand achter, met binnenin een cirkelvormig meertje, een pingoruïne. De kraterrand van het Bolmeer is in de loop der eeuwen begroeid en bedekt met een laag veen. Begin 19 eeuw is een groot deel van dit veen afgegraven en is de plas tevoorschijn gekomen. Lees hier verder.

Hoewel niet met de camera vastgelegd (ze waren té beweeglijk en snel weer weg toen ik ze probeerde te fotograferen) waren er – naast de zwanen – ook Boomklevers. Vogels die ik eigenlijk nooit eerder in het wild had gezien. Bijzonder om te zien hoe ze langs de boomstammen op- en neer gaan! Toen ik besloot niet langer meer te wachten en wegliep keek ik om, .. en daar zaten ze weer! Heb ze maar met rust gelaten verder want ook met 60x Zoombereik lukt het me dan niet om dergelijke vogels van vrij grote afstand ‘uit de hand’ vast te leggen. Ook zag ik nog een aalscholver (van relatief grote afstand). Net toen ik mijn toestel op ’t statief had besloot hij uiteraard weg te vliegen. 🙁 Volgende keer beter.

Ik moet het dus doen met de plaatjes van het meer zelf en de (overigens prachtige) zwanen die er waren en zich helemaal niets van mij aantrokken.

Nanninga’s Bos

Nanninga’s Bos is ongeveer 27 hectare groot en ligt een kilometer ten zuiden van onze Coendersborg in Nuis. Het is in de 19e eeuw aangelegd door de familie Niemeijer, als onderdeel van hun buitenverblijf en later overgenomen door de Nanninga’s die het als houtproductiebos wilden gebruiken. Zij slaagden er niet in om het bos rendabel te maken en lieten de boel de boel.

Daarna heeft het Groninger Landschap het bos in beheer genomen en het wordt geleidelijk aan veranderd van een naaldbos (aangeplant) naar een bos met meer variatie. Ondanks het feit dat er uitdrukkelijk op meerdere plaatsen vermeld is dat honden aangelijnd moeten worden, laten de meeste hondenbezitters die ik tegenkwam de dieren gewoon loslopen. Jammer, want voor de wilde dieren en diertjes is dat niet zo fijn.

Dit hondje (onder), dat mij “dreigend” benaderde, toen ik van het meer naar het bos wandelde, liep overigens niet los in het bos maar hoorde bij een woning tussen het Bosmeer en het Nanninga Bos. Tja, als hondje moet je natuurlijk goed op het baasje (zie foto meisje met paard) passen! Toen ik ‘m voor de tweede keer tegenkwam, terwijl ik terug liep naar de auto, liet hij zich fotograferen.

Om het Nanninga Bos en het Bolmeer te bezoeken kun je de navigatie instellen op Bolmeer 4. Langs de weg is wat ruimte waar je de auto kwijt kunt. Het is er (gelukkig) nog niet zo toeristisch als bijvoorbeeld bij de bossen in Norg (om maar iets te noemen). Hoe het in het voorjaar en de zomer is, weet ik niet. Ik ga er dan zeker nog een keer naar terug denk ik!

Het Bolmeer is via een voetpad te bereiken (langs de berken lopen, zie foto onder)

BOLMEER

NANNINGA’S BOS

DE OMGEVING

Als je, vanuit onze woonplaats, er heen rijdt kom je ook nog langs Jonkersvaart. Ook heel erg de moeite waard om daar eens te stoppen. En natuurlijk Niebert en Nuis.

 

 

Bos Langelo – Paddestoelen, hersftlicht- en kleuren

Het is volgens mij al weer zo’n tien jaar geleden dat ik voor ’t laatst in het bosgebied bij Norg (Langelo) was. De meningen verschillen er enigzins over maar het laatst gedocumenteerde bezoek was toen in elk geval.  Wat interessant is, is om te zien – naast de prachtige natuur die je er tegenkomt uiteraard – hoe de digitale fototechniek in tien jaar tijd met sprongen vooruit is gegaan.

Een iPhone of Android toestelletje “schaamt” zich bijna voor de foto’s die we toen maakten. Hoewel uiteraard ook best goed, haalt het het zeker niet bij de kwaliteit van nu. En al helemaal niet als je het afzet tegen de huidige generaties digitale camera’s.

Het blijft altijd mooi, de herst. De kleuren, de paddestoelen en veel soorten en maten, de geur, de sfeer. Er waren dan ook heel wat mensen die er op uit getrokken waren. En terecht. Binnen zitten kan altijd nog!

Je moet soms wel wat moeite doen voor een leuk plaatje – zoals het bovenstaande snapshotje van mijn dochter aantoont.. Alles voor een goed plaatje, nietwaar?

Het licht in de herst is ook altijd mooi. Mooi van kleur, zachter dan in de zomer. En de kleuren van de natuur zijn zoals gezegd prachtig. De temperatuur was ook nog eens erg aangenaam. Een prachtige herfstdag dus. Onderstaand de volledige serie van vanmiddag.

Klik op een foto voor vergroting

 

 

 

 

Tuin en Park – Noordhorn en Zuidhorn

Zomertijd, fototijd! Bloemen, bomen, alles staat in bloei en dus altijd mooie gelegenheid om wat foto’s te maken. Zelfs na een fikse regenbui. Want juist die druppels hè? 

Bijvoorbeeld in de eigen tuin, maar ook onze overburen hebben een mooi bloeiende tuin. Daarnaast nog wat plaatjes van “Watershapsheuvel” in Zuidhorn. Helaas is de begroeiing daar slecht onderhouden op dit moment. Toch er in geslaagd een paar foto’s te maken die er mee door kunnen.