Tag: parkeergarage

Zeven dag in Zwart-Wit #Facebook #Challenge

“Seven black and white photos of your life. No people. No explanation. Challenge someone new each day.” – En ja hoor, daar werd ik dus ook middels een ‘tag’ uitgedaagd. Nog zo geprobeerd te voorkomen door vooral dat soort foto’s géén “like” te geven. Maar onder de radar blijven werkt niet altijd, .. 

Royaltyjournaliste en blogger Netty kon het natuurlijk niet laten om mij uit te dagen zeven dagen lang een zwart-wit foto te plaatsen op Facebook. Wij kennen elkaar al jaren en hebben beide dezelfde liefhebberij: fotografie. Maar goed, Zwart-wit foto’s van je dagelijkse leven, zonder mensen, zonder toelichting. Dat was de opdracht.

Hier mag ik natuurlijk wel wat toelichten. De eerste foto, hierboven, is de laatste in de challenge. Koffie. Het is bij mij altijd tijd voor koffie. En er gaat dus heel wat koffie doorheen op een werkdag. Dus dat leek mij een goede afsluiter.

Ik heb de uitdaging uiteraard geaccepteerd, maar anderen ‘taggen’ heb ik beperkt gedaan. Ik hou er niet van anderen op te zadelen met een ‘plicht’. Ik was vroeger ook altijd de persoon die bij een kettingbrief de ketting doorbrak. Maar dit was een uitdaging die gewoon té leuk was.

Het is nu ik dit schrijf de 6e dag, de foto voor de 7e dag staat inmiddels klaar.  Dit artikel verschijnt ook pas de 7e dag (inplannen is erg eenvoudig in WordPress immers).

Onderstaand de foto’s van dag 1 tot 6. Klik op de foto’s voor vergroting.

De foto’s zijn gemaakt met m’n smartphone, een Motorola Moto G4.

Spelen met lijnen: trappenhuizen

Een niet zo boeiende foto, op ’t eerste gezicht. Gewoon een ‘snapshot’ met m’n smartphone genomen. De roltrap in de parkeergarage onder de Albert Heijn en Action, in Zuidhorn. Maar als je goed kijkt zie je allemaal lijnen. En dat is wat de architect, denk ik, graag wilde. Evenwijdige lijnen. Mooi synchroon.

 

Niet zo’n spannende foto verder, losjes uit de hand genomen. Maar vaak vinden mensen dit type foto’s toch vaak heel leuk. Vanwege de lijnen. En belangrijk is dat je ook zorgt dat in de foto, of in de latere bewerking door bijsnijden, de lijnen goed lopen. Alles mooi evenwijdig en gecentreerd.

Nu ik toch bezig ben met trappenhuizen, de onderstaande kom ik regelmatig doorheen. Wie bedacht heeft dat er door toepassing van gekleurd glas er een groene gloed in dit trappenhuis hangt weet ik niet. Maar onprettig vind ik het wel als ik er loop. En ik denk dat heel veel mensen dit trappenhuis op de een of andere manier — ondanks een bepaalde schoonheid — onprettig vinden. Want ik zie ’s ochtends mensen bijna zonder uitzondering via de “auto uitgang” de parkeergarage (onder het voormalige bodenterrein) verlaten. Ondanks dat het oplopen van zo’n steile autohelling zwaarder is dan een trap oplopen. Ze hebben er kennelijk iets tegen.

 

In de zomerperiode kan ik het ook zeker afraden hier langs te gaan, vooral als de zon fel schijnt. Het is er verschrikkelijk benauwend warm en de zon “poeiert” door het glas. Het is, zoals je op de foto ziet, in het voorjaar al een enorm fel licht waar je in op kijkt. Maar in de zomerperiode, zo heb ik vorig jaar ervaren, is het gewoonweg afzien. Geen idee hoe warm het er wel niet wordt, maar zeker té warm. Dat staat vast.

Toch vind ik het mooi bedacht. Ondanks de nadelen.

Eigenlijk wel jammer. Er wordt door architecten goed nagedacht over hoe een (saai) fenomeen als een trappenhuis er uit moet zien. En gedachteloos, of al puffend en mopperend, lopen de mensen de trappen op. Of duwen de volle boodschappenkar op de roltrap. Op de manier waarop het vormgegeven is let niemand eigenlijk denk ik. Over het algemeen zijn we druk om ons te haasten naar werk, auto of afgeleid door de mobiele telefoon. Dus, daarom vandaag maar eens een keer aandacht voor deze twee trappenhuizen waar ik vaak doorheen kom. Want, ik neem toch liever de trap dan de ‘autohelling’. Al was het alleen al vanwege het gevaar dat je loopt op een auto-uitgang in een parkeergarage.