Tag: fotografie

Je ontkomt er niet aan: visitekaartjes

Ik heb visitekaartjes besteld. Via Vistaprint (waar anders). Want: je ontkomt er niet aan. Regelmatig ben ik foto’s aan het maken ergens en dan vragen mensen waarom, wat of wie. Vooral bij evenementen.

Er is kennelijk een bepaald wantrouwen tegen “mannen van middelbare leeftijd” (ik zie er wat ouder uit dan ik ben vrees ik) met een camera 😉

Of, en dat gebeurt ook, men wil graag weten waar de foto’s op komen te staan. Of, ook wel eens, men wil graag wat meer informatie. Of zelfs “nabestellen”. Dat kan (vooralsnog) niet bij mij. Als mensen op één van mijn foto’s staan en die graag willen hebben is een mailtje voldoende voor een gratis exemplaar per mail. Ik onderzoek op dit moment mogelijkheden om een (beperkt) aantal foto’s te koop aan te bieden. Dat wel. Maar dat zijn dan foto’s van bijvoorbeeld dieren in het wild, bloemen, natuur enz.

In voorkomende gevallen gaf ik vaak een visitekaartje van mijn bedrijf af. Want dan heeft men in elk geval mijn (zakelijke) contactgegevens. Maar dat is niet gerelateerd aan wat ik op deze site doe en een visitekaartje van mijn fotosite is niet alleen toepasselijker het is ook gewoon leuker.

Dit is ‘m geworden. Met een foto die, vind ik, toepasselijk is. Gewoon een foto van wat ik doe. Leuke dingen, dieren, natuur en mensen op de foto zetten. Meestal dingen (gebouwen, objecten) en dieren.

Bewust er voor gekozen om er op te zetten, als activiteit, “Fotografie”. Ik vind mijzelf geen fotograaf (want: dat is een beroepsgroep). Ik dóe aan fotografie. Dus dat.

LEGITIMATIE

Zo’n visitekaartje is eigenlijk een soort van (zelfgemaakte) “legitimatie”. Je activiteit kan worden gerelateerd aan iets dat men kan verifiëren.  In dit geval mijn naam, activiteit, website adres, email, telefoonnummer en adres. Die ik voor deze site even weggeblurd heb. Want ik wil mijn mobiele nummer nu eenmaal niet overal op internet terug zien.

Een legitimatiebewijs (eigenlijk formeel een identiteitesbewijs) is een schriftelijk document waarmee kan worden vastgesteld wat de identiteit van de houder is.

Mijn identiteit kan er mee worden vastgesteld (tot op zekere hoogte). Ik heb ook wel eens gedacht aan een T-shirt of jasje met opdruk. Maar om daar nou altijd mee rond te gaan lopen… voor evenemten wel leuk alleen zie je dat mensen dan soms gaan “poseren” of “gekke bekken trekken” (die ze zelf uiterst hilarisch vinden) waardoor je foto verpest is.

Dus, .. kom je me tegen in het wild en wil je graag (weer) contact, vraag dan maar naar mijn kaartje. Zolang de voorraad strekt!

 

Zeven dag in Zwart-Wit #Facebook #Challenge

“Seven black and white photos of your life. No people. No explanation. Challenge someone new each day.” – En ja hoor, daar werd ik dus ook middels een ‘tag’ uitgedaagd. Nog zo geprobeerd te voorkomen door vooral dat soort foto’s géén “like” te geven. Maar onder de radar blijven werkt niet altijd, .. 

Royaltyjournaliste en blogger Netty kon het natuurlijk niet laten om mij uit te dagen zeven dagen lang een zwart-wit foto te plaatsen op Facebook. Wij kennen elkaar al jaren en hebben beide dezelfde liefhebberij: fotografie. Maar goed, Zwart-wit foto’s van je dagelijkse leven, zonder mensen, zonder toelichting. Dat was de opdracht.

Hier mag ik natuurlijk wel wat toelichten. De eerste foto, hierboven, is de laatste in de challenge. Koffie. Het is bij mij altijd tijd voor koffie. En er gaat dus heel wat koffie doorheen op een werkdag. Dus dat leek mij een goede afsluiter.

Ik heb de uitdaging uiteraard geaccepteerd, maar anderen ‘taggen’ heb ik beperkt gedaan. Ik hou er niet van anderen op te zadelen met een ‘plicht’. Ik was vroeger ook altijd de persoon die bij een kettingbrief de ketting doorbrak. Maar dit was een uitdaging die gewoon té leuk was.

Het is nu ik dit schrijf de 6e dag, de foto voor de 7e dag staat inmiddels klaar.  Dit artikel verschijnt ook pas de 7e dag (inplannen is erg eenvoudig in WordPress immers).

Onderstaand de foto’s van dag 1 tot 6. Klik op de foto’s voor vergroting.

De foto’s zijn gemaakt met m’n smartphone, een Motorola Moto G4.

Artimino – Toscane, Italië

Italië, Toscane. Artimino (Prago). Per auto vanuit Nederland door Duitsland (overnachten in Karlsruhe en Freiburg) en Zwitserland. Een prachtig land, een pittige hittegolf genaamd “Lucifer”. Cultuur, Landschap, Eten. Alles wat je wilt zien en beleven en dat in één week. Florence, Pisa, Etrusken (Museum Artimino), prachtige dorpjes als Carmignano en Signa.

Artimino (Prato), Toscane, Italië
Zicht op Artimino (Prato), Toscane

Italië in Augustus was misschien qua temperatuur niet de beste keuze. Zelfs voor Italiaanse begrippen was het bloedheet. De hittegolf kreeg zelfs de luisterrijke naam “Lucifer”. Maar desondanks hadden we een schitterende reis naar Italië en heel mooi verblijf in Artimino (Prato), een borgdorpje in Toscane.

In dit (foto) verslag een foto’s van de diverse plaatsen en een (klein beetje) achtergrond informatie. Want het gaat vooral om de foto’s natuurlijk. En die kun je in zo’n regio blijven maken want alles is mooi (in mijn ogen).

Duitsland, Zwitserland
De reis ging per auto door Duitsland en Zwitserland. Zowel heen- als terugreis verbleven we een nacht in Duitsland, in een IBIS-hotel. Prima (budget) hotels waar je voor rond de 70 euro per kamer/nacht verblijven kunt inclusief ontbijt.

(lees verder onder de foto’s)

Artimino
Ons appartement bevond zich in Artimino, een borgdorp in Toscane (in de provincie Prato). Prato is de kleinste, en jongste, provincie van Toscane. In plaats van schaalvergroting is hier namelijk schaalverkleining toegepast – Prato is ‘afgescheiden’ van Florence (Firenze). Het bestaat uit zeven gemeenten en is slechts 365km2 groot. Artimino ligt in de gemeente Carmignano. Oorspronkelijk was hier een borg gebouwd voor- en door de De’ Medici familie, als buitenhuis voor de jacht. In latere tijd werd het ook een belangrijk wijngebied. Artimino heeft de status van UNESCO Wereld Erfgoed.

Wijngaard, Tussen Artimino en Carmignano

Het plaatsje is alleen te bereiken via smalle weggetjes met flinke hellingspercentage’s. Onze Hyundai i10 met slechts 1Liter motortje moest er flink voor werken (inclusief dakkoffer en vier passagiers)! De ultieme vuurproef zullen we maar zeggen.

(lees verder onder de foto’s)

Museum Artimino
In Artimino is ook een klein museum gevestigd met een interessant stuk geschiedenis over de Etrustken. Het beslaat de periode van de 7e eeuw voor Christus tot de 2e eeuw v.C. Als je in de buurt bent een bezoekje waard. Heel groot is het niet, dus je moet echt liefhebber zijn of er toevallig zijn.

(lees verder onder de foto’s)

Pieve di San Leonardo, Artimino
Combineer het museumbezoek met rondwandelen in het dorpje zelf. Wat ik natuurlijk heel boeiend vond is het bijzondere kerkgebouwtje dat je ziet vanuit het dorp, de “Pieve di San Leonardo”. Oorspronkelijk gebouwd in de 10e eeuw werd het verbouwd in de 12e en 14e eeuw. In het kerkje zijn schilderingen en houten beelden uit de 15e eeuw te vinden volgens de informatie van de website.

Helaas leek het kerkje op dit moment niet toegankelijk en was er dringend onderhoud nodig in mijn ogen. Ik heb er in de vroege avond wat gewandeld en foto’s gemaakt van de buitenkant.

(lees verder onder de foto’s)

Carmignano
De hoofdplaats van de gemeente heb ik min-of-meer bij toeval bezocht. Om een kaart te posten even naar het postkantoor en het dorpje was erg mooi. Het was nog vroeg in de ochtend dus qua temperatuur redelijk vol te houden. Even een wandeling door het dorp en foto’s gemaakt.

(lees verder onder de foto’s)

Florence
Zeg je Toscane, dan zeg je Florence. En Pisa (zie verder) natuurlijk. We gingen met de trein daarheen, op aanraden van de schoonouders en informatie die ik vond op een blog. Want met de auto zo’n stad in schijnt niet bepaald een succes te zijn. Pak je een trein in een plaats buiten de omgeving (in ons geval stapten wij op op station Lastra A Signa) en reis je naar het hoofdstation van Florence (Station Firenze Santa Maria Novella) dan ben je op een paar honderd meter van het oude centrum met bezienswaardigheden als de “Basilica di Santa Maria Novella“. Het was er bloedheet (meer dan 40C) en vreselijk druk (ongelofelijk veel toeristen). Maar toch prachtig om een keer te zien. Veel water drinken en niet te lang gebleven.

(lees verder onder de foto’s)

Pisa
Wie kent niet de ‘scheve toren van Pisa’? Daar zijn we dus niet geweest… Eén van de dochtres was er al eens geweest en volgens haar was er afgezien van de toren niet veel spannends. Op een ‘travelblog’ las ik dat het centrum van Pisa ook heel interessant was. Dus gingen we daar heen. Met de ervaring van Florence in het achterhoofd besloten we laat in de middag te gaan. Rond half vijf in de auto (met de airco aan is dat te doen). Parkeren in Pisa is geen enkel probleem. De site “Discover Tuscany” bevat veel informatie over dit soort zaken. Wij parkeerden in de parkeergarage aan het “Piazza Vittorio Emanuele” (google maps link). Voor slechts twee euro per uur sta je daar veilig en vlak bij het centrum!

Corso Italia, Pisa

Via de “Corso Italia” gingen we richting de rivier de Arno, daar staken we over naar Piazza Garibaldi, eten bij Pizzeria (Bazeel). Een absolute aanrader voor wat betreft kwaliteit, prijs en bediening! Langs de rivier terug langs onder andere de “Santa Maria della Spina”, over de “Via Francesco Crispi” terug richting de parkeergarage. Lang niet alles gezien natuurlijk maar wel een prachtig deel van de stad.

Aan de Corso Italia is ook de “Chiesa di Santa Maria del Carmine”. Een RK Kerk die in mijn ogen (met alle respect uiteraard) enigzins kitsch was, vooral binnen. Ik heb (veel) mooiere kerken gezien. Toch, als je er bent, de moeite waarde om éven binnen te lopen.

(lees verder onder de foto’s)

We waren slechts zeven nachten in Artimino en het was, uiteraard, te kort. Mocht ik in de toekomst weer eens naar Italië gaan, dan acht ik de kans groot dat ik het vliegtuig pak. Per auto is te doen, maar 4 dagen rijden is best veel. In één keer door rijden acht ik onverantwoord namelijk. Zeker in de vakantieperiode. We hadden paar keer file’s en zagen onderweg ook flinke aanrijdingen (vooral in Duitsland). Maar anderzijds hadden we zo ook de gelegenheid iets te zien van Zwitersland waar we een paar tussenstops hebben gemaakt. Al rijdend door Zwitersland kregen we ook een idee voor een volgende vakantie, .. 😉

De trip was overigens geboekt via TUI. Alles was prima in orde, uitstekende service van het hotel (waar je je moet melden bij aankomst en niet bij het dorpje zelf!) qua schoonmaak, handdoekenwissels etc.

Met de Hyundai i10 naar Italië. Ruim 3000 km’s toeren!

De foto’s in dit verslag zijn gemaakt met de Panasonic Lumix en m’n Motorola Smartphone.

Tot slot nog een tip voor wie niet eerder gereisd heeft in Italië: het is handig om voor de tolwegen te beschikken over een credit card. Die worden sowieso overal in Italië geaccepteerd (supermarkten, tolwegen, restaurants, bankautomaten, etc). Scheelt een hoop gedoe!

Tulpen in Uithuizermeeden (2)

Bollenveld Uithuizermeeden

Daar staat dan opeens je naam in de krant. Onder een mooie foto van de bollenvelden (niet van mijn hand). Eerder al schreef ik over de “bollenvelden” of “Tulpenvelden” in Uithuizermeeden. En dat ik er door een journaliste van het Dagblad van het Noorden (kort) geïnterviewd was.

Dat interviewtje stond maandag 1 mei jl. in de (gedrukte) versie van ’t Dagblad en mijn moeder had het voor mij uitgeknipt en bewaard. Hoewel ik me het iets anders herinner qua gang van zaken is het toch leuk om te lezen wellicht. In elk geval voor mij zelf!

(klik op artikel om in nieuw scherm te openen)

De KNRM, waar de opbrengst voor was bedoeld, heb ik overigens kort daarna ook nog bezocht bij de “Dag van de Garnaal” en de open dag van de KNRM. Klik hier voor foto’s.

Zoals het artikel (correct) weergeeft was ik heel wat langer onderweg dan de aangegeven tijdsduur van de rit. En ik denk dat als volgend jaar weer zo’n rit georganiseerd gaat worden ik deze zeker weer ga maken. Mogelijk dat ik dan ga voor een scooter in plaats van de auto. Fietsen zou ook leuk zijn, maar dan moet ik daar eerst op de fiets zien te komen, da’s een beetje een té grote onderneming.