Tag: architect

Spelen met lijnen: trappenhuizen

Een niet zo boeiende foto, op ’t eerste gezicht. Gewoon een ‘snapshot’ met m’n smartphone genomen. De roltrap in de parkeergarage onder de Albert Heijn en Action, in Zuidhorn. Maar als je goed kijkt zie je allemaal lijnen. En dat is wat de architect, denk ik, graag wilde. Evenwijdige lijnen. Mooi synchroon.

 

Niet zo’n spannende foto verder, losjes uit de hand genomen. Maar vaak vinden mensen dit type foto’s toch vaak heel leuk. Vanwege de lijnen. En belangrijk is dat je ook zorgt dat in de foto, of in de latere bewerking door bijsnijden, de lijnen goed lopen. Alles mooi evenwijdig en gecentreerd.

Nu ik toch bezig ben met trappenhuizen, de onderstaande kom ik regelmatig doorheen. Wie bedacht heeft dat er door toepassing van gekleurd glas er een groene gloed in dit trappenhuis hangt weet ik niet. Maar onprettig vind ik het wel als ik er loop. En ik denk dat heel veel mensen dit trappenhuis op de een of andere manier — ondanks een bepaalde schoonheid — onprettig vinden. Want ik zie ’s ochtends mensen bijna zonder uitzondering via de “auto uitgang” de parkeergarage (onder het voormalige bodenterrein) verlaten. Ondanks dat het oplopen van zo’n steile autohelling zwaarder is dan een trap oplopen. Ze hebben er kennelijk iets tegen.

 

In de zomerperiode kan ik het ook zeker afraden hier langs te gaan, vooral als de zon fel schijnt. Het is er verschrikkelijk benauwend warm en de zon “poeiert” door het glas. Het is, zoals je op de foto ziet, in het voorjaar al een enorm fel licht waar je in op kijkt. Maar in de zomerperiode, zo heb ik vorig jaar ervaren, is het gewoonweg afzien. Geen idee hoe warm het er wel niet wordt, maar zeker té warm. Dat staat vast.

Toch vind ik het mooi bedacht. Ondanks de nadelen.

Eigenlijk wel jammer. Er wordt door architecten goed nagedacht over hoe een (saai) fenomeen als een trappenhuis er uit moet zien. En gedachteloos, of al puffend en mopperend, lopen de mensen de trappen op. Of duwen de volle boodschappenkar op de roltrap. Op de manier waarop het vormgegeven is let niemand eigenlijk denk ik. Over het algemeen zijn we druk om ons te haasten naar werk, auto of afgeleid door de mobiele telefoon. Dus, daarom vandaag maar eens een keer aandacht voor deze twee trappenhuizen waar ik vaak doorheen kom. Want, ik neem toch liever de trap dan de ‘autohelling’. Al was het alleen al vanwege het gevaar dat je loopt op een auto-uitgang in een parkeergarage.

 

 

Sint-Franciscuskerk, Groningen (Zaagmuldersweg)

Ik moest wegens een opgebroken weg een stukje omrijden en kwam langs de Sint-Franciscuskerk aan de Zaagmuldersweg in Groningen. De Medion-camera lag in de auto dus snel even gestopt om een paar plaatjes te maken. In de veronderstelling dat over deze kerk vast wel interessante informatie voorhanden zou zijn. En dat bleek zo te zijn: iets over kerkelijke architectuur uit de 20e eeuw!

De Sint-Franciscuskerk is een Rooms-Katholieke kerk waarvan de eerste steenlegging plaatsvond op 2e kerstdag, 1932. De Roomse Parochie in de nieuwe wijk (Oosterpark) was in 1930 gesticht. In januari 1934 was de bouw klaar.

Architect
De architect was Hendrik Christiaan van de Leur (1898-1994). Hij was timmerman, maar naast zijn baan als timmerman studeerde hij voor architect en werd vervolgens een student en medewerker van Paul Bellot (Dom Bellot).

Bellot was een Franse Monnik uit een Architectenfamilie. Bellot was in het klooster gegaan maar moest ‘noodgedwongen’ weer aan de slag als architect om dat er uit geldgebrek geen architecten konden worden ingehuurd door de kerk. Hij was beschikbaar en heeft in de loop der jaren heel wat kerken ontworpen, ook in Nederland. Bellot was beïnvloed, voor zijn Nederlandse bouwwerken, door onder andere H.P. Berlage, P.J.H. Cuypers en Jan Stuyt.

Zaagmuldersweg, Groningen

Architect van de Leur ontwierp verschillende kerken, kapellen en andere religieuze gebouwen samen met Bellot. Vanaf 1970 hield van de Leur zich alleen nog maar met ‘profane’ gebouwen bezig.